บทที่ 14 ใส่ร้าย

ตอนที่ 14 ใส่ร้าย

แก้วเจ้าจอมที่กลับมาจากข้างนอกเห็นว่ามีรถตำรวจมาจอดที่หน้าบ้าน เธอจึงเดินเข้ามาเห็นว่ารุ้งนั้นถูกตำรวจจับกุมตัวไปแล้ว เธอตกใจมากจึงรีบเข้าไปหารุ้ง เมื่อเธอเห็นว่าเจ้านายเธอกลับมาก็ร้องไห้พยายามขอร้องให้แก้วเจ้าจอมช่วยเหลือตัวเอง

"เกิดอะไรขึ้นค่ะทำไมถึงจับตัวรุ้งไปแบบนั้น"

"ยังจะทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรงั้นหรอ เธอมันใจร้ายใจดำจะทำร้ายแม้กระทั่งลูกของฉันกับน้ำรินเธอวางยาน้ำรินได้ยังไงแก้วเจ้าจอม!"

"คุณพูดอะไร ฉันไม่ได้เป็นคนวางยาสักหน่อยฉันไม่รู้เรื่องอะไรสักอย่าง ฉันไม่ได้มาที่ตึกใหญ่เลยสักนิดแล้วฉันก็ไม่เคยที่จะไปร่วมโต๊ะกินข้าวกับพวกคุณ!"

"ก็เธอใช้ให้คนของเธอมาวางยาไง!"

"อย่าตะคอกฉัน!"

แก้วเจ้าจอมก็อดที่จะตะคอกคืนไม่ได้ ในเมื่อตอนนี้ภพธรก็ไม่มีเหตุผลกับเธอมีหรือว่าเธอจะมีเหตุผลกับเขาเธอไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยซ้ำ รุ้งเองก็ไม่น่าจะเป็นคนแบบนั้นทุกคนต่างก็มีความคิดที่แตกต่างกันก็จริงแต่ใครจะกล้าวางยาคนอื่นเพื่อฆ่าคน นี่มันเรื่องละเอียดอ่อนมากคนเราจะใจดำถึงขนาดฆ่าคนได้ยังไงกัน 

"ฉันไม่ได้เป็นคนทำคุณอย่ามาใส่ร้ายฉัน ฉันพูดกับคุณด้วยความจริง ถ้าคุณคิดว่าฉันเป็นคนทำคุณก็หาหลักฐานมาการที่คุณจับคนที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยไปแบบนี้จิตใจของคุณมันดำยิ่งกว่าหมาซะอีก!"

"เธอกล้าว่าฉันหรอ!"

ภพธรขาดสติจึงลงมือทำร้ายแก้วเจ้าจอมจนแก้วเจ้าจอมเซล้ม ใบหน้าของแก้วเจ้าจอมบวมแดงพร้อมกับยังมีเลือดที่ไหลออกมาจากริมฝีปากของเธอ สายตาของเธอแข็งกร้าวขึ้นมาทันที แก้วจะเอาจอมเดินเข้าไปที่ครัวก่อนที่จะหยิบมีดขึ้นมาตั้งใจจะเอามีดไปแทงภพธรให้ตายไปเลย อย่างน้อยเธอก็เป็นคนลงมือทำมันเองจริงๆ

"ว้าย!!! คุณแก้วเจ้าจอมถือมีดจะไปฆ่าคนแล้ว!!!"

เสียงหวีดร้องของบรรดาสาวใช้ตะโกนบอกทุกคนทำให้พวกเขาทุกคนหันไปมองแก้วเจ้าจอมที่กลับมาพร้อมกับมีดในมือ ตำรวจเองก็ตกใจไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรจึงเผลอปล่อยมือรุ้ง ทำให้รุ้งรีบเข้าไปห้ามแก้วเจ้าจอมในทันทีก่อนที่ปลายมีดจะแทงเข้าที่หน้าอกของภพธร 

ภพธรกลั้นหายใจด้วยความตกใจเขาไม่คิดว่าตอนที่แก้วเจ้าจอมโกรธจัดกล้าเอามีดมาแทงเขาแบบนี้ แถมยังเกือบแทงเข้าที่กลางอกของเขา คุณหญิงสิรินร้องเสียงหลงด้วยความตกใจจนเป็นลมล้มพัดไป คุณท่านเองก็ตกใจเหมือนกัน ดีที่ว่าไม่ได้ช็อคหมดสติไปเหมือนคราวก่อน

