บทที่ 13 ความแตกต่าง

ตอนที่ 13 ความแตกต่าง

ภพธรสงสัยในตัวของแก้วเจ้าจอมมาตลอด แก้วเจ้าจอมเปลี่ยนไปเก็บตัวอยู่แต่กับตัวเอง ไม่ยอมออกมาเจอคนอื่น แม้แต่เขาเองก็ไม่สามารถเข้าหาเธอได้ ความอึดอัดระหว่างพวกเขามันเริ่มขยายใหญ่มากขึ้นเรื่อย ๆ น้ำรินเข้ามาอยู่ที่บ้านของเขาก็ถูกปฏิบัติอย่างดี ไม่ว่าจะคนใช้หรือคนอื่นๆ ภายในบ้าน ต่างก็พากันเคารพน้ำรินกันทั้งหมด แต่พอกับแก้วเจ้าจอมทุกคนต่างก็พากันรังเกียจตัวของเธอเพราะคิดว่าตัวของเธอไม่สะอาด 

"ไปตามแก้วเจ้าจอมมากินข้าวกับฉันด้วย"

คุณท่านธีรพัฒน์บอกกับสาวใช้ที่อยู่ใกล้ที่สุด ไปตามแก้วเจ้าจอมมากินข้าวที่นี้ สาวใช้อึกอักไม่กล้าที่จะพูดเรื่องของแก้วเจ้าจอมเท่าไหร่นัก แต่เมื่อโดนถามเธอจึงต้องตอบให้ไม่โดนว่าทั้งสองฝ่าย

"คุณแก้วเจ้าจอมท้องโตมากแล้วค่ะ เดินไม่ไหวค่ะ รุ้งเตรียมอาหารเช้าให้คุณแก้วเจ้าจอมแล้วค่ะ"

"มันกล้าดียังไงมาทำตัวกร่างแบบนี้ ต่อไปบอกนังรุ้งไม่ต้องเตรียมอาหารเช้าให้มัน ให้มันมากินที่นี้ถ้าไม่มาก็ไม่ต้องกิน"

"คุณสิรินคำพูดของคุณไร้มารยาทเกินไปแล้วนะ ปล่อยเธอไปเถอะ"

แก้วเจ้าจอมได้ยินคำพูดของคนในบ้านนี้เธอได้ยินจนหมด แก้วเจ้าจอมไม่พูดอะไรให้มากความหันไปมองรุ้งก่อนจะบอกกับเธอด้วยความเหนื่อยหน่าย

"ต่อไปรุ้งไม่ต้องเอาอาหารที่บ้านนี้มาให้ฉันแล้วนะ ฉันจะไปกินข้างนอกเอาเอง รุ้งจะได้ไม่มีปัญหากับพวกเขา ยังไงรุ้งก็คอยอยู่ห่าง ๆจากฉันหน่อยนะ คนที่นี้เกลียดฉันเดี๋ยวเธอจะโดนหางเลขไปด้วย ฉันไม่อยากให้เธอโดนไล่ออกหรอกนะ"

"คุณแก้วเจ้าจอมคะ รุ้งจะอยู่ข้าง ๆ คุณแก้วเจ้าจอมค่ะ ต่อให้โดนไล่ออกรุ้งก็ยอมค่ะ รุ้งมีเงินเก็บรุ้งจะตามคุณแก้วเจ้าจอมไปทุกที่ค่ะ"

แก้วเจ้าจอมมองรุ้งก่อนจะยิ้มออกมาทั้งน้ำตา เธอมั่นใจว่าเธอไม่เคยมีอะไรกับใคร และมีอะไรกันกับแค่ภพธรแค่คนเดียวเท่านั้น ซึ่งลูกของเธอจะต้องเป็นลูกของภพธรอย่างแน่นอนไม่ใช่ลูกของคนอื่น ทุกคนกลับไม่เชื่อเธอเลยสักคน เธอเจ็บใจมากจริง ๆ ที่โดนเหยียดหยามแบบนั้น เธออกมากินข้าวด้านนอกเมื่อกลับมาก็เจอกับพ่อแม่มาหาเธอ

"แกท้องกับใคร คุณหญิงสิรินถึงได้โทรมาด่าฉันเรื่องที่แก่ไปท้องกับคนอื่น"

