บทที่ 12 ปัญหา

ตอนที่ 12 ปัญหา

ในเวลานี้ไม่มีสิ่งไหนทำให้เขาปวดหัวไปมากกว่าเรื่องของน้ำรินที่กำลังตั้งท้อง เขากินข้าวไม่ลงแทบไม่อยากจะพูดกับใคร จนแก้วเจ้าจอมสังเกตท่าทางของเขาได้ เธอพยายามที่จะถามเขาหลายครั้งว่าเขาเป็นอะไรและคอยสังเกตเสนาท่าทางของเขาอยู่ตลอดเวลา แต่เป็นเขาเองที่ไม่กล้าพูดอะไรออกมาเลย นี่ก็ครบ 3 วันแล้วก็ยังไม่กล้าที่จะพูดกับพ่อแม่และพูดกับแก้วเจ้าจอมเลยสักคำ เมื่อถึงวันเขาก็กลัวว่าน้ำรินจะมาอาละวาดที่นี่จริงๆ

"ช่วงนี้คนเครียดอะไรหรือเปล่าคะ ฉันเห็นคุณเป็นแบบนี้มาตลอดเลย"

"ผมไม่เป็นอะไร ผมไปทำงานก่อนนะ"

ไม่นานสาวใช้ก็มารายงานว่าคุณน้ำรินมาหาคุณท่าน ทำให้ภพธรถึงกับตกใจรีบกลับมาที่บ้านใหญ่แกจาจอมเองก็ติดตามมาด้วยเช่นกัน น้ำรินไปหาคุณท่านโดยตนเองเพราะเธอไม่อาจรอให้ภพธรแก้ไขปัญหานี้ได้อีกแล้ว ถ้ายังยื้อเวลาต่อไปแผลนี้ก็คงจะไม่สำเร็จแน่ๆ

"สวัสดีค่ะคุณท่านหนูน้ำรินนะคะ หนูกำลังตั้งท้องลูกของภพธรค่ะ นี่คือใบตรวจครรภ์ค่ะ หนูท้องกับลูกชายของคุณท่านจริงๆค่ะ"

คำพูดที่มันหลุดออกจากปากของน้ำริน มันทำให้คุณท่านโกรธจนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ จนต้องหาส่งโรงพยาบาลในทันที คนทั้งบ้านต่างก็วุ่นวายไปในทันที เมื่อคุณท่านโกรธจนหัวใจหยุดเต้นต้องรีบหามส่งโรงพยาบาล เมื่อไปถึงมือหมอคุณท่านก็พ้นวิกฤต ทำให้คุณหญิงสิรินโกรธมากแทบอยากจะฆ่าน้ำรินให้ตายไปต่อหน้าต่อตาในตอนนั้นเลยด้วยซ้ำ แต่ลูกชายตัวดีของเธอกลับปกป้องผู้หญิงคนอื่นแทนที่จะมาดูพ่อของตัวเอง 

"แกยังจะปกป้องมันอีก แกรู้ไหมว่านั่นคือพ่อของแกที่กำลังนอนอยู่ในห้อง ICU แกมันไม่ได้เรื่องจัดการผู้หญิงคนเดียวก็ไม่ได้ ผู้ชายแบบแกเกิดมาเป็นผู้ชายได้ยังไงกัน ฉันเลี้ยงแกด้วยข้าวไม่ใช่ด้วยหญ้านะภพธร!"

"...."

"เงียบทำไม เถียงสิถ้าวันนี้พ่อของแกเป็นอะไรไปแต่กับฉันตัดขาดกันแน่ ฉันมีสามีแค่คนเดียวนั่นก็คือพ่อของแกแต่ถ้าแกเลิกผู้หญิงคนนี้มากนักก็ไปอยู่กับมันเลย!!"

"คุณแม่ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ ใจเย็นๆ ก่อน ผมขอโทษที่จัดการเรื่องนี้ไม่ได้..."

"แกจะเอายังไงก็ว่ามา ฉันจะตัดสินใจแทนแกทุกอย่างถ้าคำพูดนั้นมันมีค่ามากพอ"

"ผมจะหย่ากับแก้วเจ้าจอมและจดทะเบียนสมรสกับน้ำรินครับ ผมต้องเลือกลูกแม่จะโกรธไหมถ้าผมจะเลือกแบบนั้น"

คุณหญิงสิรินแต่เดิมทีก็ไม่ได้ชอบแก้วเจ้าจอมมากนักเพราะครอบครัวของแก้วเจ้าจอมก็เป็นคนจน แถมครอบครัวของแก้วเจ้าจอมยังเป็นพวกที่ต้องการเงินมากกว่าอะไรทั้งสิ้น เป็นหลุมดำที่ไม่เคยเต็มเลยสักครั้ง 