"ใจเย็นๆ นะคะคุณแก้วเจ้าจอม อย่าทำแบบนั้นเลยค่ะอย่าทำร้ายใครเลยนะคะ รุ้งไม่เป็นอะไรค่ะ เรื่องแค่นี้เองรุ้งเข้าใจนะคะว่าคุณแก้วเจ้าจอมโกรธ แต่ถ้าทำแบบนั้นคุณแก้วเจ้าจอมก็จะถูกตำรวจจับนะคะ อย่าทำเลยนะคะ"

"ขอโทษนะรุ้ง เธอไม่ได้มาเจอเรื่องแบบนี้เลย ฉันขอโทษ ทั้งๆที่เธอไม่ได้มีความผิดอะไรเลยทำไมเธอต้องโดนแบบนี้"

"ไม่เป็นไรค่ะรุ้งโอเค ถ้าคุณแก้วเจ้าจอมอยู่ข้างนอกคุณแก้วเจ้าจอมก็มาช่วยรุ้งนะคะ"

"เราจะจับผู้หญิงคนนี้ไปด้วยไหมครับ"

"จะบ้าอะไรล่ะ จับแค่เด็กคนนี้ไปก็พอไปกันเถอะ"

แก้วเจ้าจอมมองตามรุ้งที่ถูกตำรวจพาไปเธอรู้สึกเจ็บใจเหลือเกิน ในมือของเธอยังคงกำมีดอยู่ในมือไม่ยอมปล่อย ไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้เธอเลยแม้แต่คนเดียวในสายตาของทุกคนในบ้านมองแก้วเจ้าจอมเป็นคนบ้าไปซะแล้ว 

"ถ้ามันอยู่ด้วยกันไม่ได้ฉันจะหย่าให้ต่อไปอย่ามายุ่งกับฉันอีก"

แก้วเจ้าจอมพูดแบบนั้นก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในบ้านหลังเล็กของตัวเองเธอเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าและของมีค่าของเธอลงในกระเป๋าเดินทางใบเดียวในมือของเธอยังคงถือมีดเล่มนั้นเอาไว้อยู่ เธอกะว่าถ้ามีคนเข้ามาขวางทางเธอ เธอจะฆ่าคนทิ้งซะไม่รู้ว่าเธอเอาความใจใหญ่แบบนี้มาจากไหน แต่เธอยอมรับว่าเธอกล้าที่จะทำร้ายพวกเขาจริงๆ 

คุณท่านรีบเข้ามาห้ามเธอในทันที เขากลัวว่าถ้าเด็กในท้องเป็นลูกของภพธรจริงๆ พวกเขาก็จะสูญเสียสายเลือดของพวกเขาไปจริงๆ แก้วเจ้าจอมมองคุณท่านด้วยแววตาที่นิ่งเรียบ ไม่ได้แสดงออกถึงความนอบน้อมเหมือนแต่ก่อนเลยแม้แต่น้อย

"เธออย่าไปเลยนะ ฉันไม่อยากให้สายเลือดของตระกูลฉันไปอยู่ข้างนอก รอให้ตรวจ DNA ก่อนหลังจากนี้ถ้าลูกในท้องของเธอเป็นลูกของภพธรจริงๆ ฉันจะรับเด็กคนนี้มาอยู่ในตระกูลของเรา ฉันจะไม่ให้เธอต้องลำบากเลี้ยงลูกด้วยตัวเอง"

"ฉันไม่ให้อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันฟังพวกคุณมามากพอแล้ว ทั้งๆที่หลักฐานมันก็ไม่เพียงพออะไรเลยคุณคิดได้ยังไงจับเด็กคนนึงเข้าคุก คุณรู้ไหมว่าเด็กคนนั้นต้องรู้สึกกลัวขนาดไหน คุณเคยรู้อะไรบ้างหรือเปล่า ดูสิดูสิ่งที่ลูกของคุณทำกับฉัน"

"ยาปลุกเซ็กส์ที่ฉันกินในวันแต่งงานก็เป็นฝีมือของคุณ ทำไมฉันต้องถูกมองว่าฉันเป็นคนไร้ค่าแบบนั้น พวกคุณทำให้ฉันดูแย่ พวกคุณไม่เคยเห็นฉันเป็นคนเลยด้วยซ้ำ เป็นแค่เครื่องมือผลิตลูกให้กับพวกคุณให้มีทายาทสืบสกุล"

