บทที่ 86 เยียวยา

“อาไม่เข้าใจผมหรอก… คนอย่างผม… คนโง่อย่างผม มันสมควรโดนล่ะ… จริง ๆ ผมควรรีบ ๆ ตายไปซะด้วยซ้ำ” หรือว่าที่ยังไม่ตายเพราะคนอย่างเขามันควรต้องตายทั้งเป็น

น้ำตาไหลอาบสองแก้ม เสียงสะอื้นสั่นระรัวราวกับหัวใจแตกเป็นเสี่ยง แขนและขาที่ถูกมัดตรึงไว้แน่นยิ่งตอกย้ำถึงความสิ้นหวัง เขาไม่มีแม้โอกาสจะจบชีวิตด้วยตัว...