แม้ว่าน้ำรินจะเป็นผู้หญิงที่มาจากครอบครัวฐานะปานกลาง แต่ก็ยังดีกว่าแก้วเจ้าจอมที่ไม่รู้จักที่มาที่ไปอะไรมากมายนัก เธอจึงเห็นด้วยกับการหย่าในครั้งนี้เธอจึงพยักหน้าต่อตกลงในทันทีกับสิ่งที่ตัวเองและลูกเลือกที่จะทำ

"ก็ได้แกไปหย่ากับแก้วเจ้าจอมซะ ยังไงน้ำรินก็ตั้งท้องลูกของแกไปสายเลือดของตระกูลเรา ตอนนี้แก้วเจ้าจอมยังไม่ได้ตั้งท้องลูกของแก ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีมากแกจะได้หย่ากับเธอได้ง่าย ๆ"

แก้วเจ้าจอมได้ยินทุกคำพูดของคุณหญิง คุณหญิงจึงพูดจาบีบบังคับให้แก้วเจ้าจอมหย่ากับลูกชายของเธอทันที

"เธอเองก็ได้ยินแล้วไม่ใช่หรอ ไปหย่ากับลูกชายฉันนอนนี้ ก่อนที่คุณท่านจะตื่นขึ้นมาขัดขวาง"

"ฉันไม่ให้หย่า"

เสียงแหบพร่าและอ่อนแรงของคุณท่านธีรพัฒน์ดังขึ้น เขาพยายามที่จะพูดให้ภรรยาได้ยิน เขาไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ เขาไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้จริงๆ ลูกสะใภ้ที่เขาหามาย่อมเป็นคนดีอยู่แล้ว จะต้องมาหย่าเพราะผู้หญิงแบบน้ำหรืองั้นหรอเขาไม่ยอมเด็ดขาด

ความเครียดกดดันสู่แก้วเจ้าจอมอย่างกะทันหัน แก้วเจ้าจอมอยู่ๆ ก็เป็นลมหมดสติจนต้องพาเข้าห้องฉุกเฉินทันที และสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เธอกำลังตั้งท้องได้เดือนกว่าทุกคนก็ไม่คาดคิดว่าแก้วเจ้าจอมจะตั้งท้องเหมือนกัน ความรู้สึกที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกมันทำร้ายพวกเขาทุกๆทาง

"แก้วเจ้าจอมเองก็ตั้งท้องและเป็นลูกในสมรสของภพธร ฉันไม่ยอมให้ลูกสะใภ้ของฉันหย่าโดยเด็ดขาด!"

"ผมไม่เคยมีอะไรกับแก้วเจ้าจอมเลยนะครับ..."

"ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอท้องกับลูกชายของฉันจริงๆหรือเปล่าและมั่นใจได้ไงว่าเด็กในท้องเป็นลูกของลูกชายฉันจริงๆ เมื่อคลอดแล้วจะให้ลูกของเธอไปตรวจดีเอ็นเอว่าใช่ลูกของภพธรหรือเปล่า ถ้าใช่ก็จะให้มาเป็นลูกของภพธร แต่ถ้าไม่ใช่ก็จะฟ้องร้องเธอในทันที"

"พ่อครับ ผมมั่นใจว่าลูกในท้องของน้ำรินคือลูกของผม แต่ว่าลูกในท้องของเจ้าเจ้าจอมไม่ใช่ลูกของผมครับ เพราะมีอะไรกันแค่ครั้งเดียวแล้วก็กินยาคุมเรียบร้อยแล้ว"

"ผมมั่นใจว่าลูกในท้องต้องไม่ใช่ของผมแน่ๆ และมั่นใจว่าผมมีลูกกับน้ำริน อีกอย่างนับตั้งแต่วันนั้นผมก็ไม่เคยมีอะไรกับแก้วเจ้าจอมอีกเลยนะครับ พ่อจะให้ผมรับผิดชอบลูกชู้ได้ยังไงครับ!"

"ถ้าอย่างนั้นก็ให้คลอดแล้วมาตรวจ DNA กัน ฉันก็จะคอยดูว่าใครท้องลูกของแกจริงๆ จะเป็นแก้วเจ้าจอมหรือน้ำรินก็มาดูกันอีก 9 เดือน"

คำพูดของภพธรเกลียดหัวใจของแก้วเจ้าจอมอย่างหนัก ความรู้สึกที่มีต่อเขาพังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะปฏิเสธลูกของเธอได้อย่างเลือดเย็นถึงขนาดนี้ เขามั่นใจที่จะมีลูกกับน้ำริน แต่เขาไม่มั่นใจที่จะมีลูกกับเธอและไม่ต้องการมีลูกกับเธออีกด้วย เขาต้องการจะหย่ากับเธอเพราะต้องการความรับผิดชอบคนที่เขารัก แก้วเจ้าจอมไม่ได้อยากตั้งท้องเลยสักนิด

