บทที่ 11 ฉันท้อง

ตอนที่ 11 ฉันท้อง

แก้วเจ้าจอมเลือกชุดเสร็จแล้วหันไปมองภพธรก็เห็นว่าเขาสวมชุดสุภาพเรียบร้อยสูทที่เขานำมาด้วยเป็นชุดสูทราคาแพง เขาใส่ชุดนี้ก็ดูเหมาะกับเป็นเขามาก ไม่คิดว่าเขาจะใส่อะไรก็ดูดีไปหมดแบบนี้เธอมองเขาอยู่นานจนเขาเองก็รู้ตัวหันมามองเธอด้วยความคาดหวังอะไรบางอย่าง เธอจึงรีบถอนสายตาออกจากตัวของเขาในทันที ภพธรเดินเข้ามาหาเธอช้าๆก่อนที่จะบอกกับเธอ

"เราควรไปได้แล้ว เดี๋ยวคนอื่นเขาจะรอนาน"

"จริงด้วยเราเป็นแขกไปร่วมงานสายก็คงจะไม่ดีของขวัญฉันถือไปเองค่ะ"

"งั้นผมจะช่วยก็แล้วกัน"

ภพธรพูดแบบนั้นแต่ก็หิ้วของขวัญแต่งงานไปเองเมื่อมาถึงจุดลงชื่อ แก้วเจ้าจอมจึงบอกชื่อของปิ่นมณีว่าเป็นเพื่อนกับปิ่นมณีและขอซองใส่เงินงานแต่งด้วย แก้วเจ้าจอมใส่เงินไปหลายบาท พรก็ไม่น้อยหน้าใส่ไปเยอะด้วยเช่นกัน 

เมื่อเข้ามาในงานปิ่นมณีเห็นเธอก็รีบเข้ามาหาและยังชวนไปนั่งโต๊ะเดียวกันอีกปิ่นมณีจึงบอกกับครอบครัวว่านี่คือเพื่อนใหม่ของเธอที่เพิ่งเจอกันเมื่อตอนที่มาที่นี่ได้ไม่นาน นับว่าเป็นมิตรภาพที่เพิ่งเจอกันก็มีความรู้สึกที่ดีต่อกันแล้ว แต่ดูเหมือนว่ามีเพียงแค่ปิ่นมณีพี่สาวแล้วพี่เขยของเธอเท่านั้นที่รู้สึกยินดีที่จะได้รู้จักกับพวกเขาทั้งคู่ 

แก้วเจ้าจอมเองก็รู้คนที่เพิ่งเจอหน้ากันจะให้สนิทกันเลยก็คงจะไม่ได้ แต่เธอก็ไม่ได้คิดร้ายอะไรจึงได้แต่ยิ้มก่อนที่จะคุยกันกินข้าวด้วยกันและขอตัวกลับ ภพธรจึงเกิดความสงสัยขึ้นมาเพราะอยู่ๆ แก้วเจ้าจอมก็ขอตัวกลับบอกว่ามีธุระต่อซึ่งเขาก็ไม่เข้าใจกับการกระทำนี้ของเธอ

"ทำไมเธอถึงรีบกลับล่ะ"

"ก็เพราะว่าพ่อกับแม่ของปิ่นมณีไม่ชอบเราไงและยังมีความเหยียดพวกเราด้วย ถ้าอยู่นานก็เหมือนกับว่าไม่ให้เกียรติครอบครัวเขา เดิมทีถ้าไม่ใช่เพื่อนสนิทหรือคนที่รู้จักกันจริงๆ"

"พวกเราก็ไม่ควรมางานของพวกเขา แต่เพราะปิ่นมณีเคยช่วยฉันเอาไว้ ฉันเลยมาร่วมงานนี้ ในเมื่อครอบครัวของเขาไม่ต้อนรับเราจะอยู่ให้มันเสียบรรยากาศทำไมพวกเราไปกันเถอะ"

"ฉันตามใจเธอ"

ภพธรพูดแบบนั้นด้วยความรู้สึกจริงๆ ไม่ว่าจะจบจะทำอะไรในตอนนี้เธอคือภรรยาของเขา คือคนที่เขาไว้ใจมากที่สุด เขาจะไม่มีวันทำร้ายเธอแน่นอนตราบใดที่เธอเป็นภรรยาของเขาอยู่แบบนี้ 

พวกเขาอยู่เที่ยวที่นี่อีก 2 วัน ก่อนที่จะกลับไปยังกรุงเทพฯก่อนจะกลับแก้วเจ้าจอมก็ได้รับข้อความจากปิ่นมณีหลังจากที่พวกเขาออกมาจากงานแต่งงานในวันนั้น 

