บทที่ 5 แม่สามีลูกสะใภ้

แสงแดดที่แยงตาของภพธรทำให้เขาตื่นลืมตาขึ้นมา เรื่องเมื่อคืนเขายังจดจำไว้อย่างขึ้นใจสายตาของเขาหันไปมองแก้วเจ้าจอมที่นอนหลับอยู่เขาไม่อยากที่จะปลุกเธอ ภพธรค่อยๆ ลุกขึ้น และเข้าไปจัดการธุระส่วนตัวของตนเอง เมื่อเขาออกมาก็เห็นว่าแก้วเจ้าจอมตื่นแล้วสภาพร่างกายของเธอมีรอยที่เขาทำร่องรอยเอาไว้เมื่อคืนเต็มไปหมด เขาได้แต่กลืนน้ำลายลงคออย่างอดที่จะมองไม่ได้ เมื่อเห็นว่าเป็นแบบนั้นเขาจึงรีบถอดสายตาออกจากร่างกายขาวเนียนตรงหน้านี้ทันที

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงแต่คนที่ยังบริสุทธิ์อยู่เขาก็ไม่เคยที่จะทำแบบนั้น เมื่อคิดถึงว่าตนเองทำผิดไปเมื่อคืนเขาทำผิดต่อคำสัญญาที่ให้ไว้กับน้ำรินก็ทำให้เขารู้สึกผิดมาก ภพธรเดินออกไปเห็นป้าสายใจตัวต้นเหตุเมื่อคืนก็ทำให้เขาขมวดคิ้วขึ้นมาในทันทีดูก็รู้ว่าเป็นฝีมือของคุณพ่อเขาแน่นอนจะไปโทษป้าสายใจคนเดียวก็ไม่ถูก 

พ่อของเขาตั้งแง่รังเกียจน้ำเป็นมาตั้งแต่ต้นอยู่แล้วแม้ว่าแม่ของเขาจะไม่พูดอะไรแต่ก็ต้องยอมรับว่าแม่ของเขานั้นไม่ชอบน้ำรินแต่ก็แค่ไม่พูดเท่านั้นเองเพราะแม่ของเขานั้นรักษาหน้าตาตัวเองไปสำคัญที่สุด แม่ของเขาจึงไม่ยอมที่จะพูดเรื่องนี้ออกมาโดยตรง แต่ก็ใช่ว่าจะปฏิบัติดีกับน้ำรินเสียเท่าไหร่นัก ภพธรคิดถึงตรงนี้แล้วก็รู้สึกว่าตนเองนั้นทำผิดเหลือเกิน 

"ป้าสายใจมานี่หน่อยครับ"

เมื่อสายใจแม่บ้านอาวุโสคนนี้เดินมาเห็นเจ้านายของตนด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดเธอก็รู้สึกว่าตนเองกระทำผิดเหมือนกัน ไม่รู้ว่าเจ้านายของตนจะว่าตนเองอย่างไรบ้าง เธอได้แต่ก้มหน้าเดินเข้าไปหาภพธร ที่เรียกเธอให้เข้าไปหา

"ป้าช่วยไปเตรียมยาคุมกำเนิดให้ผมหน่อยเป็นยาคุมฉุกเฉินเอาให้เจ้าจอมกิน ภายในวันนี้นะครับ"

"ได้ค่ะป้าจะไปจัดการให้เรียบร้อยค่ะ"

"เรื่องเมื่อคืนผมถือว่าจะไม่เอาความกับป้านะครับแต่คราวหลังถ้าพ่อผมให้ทำอะไรป้าก็ไม่ควรที่จะทำตามขนาดนั้น ไปเถอะครับรีบเอายาคุมฉุกเฉินไปให้เจ้าจอมกินเถอะ เธอคืออยู่ในห้องครับ"

"ได้ค่ะป้าจะรีบไปค่ะ"

ป้าสายใจรีบไปทันทีแต่ก็พบว่าคุณท่านธีรพัฒน์ดักหน้าเธอเอาไว้อยู่แล้ว ป้าสายใจเกือบหัวใจวายตายด้วยความที่ตกใจคุณท่านผู้เป็นเจ้านายของเธอ กำลังยืนอยู่ในมุมที่เธอมองไม่เห็น ป้าสายใจสะดุ้งตัวรีบโค้งไหว้ผู้เป็นนายของตนทันที