แก้วเจ้าจอมเดินออกมาอย่างไร้จุดหมาย เธอทรุดตัวลงร้องไห้ตรงทางบันไดหนีไฟ เธอต้องการอยู่คนเดียวอย่างเงียบๆ ความคิดมากมายในหัวของเธอมันตีรวนกันไปหมด เธอกำลังทำอะไรอยู่เธอกำลังพยายามอะไรอยู่กันแน่นะแก้วเจ้าจอม เธอต้องการอะไรกันแน่เธอจะอยู่สู้ต่อหรือเธอจะยอมจากไปแต่โดยดี...

คุณหญิงสิรินกลัวว่าหลานของตัวเองอยู่ข้างนอกจะได้รับอันตราย คุณหญิงจึงให้น้ำรินเข้ามาอยู่ในบ้านเพื่อดูแลอย่างใกล้ชิด สายตาของคุณท่านก็มองที่หน้าของแก้วเจ้าจอมอย่างไม่ไว้ใจด้วยเช่นกัน สายตานั้นมีความคลางแคลงใจอย่างหนัก จนไม่สามารถปิดบังความรู้สึกไม่แน่ใจของคนท่านได้ แก้วเจ้าจอมรู้ดีว่าคุณท่านกำลังสงสัยและไม่เชื่อใจเธออีกต่อไปแล้ว

จากพ่อสามีที่แสนดีกลับกลายเป็นคนที่หวาดระแวงตัวของเธอเหมือนกับเธอไปทำร้ายใครสักคนแม้ว่ามันจะไม่มีมูลความจริงแต่ทุกคนก็สงสัยในตัวตนของเธอไปแล้ว มันจึงทำให้แก้วเจ้าจอมรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก แต่ก็ต้องอดทนเพราะคำสัญญาที่ให้เอาไว้ เธอจะไม่ทำให้ผิดคำสัญญาแน่นอน 

"แกได้ยินไหม ฉันไปได้ยินมาว่าคุณแก้วเจ้าจอมไปท้องกับคนอื่นว่าท้องกับคุณภพธร"

"จริงป่ะเห็นหน้าเงียบๆแบบนั้นแรงไม่บอกเลยนะแก"

"จริง อันนี้ฉันก็ได้ยิน และก็ได้ยินว่าแย่งคุณภพธรจากคุณน้ำรินด้วยนะ บ้ามาก"

"ฉันงงมากคุณน้ำรินมาก่อนแท้ ๆ แต่กลับเป็นมือที่สามแทนสงสารนะ แต่ตอนนี้ก็ได้มาอยู่ในบ้านด้วยกันแล้วก็คงจะมีความสุขมากขึ้นแล้วละมั้ง"

"ก็ขอภาวนาให้ลูกที่เกิดมาของคุณแก้วเจ้าจอมถูก DNA ว่าไม่ใช่ลูกสักทีเถอะจะได้มั่นหน้าหายไปสักที"

คำพูดของคนใช้ในบ้านใหญ่ทำให้แก้วเจ้าจอมจนกับพูดไม่ออก ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยทำดีกับพวกเขา เธอไม่เคยรังแกใคร แต่ทำไมสาวใช้พวกนั้นจึงได้พูดกับเธอด้วยท่าทางแบบนั้นกัน รุ้งที่เดินมาได้ยินคำพูดพวกนั้นของแม่บ้านคนอื่นๆ ก็ทำให้เธอไม่พอใจ ออกตัวปกป้องแก้วเจ้าจอมไปทันที

"อย่ามาพูดว่าคุณแก้วเจ้าจอมนะ พวกแกไม่รู้อะไรคุณแก้วเจ้าจอมเป็นคนดีจะตาย ฉันอยู่กับคุณแก้วเจ้าจอมมาตั้งหลายเดือน ไม่เห็นว่าคุณแก้วเจ้าจอมจะมีนิสัยอย่างที่พวกแกว่าเลย คุณเขาเป็นคนดีจะตายพวกแกอย่ามาพูดแบบนี้อีกนะเรื่องของเจ้านายพวกแกเป็นคนที่จะมานินทาเจ้านายของตัวเองนะ"

"มันไม่ใช่เจ้านายของฉันสักหน่อย เจ้านายของฉันก็คือคุณท่านกับคุณผู้หญิงและคุณภพธร ถ้าคุณท่านคุณผู้หญิงและคุณภพธรรักใครพวกเราก็รักด้วย ดูจากการกระทำของคุณผู้หญิงและคุณภพในตอนนี้สิไม่มีใครอยากจะคุยกับคุณแก้วเจ้าจอมของแกเลยสักนิด เพราะเขารังเกียจผู้หญิงสำส่อนไงล่ะ"

"หุบปากแกเลยนะ!!"