ฝ่ามือของแม่เธอตบลงมาที่หน้าของเธออย่างแรง จนเธอเกือบล้มดีที่รุ้งมารับเธอเอาไว้ได้ทัน เธอตัดขาดจากแม่มานานแล้ว ครอบครัวที่ย้ำแย่แบบนี้กลับเข้ามาในชีวิตของเธอทำไมกัน เธอเกลียดทุกคนที่ทำเหมือนเธอทำความผิดใส่ร้ายเธอไม่เชื่อเธอ เหยียบย้ำเธอจนเธอจนมุม เะฮเหลืออดมองหน้าแม่ของตัวเอง เส้นความอดทนเธอขาดลงทันที แก้วเจ้าจอมพยุงตัวเองขึ้นมาได้ก็เดินเข้าไปหาแม่เธอทันที

"ฉันไม่ใช่ลูกของคุณเราตัดขาดกันไปแล้ว หนี้ที่คุณไปสร้างเอาไว้มีแต่ฉันจ่ายให้ตลอด พรุ่งนี้ฉันจะส่งสลิปเงินที่จ่ายหนี้ให้ตลอดไปให้"

"แกนังลูกอกตัญู!!"

"ฉันหมดความอดทนกับคุณแล้ว อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก ถือว่าตบนี้ตัดเยื่อใยของฉันกับครอบครัวคุณ พรุ่งนี้ฉันจะไปเปลี่ยนนามสกุล ย้ายออกจากทะเบียนบ้านของพวกคุณ กลับไปอย่ามายุ่งกับฉันต่อไปอย่ามาที่นี้อีก เรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับพวกคุณ"

แก้วเจ้าจอมหันหลังเดินจากไป เธอจะไปเอาเรื่องกับคุณหญิงสิรินต่อ ต่อให้เรื่องมันจะบานปลายมากเท่าไหร่เรื่องนี้ก็ขอให้มันจบลงในวันนี้

แก้วเจ้าจอมเดินเข้าไปในบ้านใหญ่เดินเข้าไปหาคุณหญิงสิรินที่นั่งกินข้าวอยู่ เธอคว้าชามแกงจืดราดใส่หัวของคุณหญิงสิรินในทันที เธอสติขาดจนควบคุมตัวเองไม่ได้ ยิ่งอารมณ์ของคนท้องมันยิ่งพุ่งสูงมากขึ้นเธอจะไม่ทนกับคำพูดพวกนี้อีกต่อไปแล้ว 

"กรี๊ด แกทำอะไรเนี่ย นังสารเลว!"

"หุบปากแกสักทีเถอะ ฉันอดทนที่แกดูถูกฉันมามากพอแล้ว รอให้ฉันคลอดก่อนเถอะพวกแกค่อยมาพูดว่าฉันท้องกับคนอื่น ถ้าตรวจแล้วลูกฉันไม่ใช่ลูกของภพธร พวกคุณค่อยมาตราหน้าว่าฉัน"

"และการที่คุณโทรไปด่าพ่อแม่เรื่องของฉันที่มันไม่ยังไม่สามารถพิสูจญ์ได้ว่าฉันทำจริงมั้ย มันเกินขอบเขตที่ฉันจะอดทนอย่ามายุ่งกับฉันหากเรื่องนี้มันจริงหรือไม่จริงฉันจะหย่ากับภพธรเอง และอีกอย่างอย่าเอาผู้หญิงคนนี้มาที่บ้านเล็กอีก เอาลูกของคุณกับเมียของลูกคุณกลับเข้าบ้านใหญ่อย่ามายุ่งกับฉัน เพราะฉันไม่ต้องการเห็นหน้าพวกเขาหรือถ้าพวกเขาไม่ยอมฉันออกไปอยู่ข้างนอกเอง"

"ได้ ต่อไปภพธรกับน้ำรินมาอยู่บ้านใหญ่รอจนกว่าจะตรวจ DNA เสร็จฉันจะทำตามคำขอของเธอ เธอมีเรื่องอะไรอยากจะขออีกมั้ย"

"อาหารบ้านพวกคุณฉันจะไม่กินไม่ดื่มของพวกคุณอีก ฉันไม่มีค่าคู่ควรกินของบ้านของคุณหรอกค่ะ วันนี้ฉันขีดเส้นแบ่งของฉันแล้วอย่ามาหาเรื่องของฉันอีก"

แก้วเจ้าจอมเดินกลับบ้านเล็กทันที แค่ครึ่งชั่วโมงข้าวของของสองคนนั้นก็โดนเก็บกลับบ้านใหญ่ คุณท่านไม่กล้าพูดอะไรกับแก้วเจ้าจอมอีก เพราะเรื่องนี้เขาเองก็มีส่วนผิด ลูกในท้องของแก้วเจ้าจอมยังไม่ทันได้ตรวจ DNA เลย ทุกคนก็เหมารวมว่าเธอนั้นผิด พวกเขาทำผิดจริง ๆ สิ่งที่เขาทำได้นั้นก็คือช่วยแก้วเจ้าจอมเท่าที่จะทำได้