"คุณท่านมาให้ป้าตกอกตกใจแบบนี้ทำไมคะเนี่ย"

"ภพธรให้เธอทำอะไร"

"เอายาคุมกำเนิดแบบฉุกเฉินมาให้คุณเจ้าจอมค่ะ"

"ฉันอยากจะได้หลานคนนี้ เธอจะทำยังไงก็ได้ให้ยาเม็ดนี้ไม่มีผล"

"ได้ค่ะคุณท่านว่าจะจัดการให้เองค่ะ"

ถ้าเทียบระหว่างคุณท่านธีรพัฒน์กับภพธรเธอยอมจะเชื่อคุณท่านมากกว่า อย่างไรคุณท่านก็เป็นคนให้เงินเดือนจะให้ไปมีเรื่องกับคุณท่านได้อย่างไรกันเธอจึงรีบไปเอายาวิตามินมาให้แทนยาคุมกำเนิด เมื่อเธอถือถาดยาพร้อมกับแก้วน้ำเข้ามาให้แก้วเจ้าจอมสีหน้าของเธอก็ดูเหมือนโล่งอก ป้าสายใจรู้สึกสงสารลูกสะใภ้ของคุณท่านคนนี้เหลือเกิน แต่งงานมาเพราะทำสัญญาของผู้ใหญ่แต่กลับต้องมาถูกมองด้วยสายตาแบบนี้ก็รู้สึกสงสารเหลือเกิน ป้าสายใจวางถาดยาลงบนโต๊ะหัวเตียงและหันไปมองแก้วเจ้าจอมที่นั่งอยู่บนเตียงอย่างเงียบๆ

"คุณภพธรให้เอามาให้คุณแก้วเจ้าจอมค่ะ"

"ขอบคุณนะคะคุณป้า"

"ให้ป้าช่วยพยุงไปอาบน้ำไหมคะ หรือว่าต้องการให้ป้าช่วยอะไรหรือเปล่าคะ"

"ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวหนูกินยาแล้วก็จะรีบไปอาบน้ำจะได้ลงไปทานข้าวเช้าค่ะ"

"งั้นเดี๋ยวป้าเอาข้าวเช้าขึ้นมาให้นะคะคุณแก้วเจ้าจองจะได้ไม่ต้องเดินลงไป เหนื่อยมาทั้งคืนเดี๋ยวป้าจะช่วยเอาอาหารเช้ามาให้นะคะ"

"ถ้าอย่างนั้นขอบคุณคุณป้านะคะ"

"เดี๋ยวป้าจะรีบไปรีบมานะคะคุณแก้วเจ้าจอมกินยาแล้วก็ไปอาบน้ำให้เรียบร้อยนะคะเดี๋ยวป้ามาค่ะ"

แก้วเจ้าจอมหยิบยาขึ้นมากินด้วยความโล่งอก อย่างน้อยเขากับเธอก็มีความคิดเดียวกันนั่นคือไม่ต้องการให้เด็กคนนี้ได้เกิดมาเธอเองก็ไม่รู้ว่ายาคุมมันเป็นหน้าตายังไงแต่เธอก็มั่นใจว่าของตรงหน้านี้ก็คือยาคุมที่เธอต้องการ เธอหยุดวันเข้าปากโดยไม่อึดออด พร้อมกับดื่มน้ำตามลงไปรอไม่นานป้าสายใจแม่บ้านผู้อาวุโสก็เอาข้าวเช้าขึ้นมาให้เธอ 

แก้วเจ้าจอมกินข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอก็รู้สึกปวดหัวก่อนที่จะขอยาพาราจากป้าสายใจมากินแล้วนอนพักผ่อน จนเกือบเย็ยแก้วเจ้าจอมจึงลงมากินข้าวเย็นพร้อมหน้าพร้อมตากับคนอื่น ๆ แต่คนที่หายไปกลับเป็นภพธรเสียอย่างนั้น คุณหญิงสิรินมองแก้วเจ้าจอมอย่างดูแคลนก่อนจะเอ่ยต่อว่าแก้วเจ้าจอมที่พึ่งนั่ลง