"ทำไมฉันจะพูดเรื่องนี้ไม่ได้ถ้ารับไม่ได้ก็ไปตายพร้อมกับเจ้านายของแกซะ!"

เสียงทะเลาะตกเตียงของคนใช้ในบ้านทำให้เจ้าเจ้าจอมไม่อยากจะเข้าไปยุ่งด้วย เธอหมดแรงและหมดศรัทธาในความรู้สึกของตัวเอง บ้านนี้ไม่มีใครต้อนรับเธอแม้แต่คนใช้ยังกดหัวเธอให้ต่ำต้อยมากกว่าเดิม เธอหมดแรงที่จะสู้ต่อแล้วจริงๆ เธอควรที่จะไปจากบ้านหลังนี้สักที เธออยากจะพิสูจน์ว่าลูกเป็นลูกของภพธรจริงๆ และเธอจะไปจากเขาเอง ไปจากคนใจร้ายที่ทำกับเธอในวันนี้

เธอย้ายของออกจากห้องของภพธร ย้ายมาอยู่อีกห้องทำตัวเหมือนไร้ตัวตน ไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครอีก เธอเอาใจออกห่างจากภพธรและคนในบ้านหลังนี้แล้ว ไปบ้านหลังนี้ก็คงจะมีแค่รุ้งที่ดีกับเธอ ป้าสุนีย์ถูกย้ายให้เข้าไปบ้านใหญ่มาคอยดูแลน้ำริน เธอเองก็ไม่ได้ห้ามขอเพียงแค่มีรุ้งอยู่ด้วยกันกับเธอก็พอแค่นี้เธอก็พอใจมากแล้ว 

"เธอไม่มีอะไรจะพูดกับฉันจริงๆหรอ"

ภพธรถามเธอขึ้นมา แต่ก็ไม่ได้รับการตอบกลับอะไรเลยสักคำ แก้วเจ้าจอมแค่หันไปมองหน้าของภพธรเท่านั้น ก่อนที่จะเดินออกไปในทันทีแต่เขาก็ยังจะพยายามรั้งเธอเอาไว้เพื่ออยากจะถามในสิ่งที่เธอไม่อยากจะตอบ

"เธอท้องกับใคร"คำพูดที่แทงใจดำของเขาทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งราวกับมีมีดนับร้อยนับพันเล่มแทงมาที่เธอ ความรู้สึกเจ็บปวดนี้มันควรจบลงสักที เธออยากจะหนีไปให้พ้น ๆ ไม่อยากจะยุ่งกับเขาอีกแล้ว แก้วเจ้าจอมทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงกว้างไร้ความอบอุ่นที่เคยได้รับในทุกคืนที่ผ่านมา 

ตั้งแต่เธอย้ายมาอยู่ที่นี่เธอก็ไม่เคยไปยุ่งเกี่ยวกับใครอีกเลยอยู่เพียงคนเดียวอยู่ในห้องอย่างเงียบเหงามีเพียงแค่คอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งที่อยู่เป็นเพื่อนของเธอเพื่อระบายความรู้สึกที่อึดอัดอยู่ในใจของเธอมาโดยตลอด...

"คุณแก้วเจ้าจอมไม่มากินข้าวหรอ"

"รุ้งยกไปให้แล้วค่ะ ตั้งแต่กลับมาจากโรงพยาบาลคุณแก้วเจ้าจอมไม่มารับประทานอาหารด้านล่างเลยค่ะ และหลบเลี่ยงทุกๆ คนที่เข้าใกล้ รุ้งขอตัวนะคะ"

รุ้งแอบเห็นคุณแก้วเจ้าจอมร้องไห้อยู่ตลอด แม้ว่าเธอจะเป็นคนใช้ แต่เธอก็มองออกว่าคุณแก้วเจ้าจอมเป็นคนดี และให้เกียรติทุกคนที่อยู่รอบตัวของเธอเปลี่ยนในวันที่ทุกคนกำลังสงสัยในตัวของคุณแก้วเจ้าจอมไม่มีใครคอยจับมืออยู่เคียงข้างเธอเลยสักคน รุ้งที่เคยได้รับความช่วยเหลือจากคุณแก้วเจ้าจอม เธอจึงยึดมั่นที่จะปกป้องเจ้านายคนนี้ของเธอ ให้ถึงที่สุดให้สมกับที่คุณแก้วเจ้าจอมเคยช่วยเหลือเธอมาโดยตลอดนับว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณของคุณแก้วเจ้าจอมแล้ว...