บทที่ 7 จำผัวเก่าไม่ได้หรอ
"โรงพยาบาลเจ้าสมุทรค่ะ" เสียงเธอแผ่วลง ราวกับเพียงเอ่ยชื่อสถานที่ก็ทำให้ความรู้สึกหนักอึ้งถาโถมกลับมาอีกครั้ง
"อ๋อ ใกล้ ๆ นี่เอง" เขาตอบรับเรียบ ๆ สายตายังคงจับอยู่บนท้องถนนไม่ขาด ‘เซ็กซี่จังเลย ตั้งใจแต่งตัวมาอ่อยผมหรอ หืมมม’
ระหว่างที่รถแล่นไปอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งของเขาเลื่อนมาจับเกียร์ และในจังหวะเดียวกัน ปลายนิ้วกลับสัมผัสที่น่องของเธอ สัมผัสนั้นแผ่วเบาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกดึงกลับอย่างรวดเร็วราวกับไม่ได้ตั้งใจ
น่านฝันสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว แต่เธอก็พยายามกดความรู้สึกแปลก ๆ ลงไปให้ลึกที่สุด เธอบอกตัวเองซ้ำ ๆ ให้คิดบวกท่านประธานมีภรรยาแล้ว เขาไม่น่ามีเจตนาอะไร อาจเป็นเพียงมือพลาดไปโดนเพราะกำลังเปลี่ยนเกียร์เท่านั้น
‘แค่อุบัติเหตุน้าน่านฝัน แกอย่าคิดมาก คิดถึงลูกก็พอนาทีนี้’
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามเบนสายตาออกไปนอกหน้าต่าง ไม่ปล่อยให้ความคิดฟุ้งซ่านมาบดบังความกังวลที่ถาโถมเกี่ยวกับลูกชาย
‘ถึงสักที ใจจะขาดอยู่แล้ว’
เมื่อรถหยุดตรงหน้าอาคารฉุกเฉิน น่านฝันแทบจะเอื้อมมือเปิดประตูก้าวลงทันที แต่ก็ต้องรอให้มานบลงมาข้าง ๆ ก่อน
ทั้งคู่เร่งฝีเท้าเดินผ่านประตูอัตโนมัติของตึก กลิ่นยาและน้ำยาฆ่าเชื้อแตะจมูกทันทีที่ก้าวเข้าไป
"ขอโทษนะคะ เด็กชายเจ้าขุน ธารากิษฎ์ ที่เกิดอุบัติเหตุรถชน… อยู่ห้องไหนคะ" น่านฝันเอ่ยถามพยาบาลด้วยน้ำเสียงร้อนรน แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใยที่คนฟังสัมผัสได้ทันที
แต่ยังไม่ทันที่พยาบาลจะได้เอ่ยตอบ…
"อ้ายยยยย! อย่าอยู่เลยแก!!!"
เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังขึ้นจากมุมหนึ่ง สายตาของน่านฝันหันตามต้นเสียงอย่างตกใจ และเพียงชั่วพริบตา ร่างของผู้หญิงคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาในระยะสายตา
พัชชา ภรรยาสาวสวยของมานบ ยืนจังก้าตรงหน้า สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยโทสะ และในจังหวะที่น่านฝันยังไม่ทันตั้งตัว…
เพี้ยะ!
ฝ่ามือฟาดลงบนแก้มนวลเต็มแรง เสียงกระทบดังชัดเจนจนคนในบริเวณนั้นหันมามองเป็นตาเดียว
"นังเมียน้อย!" พัชชาหวีดลั่น เสียงแหลมสั่นด้วยความเดือดดาล ดวงตาที่มองมามีเพียงความเกลียดชังราวกับพร้อมจะฉีกเธอเป็นชิ้น ๆ
"พัช… หยุดนะ! คุณกำลังเข้าใจผิด" มานบรีบก้าวเข้ามาดึงแขนภรรยา พยายามใช้ตัวเองกั้นระหว่างสองฝ่ายเพื่อป้องกันไม่ให้สถานการณ์บานปลาย
"เข้าใจผิดอะไรของคุณคะนบ! นังนี่มันอ่อยคุณ มันเป็นเมียน้อยคุณ!" พัชชาสะบัดแขนออกเต็มแรง แววตาเดือดพล่าน "คิดว่าพัชโง่… ไม่รู้ไม่เห็นรึไงคะ!"
เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นรอบตัว พยาบาลที่อยู่เคาน์เตอร์หันมามองเป็นตาเดียว ญาติผู้ป่วยบางคนกระซิบกระซาบกับคนข้าง ๆ โดยไม่สนว่าคนที่ถูกพูดถึงจะได้ยินหรือไม่
"หน้าตาก็สละสลวยดูดี ทำไมไม่มีปัญญาหาผัวของตัวเอง" เสียงหนึ่งดังพอให้แทรกเข้ามาในหูอย่างชัดเจน
"ผู้หญิงสมัยนี้… คงยอมเอาตัวเข้าแลกแหละ" อีกเสียงเสริมต่อ "ดูผู้ชายสิ แต่งตัวดี ใส่แบรนด์เนมทั้งตัว นาฬิกาก็หรู จะไม่ให้เป็นเมียน้อยได้ไง"
คำนินทาเหล่านั้นเหมือนกรีดซ้ำลงกลางใจ ทำให้ความอับอายผสมความโกรธแล่นวาบขึ้นมาในอก แต่น่านฝันยังคงยืนตรง ดวงตาจ้องไปที่พัชชาไม่หลบเลี่ยง ริมฝีปากสั่นเพียงเล็กน้อย แต่เมื่อเอ่ยออกมา เสียงกลับหนักแน่นและมั่นคง
‘นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย’
"ถึงฉันจน… ฉันก็มีศักดิ์ศรี" น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่ทรงพลัง ทำให้คนฟังรู้ว่าคำนี้มาจากส่วนลึกที่สุดของหัวใจ แม้จังหวะเต้นของหัวใจเธอจะถี่รัวจนแทบทะลุอก
"อย่างเธอนี่นะ…" พัชชาหัวเราะหยัน เสียงแหลมคมแทงเข้าโสตประสาท
"เข้าโรงแรมกับผัวชาวบ้าน แล้วยังกล้าพูดถึงศักดิ์ศรีอีกเหรอ" เธอก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด น้ำเสียงเย้ยหยันกดต่ำแต่ยังฟังชัดทุกถ้อยคำ
"ฉันแปลกใจตั้งแต่แรกแล้วว่าทำไมผัวฉันถึงขั้นรับเธอเข้าทำงานเอง วุฒิการศึกษาก็แค่ ม.6 แต่ได้มาเป็นเลขาหน้าห้องของเขา" เธอเน้นเสียงหนักตรงประโยคท้าย
"ไม่เรียกใช้เต้าไต่แล้วจะให้เรียกว่าอะไร… ยัยร่าน!"
เสียงซุบซิบรอบข้างดังขึ้น ความกดดันปกคลุมทั่วโถงฉุกเฉิน บางเสียงพูดแผ่ว ๆ แต่จงใจให้ได้ยิน บางเสียงหัวเราะหยันอย่างเปิดเผย
น่านฝันยืนนิ่งราวกับกำลังยึดตัวเองไว้ไม่ให้หวั่นไหว ใบหน้าเริ่มแดงก่ำ ไม่อาจแยกได้ว่าเพราะโกรธหรือเพราะอับอายที่ถูกประณามต่อหน้าผู้คนมากมาย แต่ในดวงตาของเธอยังคงมีประกายแข็งกร้าว ไม่ยอมให้คำพูดเหล่านั้นบดขยี้ศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่
พัชชาก้าวพรวดเข้ามาอีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด มือเรียวถูกยกขึ้นสูงอย่างจงใจ เตรียมจะฟาดลงซ้ำโดยไม่สนสายตาผู้คนรอบตัว
แต่…
ฟึ่บ!
ข้อมือของพัชชาถูกคว้าไว้แน่นด้วยมือใหญ่ที่ปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน แรงบีบทำให้เธอชะงักกึก ร่างหยุดนิ่งกลางอากาศ เสียงซุบซิบรอบข้างเงียบลงชั่วขณะราวกับทุกคนอยากรู้ว่าใครกันที่กล้าแทรกเข้ามาในจังหวะตึงเครียดนี้…
"ปล่อยนะ!" พัชชาสะบัดหน้าหันไปมองเจ้าของมือที่จับข้อมือเธอไว้แน่น สายตาแทบชะงักค้างเมื่อเห็นใบหน้าของหมอหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้า รูปหน้าคมชัดทุกสัดส่วนอย่างไร้ที่ติ ทั้งสันจมูก ตาคม และกรามได้รูป ทุกอย่างลงตัวราวกับคนตรงนี้เกิดมาเพื่อสะกดสายตาผู้คน ถึงแม้สามีของเธอจะหล่อและภูมิฐานมากแค่ไหน แต่กับผู้ชายตรงหน้า… ความหล่อกลับมีน้ำหนักในแบบที่เหนือกว่าและยากจะละสายตาได้
"อย่ามามีเรื่องกันที่นี่!"