"เจ้าจอมขอโทษนะที่ครอบครัวของฉันทำไม่ดีกับเธอตอนที่พ่อกับแม่เห็นต้องแต่งงานของเธอที่ให้กับพี่สาวฉันพวกเขาถึงกับตกใจเลย แล้วฝากมาขอโทษฉันด้วย"

แก้วเอาจอมก็ไม่ได้ตอบกลับอะไร เพียงแค่ส่งสติ๊กเกอร์ไม่เป็นไรให้กับอีกฝ่ายไป ก็แค่คนผ่านมาเธอเองก็รู้ขอบเขตของคนที่รู้จักกัน ถ้าเธอไม่ไปงานวันนั้นก็ดูจะเสียมารยาท แต่พอไปก็ดูเสียมารยาทเหมือนเดิม ครั้งนี้ก็ถือว่าเป็นการทำความรู้จักคนก็แล้วกัน 

ตั้งแต่กลับมาจากฮันนีมูนในวันนั้นภพธรก็มีบางอย่างที่เปลี่ยนไป เขาไม่ได้ใกล้ชิดกับเธอเหมือนแต่ก่อนตอนที่ไปฮันนีมูนด้วยกันตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะกลับมาเป็นปกติที่เขาควรเป็นแล้ว

น้ำรินไม่ได้ไปเที่ยวต่างประเทศอย่างที่พูดเลยสักนิด หลังจากที่ภพธรสั่งให้คนมาส่งเธอที่สนามบินเธอก็ไม่ได้ไปเที่ยวอะไรเลยสักนิด ตั๋วใบนั้นเธอก็ทิ้งไปยังไม่ใยดีถ้าเธอไปแล้วใครจะออกค่าอยู่ค่ากินให้เธอล่ะ ต่อให้เธอมีเงินจริงๆ การใช้ชีวิตอยู่ตรงนั้นมันก็ยากลำบากสำหรับเธอมาก แต่ถ้ามีภพธรไปด้วยเขาจะต้องดูแลเธอเป็นอย่างดีแต่นี่เขากลับทิ้งเธอเอาไว้ชั่งใจดำจริงๆ

น้ำรินกลัวว่าตนเองจะกลายเป็นหมาหัวเน่าและกลัวว่าภพธรจะไม่รักเธออีกต่อไปแล้ว เธอไม่เคยคิดว่าภพธรจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ แต่สิ่งที่ทำให้เธอต้องเริ่มมีความคิดเปลี่ยนไปนั่นก็คือการที่เธอตั้งท้อง และเธอก็ตั้งท้องกับเสี่ยชัยอย่างแน่นอน 

"เสี่ยคะรินท้อง"

"นี่มันเรื่องอะไร ไปเอาเด็กออกไป ฉันไม่ได้ต้องการอยากจะให้เธอท้องลูกของฉันเลยสักนิด เธอก็รู้นี่ว่าเธอสำส่อนขนาดไหน มีแค่ไอ้ผู้ชายหน้าโง่อย่างแฟนเธอนั่นแหละที่คิดว่าเธอเป็นทอง"

"เสี่ยจะมาปฏิเสธแบบนี้ไม่ได้นะคะ นี่มันก็ลูกของเสียเหมือนกันนะคะ"

"งั้นเธอก็ใช้โอกาสนี้ไปจับไอ้ภพธรสิ อย่างน้อยมันก็โง่เชื่อเธอนะ ลองดูก็ไม่เสียหายพอใกล้คลอดเธอก็ทำท่าทีว่าตัวเองแท้งลูกไปก็จบแล้วนี่ ยังไงมันก็สงสารเธออยู่แล้ว"

"สรุปแล้วเสี่ยจะไม่รับผิดชอบใช่ไหมคะ"

"ใช่ แล้วฉันก็จะมาบอกเธอว่าฉันเบื่อเธอฉันจะไม่เอาเธออีกแล้วต่อไปอย่ามาหาฉันอีกนะ ฉันอยู่กับเธอแค่ไม่กี่เดือนเงินฉันหมดไปเป็น 10 ล้านลงทุนกับเธอช่างขาดทุนจริงๆ"

"งั้นเสียก็จ่ายเงินค่าทำแท้งมาสิคะรินขอ 500,000 บาทเสี่ยจะให้รินได้ไหมคะ"

