บทที่ 80 ปล่อยฉันที… ได้โปรด

“คุณนี่… แม่งโคตรเลว!” เสียงเธอสั่นทั้งจากความโกรธและความขยะแขยง เธอหมุนตัวจะเดินออกจากห้อง แต่แขนเล็กถูกมือใหญ่กระชากกลับมาด้วยแรงที่ทำให้เธอแทบเสียหลัก

“ปล่อย! คุณทำเหี้ยกับมาฉันมากพอแล้วนะ!” น้ำตาเอ่อคลอในดวงตากลม แต่เสียงยังคงแข็งกร้าวไม่ยอมแพ้ “ฉันยอมมาอยู่ที่นี่กับคุณ… ยอมให้คนตราหน้าว่าเป็นเม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