แก้วเจ้าจอมจึงเก็บตัวเงียบอยู่ภายในห้องและบ้านที่แยกออกมาจากบ้านใหญ่ เพื่อที่เธฮจะมีสมาธิในการเขียนนิยายเรื่องใหม่ที่ทางสำนักพิมพ์ติดต่อเธอโดยตรง แม้ว่าจะไม่ได้มาหาเธอด้วยตัวเอง แต่เธอก็แบ่งเวลาเขียนนิยายส่งให้กับอีกฝ่ายเป็นอย่างดี แต่ช่วงนี้เธอเครียดกับปัญหาเธอเลยไม่ได้เขียนส่งเท่าไหร่ บรรณาธิการก็ไม่ได้ว่าอะไรและไม่ได้เร่งงานเธอ แก้วเจ้าจอมขอให้เลื่อนส่งงานหลังเธอคลอดลูก เพราะช่วงนั้นเธอจะว่างจริง ๆ บรรณาธิการตอบตกลงเพราะแก้วเจ้าจอมจะคลอดลูกในอีกไม่นานนี้แล้ว

แก้วเจ้าจอมมีเงินอยู่ในบัญชีส่วนตัวที่เป็นเงินของเว็บนิยาย และสำนักพิมพ์ที่มอบให้กับเธออยู่หลายล้านบาท ถ้าใช้เงินอย่างดีไม่ฟุ้มเฟือยเงินพวกนี้ก็สามารถอยู่ได้นาน และถ้าเอาไปลงทุนเธอก็จะได้เงินมาเลี้ยงดูครอบครัวของตัวเองได้ เธอจะสร้างครอบครัวที่ดีพร้อมให้ลูกของเธอ แก้วเจ้าจอมออกไปหาอะไรกินข้างโดยที่ไม่รู้ว่าหลังจากที่เธอนั้นออกไปมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาบ้าง 

น้ำรินวางยาในอาหารของตัวเองตอนที่แม่บ้านไม่อยู่ แต่เธอนั้นไม่รู้เลยว่ามีสายตาของใครบ้างคนจับจ้องมองอยู่ห่าง ๆ น้ำรินตั้งใจว่าจะใช้โอกาสนี้ทำลายเด็กทิ้งและจะได้ใส่ร้ายแก้วเจ้าจอมไปในตัวด้วย เธอวางแผนไว้แล้วตอนนี้เด็แค่ 4 เดือนกว่า ถ้าขืนเด็กยังรอดแล้วไปฟ้องเธอในตอนที่คลอดเห็นทีเธอจะไม่รอดพ้นจากคุณท่านธีรพัฒน์ไปอย่างแน่นอน ไอ้แก่นั้นแม้จะระแวงแก้วเจ้าจอมไปแล้วแต่ก็ไม่วางใจเธฮ ไม่รู้ว่าไอ้แก่นั้นไปรู้ความลับอะไรมาถึงได้ตั้งแง่กับเธอนัก เธออยากจะฆ่าไอ้แก่นี้จริง ๆ 

น้ำรินเดินมานั่งที่โต๊ะอาหารเย็น เธอจำได้เพราะถ้วยอาหารบำรุงนั้นเธอใส่ยาทำแท้งลงไปเอง เธอตักมันเข้าปากกลืนลงท้องได้ไม่นาน อาการปวดท้องแล่นไปทั่วท้องนอน เลือดไหลออกมาจากระหว่างขา เลือดไหลออกมาภพธรเห็นแบบนั้นจึงตกใจรีบพาน้ำรินไปหาหมอด้วยความวิตกกังวลเขารีบพาไปจนเกือบจะเกิดอุบัติเหตุ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจว่าตัวเองจะได้รับบาดเจ็บหรือเปล่าขอเพียงแค่ให้น้ำรินไม่เป็นอะไรไปก็พอ

เขาอุ้มน้ำรินเดินเข้ามาถึงโรงพยาบาลบุรุษพยาบาลต่างก็รีบเข็นรถมาหาเขา เขาจึงได้อุ้มคนรักวางใส่รถก่อนที่จะวิ่งตามบุรุษพยาบาลไป หมอเกือบ 3 คนเข้าไปดูแลและช่วยชีวิตขอน้ำรินเอาไว้ โชคยังดีที่น้ำริมไม่ได้เป็นอะไรมาก เด็กเองก็ปลอดภัยดี ไม่ได้รับอันตรายอะไรเลยดีที่ว่ากินเข้าไปเพียงแค่นิดเดียวไม่อย่างนั้นเด็กในท้องคงจะไม่รอดแล้ว 

ภพธรถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ดีแล้วที่น้ำรินกับลูกไม่ได้เป็นอะไรมาก เขาเพียงแค่ขอให้ลูกตัวเองปลอดภัยขอให้คนรักของเขาปลอดภัยก็พอแต่คนที่วางยาน้ำรินและลูกของเขาจะต้องชดใช้

แม้ว่าจะไม่ได้เป็นอะไรมากแต่น้ำรินก็ต้องอยู่โรงพยาบาลเพื่อที่จะต้องเฝ้าดูอาการต่อไปกลัวว่ากลับไปบ้านอาจจะถูกวางยาอีกภพธรจึงให้น้ำรินอยู่ที่นี่ เขาจะกลับไปเคลียร์ปัญหาที่บ้านเอง 

สีหน้าท่าทางของภพธรแทบจะหักคอคนได้อยู่แล้วเมื่อมาถึงคนใช้ก็ถูกเรียกตัวมาให้มารวมกันอยู่ที่โถงใหญ่ คนที่สามารถเข้าไปวางยาได้นั่นก็คือแม่ครัวแม่บ้านที่อยู่ที่นั่น 

"ใครจะยอมรับสารภาพว่าเป็นคนวางยาคุณน้ำริน"

เสียงของเขาไม่เบาและไม่หนักจนเกินไปกดข่มคนอื่นจนพวกเธอต่างก็พากันตัวสั่นด้วยความกลัวพวกเธอไม่ได้รู้เห็นอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยสักนิด ตอนนี้กลับต้องมาถูกซักไซ้ถึงเรื่องที่เกิดขึ้น เมื่อไม่มีคำตอบที่ต้องการจะได้รับภพธรก็ไม่พอใจก่อนจะตวาดเสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง

"ผมถามว่าใครจะสารภาพว่าเป็นคนวางยาคุณน้ำรินถ้าไม่มีใครสารภาพผมจะให้ตำรวจมาจัดการ!"

"พวกเราไม่รู้จริงๆ ค่ะ ตอนที่พวกเราทำอาหารเสร็จแล้วพวกเราก็ออกจากห้องนั้นเลยเพราะต้องมาช่วยกันจัดเตรียมโต๊ะอาหาร เมื่อไปถึงคนล่าสุดที่ออกมาจากห้องครัวก็เป็นรุ้งคนของคุณแก้วเจ้าจอมค่ะ"

วันสาวใช้ที่ถูกส่งให้มาดูแลน้ำรินพูดขึ้น เธอยอมเข้าข้างเจ้านายของตัวเองอยู่แล้วจะไปเข้าข้างคนอื่นได้อย่างไรเธอเห็นว่ารุ้งออกจากห้องครัวคนสุดท้ายจริงๆเพราะว่าพอรุ้งออกมา พวกเธอก็เข้าไปยกอาหาร คนที่วางยาก็คงจะเป็นรุ้งที่ทำเพื่อเจ้านายของตัวเองแน่ๆ

เมื่อได้ยินแบบนั้นเขาจึงเรียกลุงออกมาก่อนที่จะตบที่หน้าของรุ้งจนอีกฝ่ายล้มลง 

"คุณภพธรคะหนูไม่ได้ทำจริงๆนะคะ หนูออกคนสุดท้ายก็จริงแต่ก่อนหน้านั้นก็ยังมี..."

"มีใคร เธอจะใส่ร้ายใคร เธอไม่อยากให้ฉันได้อยู่กับน้ำริน เพราะต้องการที่จะให้เจ้านายของเธอยังคงมีตำแหน่งเป็นเมียของฉันอยู่งั้นหรอ"

"ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ รุ้งไม่ได้คิดแบบนั้นจริงๆ แล้วคนแก้วเจ้าจอมก็ไม่มีทางมีความคิดแบบนั้นเหมือนกัน คุณแก้วเจ้าจอมเองก็ตั้งท้องเธอจะไปทำร้ายลูกของคนอื่นได้ยังไงค่ะ รุ้งเห็นว่า..."

ฝ่ามือของภพธรตบลงที่หน้าของรุ้งอีกครั้งก่อนที่จะโทรเรียกตำรวจมาจับเธอไป