"แต่จะพูดไปให้มันได้อะไรล่ะฉันก็ได้รับเงินจากพวกคุณพวกคุณซื้อตัวฉันมาเป็นเมียของลูกคุณอยู่แล้วนี่ คนที่อยากจะไปคือลูกของคุณเองไม่ใช่ฉันเขาพยายามทำทุกอย่างให้ฉันกลายเป็นคนผิดในเรื่องทั้งหมดนี้ ชาตินี้ทั้งชาติฉันจะไม่ยุ่งกับพวกคุณอีก จะไปตายที่ไหนก็ไปเถอะ"

แก้วเจ้าจอมหมดคำพูดที่จะคุยกับพวกเขาอีกแล้วเธอพอกับความรู้สึกของตัวเองแล้ว แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดนั่นก็คือคุณท่านคุกเข่าลงขอร้องเธอใจของเธอที่แข็งดั่งหินผาเมื่อครู่ ถึงกับหวั่นไหวกับการกระทำของเขาคนที่อยู่สูงสุดมาทั้งชีวิตกับคุกเขาขอร้องเธอไม่ยอมให้เธอไป

"ฉันขอร้องเธอนี่เป็นครั้งสุดท้าย รอให้เด็กคลอดก่อนได้ไหมตรวจ DNA ถ้าเป็นลูกของลูกชายฉันจริงๆ ฉันจะให้เงินเธอเธอเป็นคำขอโทษและจะไม่พรากเด็กจากเธอแน่นอนฉันขอร้องล่ะ"

"คุณท่านลุกขึ้นเถอะค่ะ อย่าทำแบบนั้นเลย"

"ฉันขอร้อง"

"ขอแจ้งความเอารุ้งกลับมาหาฉัน"

"เพราะฉันทำให้แล้วเธอต้องอยู่ที่นี่นะ"

"..."

แก้วเจ้าจอมมองการกระทำของคุณท่านก็ได้แต่ลากกระเป๋ากลับไปที่เดิมนั่นถือว่าเป็นข้อตกลงเธอจะอดทนอีก 5 เดือนเท่านั้น คุณท่านรีบไปจัดการเรื่องของรุ้งในทันทีรุ้งรอดพ้นจากการติดคุก เธอเกือบไปติดคุกไปแล้ว เมื่อเธอกลับมาเธอจึงถูกแก้วเจ้าจอมขอร้องให้ออกจากบ้านหลังนี้เพราะที่นี่ไม่ปลอดภัย ให้เธอไปหาทำเลที่ภาคใต้ไปเช่าที่ทำเตรียมเปิดร้านอาหาร แก้วเจ้าจอมมอบเงินให้เธอไปและบอกว่าหลังจากที่คลอดลูกแล้วแก้วเจ้าจอมจะตามไปในทันที รุ้งพยักหน้ารับและขนของของตัวเองออกไป

"รุ้งจะทำตามที่คุณแก้วเจ้าจะบอกทุกอย่างค่ะ"

"รีบไปเถอะเธอจะต้องไปอยู่ที่นั่นรอคอยฉันนะ"

"ค่ะ รุ้งสัญญาว่าจะทำตามที่คุณเจ้าจะจอมบอกให้สำเร็จ"

รุ้งออกจากบ้านไปโดยที่ไม่ได้เงินเดือนของบ้านของคุณท่านเลยสักบาท รุ้งเองก็ไม่ได้ต้องการเงินพวกนั้นอยู่แล้วการที่พวกเขาทำแบบนี้ทำให้เธอไม่มีความเคารพอะไรกับบ้านหลังนี้อีกต่อไปแล้วเช่นกัน สิ่งที่คุณแก้วเจ้าจอมขอร้องเธอก็จะทำให้สำเร็จให้ได้

น้ำรินนอนที่โรงพยาบาลกะว่าจะได้รับข่าวดี แต่ที่ไหนได้กลับได้ยินวันมาบอกว่าแก้วเจ้าจอมไม่ได้โดนอะไร และยังอยู่ที่บ้านนั้นต่อ และเธอที่พยายามฆ่าเด็กในท้องเพื่อใส่ร้ายแก้วเจ้าจอมก็ไม่มีผลอะไรเลยงั้นหรอ เธอแค้นแก้วเจ้าจอมหนักเข้าไปอีก แต่ต้องพยายามปันหน้าเป็นคนดีต่อหน้าภพธรที่มาดูแลเธอ...