"ได้เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาสำหรับฉันขอแค่ใช้เงินแก้ปัญหาได้ก็พอแล้ว ฉันโอนเงินเข้าให้แล้วต่อไปอย่ามาเจอฉันอีกเข้าใจไหม"

"ค่ะรินเข้าใจแล้ว"

น้ำรินได้แต่ทรุดนั่งลงที่โซฟาหลังจากที่เสี่ยชัยออกจากห้องของเธอไปแล้ว ตอนนี้ถึงคราวซวยของเธอแล้วจริงๆ เธอไปตรวจก็ว่าท้องจริงๆ แต่เธอจะบอกกับภพธรอย่างไรล่ะว่าเธอตั้งท้องเรื่องนี้มันจะต้องเป็นเรื่องที่น่าสงสัยอย่างแน่นอน แต่ยังดีหลังจากที่เธอมีอะไรกับเสี่ยชัยแล้ว ภพธรก็ถูกเธอสวมรอยไปก่อนหน้านี้ นั่นก็เท่ากับว่าเธอมีโอกาสได้สูบเลือดสูบเนื้อใช้เรื่องท้องไปเป็นข้ออ้างในการเอาเงินจากครอบครัวของภพธรได้แล้ว 

น้ำรินมาหาภพธรเพื่อที่จะมาคุยเรื่องตั้งท้องบอกและกดดันให้ภพธรก็รู้สึกเสียใจที่ทำให้น้ำรินตั้งท้องแล้วกลัวว่าเด็กในท้องจะไม่มีพ่อ เธอมุ่งหน้ามาที่บริษัทของภพธร พนักงานในบริษัทรู้จักเธอดีจึงให้เธอเข้ามาในบริษัทได้เธอเดินเข้าไปในห้องทำงานของภพธร น้ำรินปั้นสีหน้าและท่าทางของเธอทำราวกับว่าเธอพร้อมที่จะแตกสลายอยู่ตลอดเวลา

"ธรคะ รินมีเรื่องจะคุยกับคุณค่ะเรื่องนี้รินคิดมาดีแล้วรินเพิ่งรู้ว่าเป็นกำลังตั้งท้องลูกของคุณอยู่ค่ะตั้งแต่เรามีอะไรกันในวันนั้นจนถึงตอนนี้รินก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองตั้งท้อง รินท้องค่ะธรรินจะทำยังไงดีคะหรือว่ารินควรเอาเด็กออกเพราะว่ารินไปเป็นมือที่สามของคุณ อึก รินขอโทษ ฮือออ"

"ผมขอโทษ รินผิดไปแล้วผมไม่ควรทำแบบนั้นกับคุณผมขอโทษจริงๆ ผมจะรับผิดชอบคุณเอง"

"คุณหย่ากับคุณแก้วเจ้าจอมได้ไหมคะ รินไม่อยากให้ลูกกลายเป็นลูกเมียน้อย รินขอร้องแค่นี้ได้ไหมคะ นะคะธรได้โปรดเถอะอย่าทำให้ลูกของเรากลายเป็นลูกเมียน้อยเลย"

น้ำรินถึงขั้นขอร้องให้ภพธรหย่ากับแก้วเจ้าจอมเพราะต้องมารับผิดชอบลูกของเธอกับเขา ท่าทางของภพธรไม่อยากจะทำแบบนั้นเลยแต่สิ่งที่น่ากังวลใจมากที่สุดนั่นก็คือการยอมรับของพ่อแม่เขามากกว่า เรื่องหย่าเขาแค่จ่ายค่าชดเชยให้กับแก้วเจ้าจอมมันก็จบเรื่องแล้ว แต่พ่อแม่ของเขาจะยอมรับน้ำรินได้อย่างนั้นหรอ 

"พ่อของผมจะยอมรับได้หรอแล้วพ่อจะต้องรู้แน่ๆ ว่าผมแอบไปหาคุณตลอดระยะเวลาที่ผมแต่งงานกับแก้วเจ้าจอม พ่อของผมอาจจะฟ้องร้องคุณก็ได้"

"สรุปแล้วคุณจะทิ้งรินจริงๆหรอคะ คุณจะไม่รับผิดชอบลูกของเราใช่ไหม ถ้าคุณไม่ยอมพูดเองรินก็จะไปหาคุณพ่อของคุณด้วยตัวเองค่ะ ต่อให้พ่อของคุณฆ่ารินให้ตาย รินก็จะปกป้องตัวเองและลูกด้วยตัวเองค่ะ"

"ผมขอโทษ จะช่วยเก็บเป็นความลับก่อนได้ไหม ถ้าครบ 3 ปีผมหย่าแล้ว เราไปจดทะเบียนสมรสกันได้ไหม"

"คุณช่วยเป็นผู้ชายที่ไม่เห็นแก่ตัวหน่อยได้ไหมคะ คุณอยากจะเก็บแก้วเจ้าจอมเอาไว้และอยากจะเก็บรินกับลูกเอาไว้อีกจิตใจของคุณทำด้วยอะไรคะรินไม่เข้าใจ"

เสียงน้ำรินนั้นทำให้เขารู้สึกเสียใจขึ้นมา ใช่แล้วเขาไม่อยากจะสูญเสียแก้วเจ้าจอมไปในตอนนี้ เขามันเห็นแก่ตัว อยากจะเก็บผู้หญิงทั้งสองคนไว้พร้อมกันผู้ชายแบบเขาไม่ควรทำแบบนั้นเลยจริงๆ 

ตอนนี้ภพธรอยากจะหย่ากับแก้วเจ้าจอมจริงๆ แต่เพราะเรื่องสัญญาจึงทำให้เขาทำแบบนั้นไม่ได้ เขาอยากจะรับผิดชอบน้ำรินให้ถึงที่สุด แต่แก้วเจ้าจอมเองก็ไม่ได้ผิดอะไรเป็นคนที่ทำผิดทุกอย่าง เขาทำผิดทุกๆสิ่งทุกๆอย่างทำผิดต่อคนที่ตัวเองรักและต่อผู้หญิงที่ไม่ได้รู้เรื่องความผิดอะไรเลย 

"สรุปคุณจะเอายังไงคะ"

"ผมจะหย่าผมจะไปจัดการเรื่องนี้เองคุณรอผมหน่อยนะ"

"เมื่อไหร่คะ เมื่อไหร่คุณพร้อมที่จะไปหย่ากับเธอ เมื่อไหร่คุณพร้อมที่จะไปบอกกับครอบครัวของคุณว่าคุณทำฉันท้อง คุณเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือเปล่าไม่เคยกล้าตัดสินใจอะไรเลย เราคบกันมาตั้ง 6-7 ปี คุณไม่เคยเชื่อใจฉันเลยหรอคุณไม่เคยรักฉันมากกว่าที่จะรักตัวเองเลยหรือไงคะ ฉันขอคำตอบเดี๋ยวนี้"

"ผมรู้ว่าคุณกำลังเครียด ตอนนี้ผมก็หาทางออกไม่ได้ถ้าผมหย่ากับแก้วเจ้าจอม พ่อของผมจะไม่ปล่อยคุณไว้แน่ พ่อกับแม่ของผมห่วงหน้าตาทางสังคมมาก แม้ว่าคุณจะท้องลูกของผม แต่ถ้าคุณคลอดลูกแล้วพ่อก็อาจจะไล่คุณออกไปจากชีวิตผมอีก ผมขอแค่ 3 ปีได้ไหม"

"ไม่ค่ะ ฉันต้องการ 3 วัน ครบกำหนด 3 วันฉันจะไปคุยกับพ่อของคุณเอง ถ้าพ่อของคุณต้องการให้ฉันเอาลูกออกฉันก็จะทำ"

"ไม่เอาแบบนี้ ผมอยากมีคุณกับลูก ผมขอโทษแล้วผมขอร้องอย่าทำร้ายลูกของเราเลยนะ เด็กเกิดมาก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย ผมที่ผิดผมเป็นคนที่ผิดเองผมขอโทษ"

"ฉันให้เวลา 3 วันนะคะ รินจะรอคำตอบจากคุณ"

คำพูดทิ้งท้ายของเธอทำให้ใจของเขาสั่นสะท้านเขารู้ดีว่าคำพูดของน้ำรินไม่เคยจริงจังอะไรมากขนาดนี้ มากถึงขนาดทำให้เธอตัดสินใจที่จะสู้กับเขาและครอบครัวของเขาเอง ภพธรไปส่งน้ำรินที่ห้องส่วนตัวเองก็กลับบ้านมาด้วยสภาพที่ไม่สามารถอธิบายได้เลยว่าตนเองรู้สึกอย่างไร เขาเว้นระยะห่างจากแก้วเจ้าจอมพอสมควร เขาไม่อยากที่จะสัมผัสและแตะต้องเธออีก เขาผิดในจิตสำนึกของเขา เขาผิดมากผิดที่ทำร้ายผู้หญิง 2 คนไปพร้อมๆกัน สิ่งนั้นที่เขาทำทั้งหมดเขาไม่ควรทำแบบนั้นเลยจริงๆ