"แต่งงานได้วันเดียวเก่งนักนี้ ตอนเช้าไม่มาไหว้ผู้ใหญ่นอนกินบ้านกินเมืองซะจริง"

"หนูไม่สบายค่ะคุณแม่ หนูต้องขอโทษคุณพ่อคุณแม่ด้วยนะคะ"

"ไม่เป็นไรหรอกหนูจอม อาการดีขึ้นหรือยังลูก"

คุณท่านธีรพัฒน์ถามลูกสะใภ้ที่หน้าซีดกว่าเมื่อวานเสียอีก แก้วเจ้าจอมเองก็เกรงใจที่ตัวเองทำตัวสาบกว่าคนอื่น ตอนนี้เธอเองก็แอบเกร็งพวกเขาเหมือนกันแล้วอีกอย่างเธอก็ไม่คิดว่าพวกเขาจะเจ้าระเบียบมากขนาดนี้ ก็อย่างว่านั่นแหละครอบครัวนี้เป็นครอบครัวเศรษฐีมาหลายชั่วอายุคนการใช้ชีวิตซึ่งแตกต่างจากพวกเขาที่เป็นคนธรรมดาทั่วไป 

"ตักข้าวให้ลูกสะใภ้ฉันสิยืนมองอะไรกันจะต้องให้ฉันบอก"

เสียงของคุณท่านธีรพัฒน์ดังขึ้นทำให้สาวใช้ที่อยู่ใกล้ๆรีบตักข้าวให้กับแก้วเจ้าจอมในทันที เธอเองก็ไม่ได้ว่าอะไรกล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นมิตรมากที่สุดเธอเองก็ยังรู้สึกเหนื่อยและไม่สบายอยู่ แต่ก่อนที่เธอจะตักข้าวเข้าปากแม่สามีก็พูดขึ้นมาทันที

"ลูกชายฉันไม่กลับบ้านแต่เธอกล้าที่จะกินข้าวของเขา หน้าไม่อายเสียไม่มีผัวหายไปทั้งคนแทนที่จะโทรตามหรือไปตามเขากลับบ้านกลับปล่อยให้เขากลับบ้านช้าแบบนี้ได้ยังไงกัน"

"ลูกชายของคุณแม่โตแล้วนะคะอายุก็ 30 แล้วยังจะให้หนูตามอีกหรอคะ หนูจะพูดเอาไว้ตรงนี้เลยนะคะหนูแต่งงานเข้ามาหนูไม่ได้แต่งมาเป็นคนรับใช้กูแต่งมาเป็นภรรยาของลูกชายของคุณแม่"

"หนูไม่อยากจะมีปัญหากับใคร แต่หนูพูดตรง ๆ เลยนะคะ หนูเองก็ไม่อยากจะให้ใครมามีปัญหากับหนูเหมือนกัน หนูรู้นะคะว่าคุณแม่ไม่ชอบหนู แต่คุณแม่ควรที่จะคิดด้วยนะคะว่าหนูไม่ใช่คนใช้ของลูกชายคุณแม่ที่จะต้องตามติดเป็นเงาขนาดนั้นโตแล้วไม่ควรมีใครมาบงการชีวิตขนาดนั้นนะคะ"

"นี่หล่อนกล้าสั่งสอนฉันงั้นหรอ หล่อนคิดว่าหล่อนเป็นใครถึงกล้าว่าฉันคนชั้นต่ำรากหญ้าแบบเธอ กล้ามาพูดกับฉันที่เป็นถึงคุณหญิงงั้นหรอ"

"ใช่ค่ะ หนูมาจากชนชั้นต่ำกว่า แต่อย่าลืมนะคะ วัดต้นตระกูลของหนูเป็นเพื่อนกับต้นตระกูลของคนท่านธีรวัฒน์ ก็มีหน้ามีตาในสังคมถ้าไม่เกิดเรื่องขึ้นก็จะยืนอยู่ในสังคมเช่นเดียวกับคุณหญิงนั่นล่ะค่ะ ถ้ายังไงมื้ออาหารนี้ทำไมต้อนรับหนูก็ไม่เป็นไรค่ะเชิญคุณท่านกับคุณผู้หญิงกินข้าวต่อเถอะค่ะ หนูขอตัวก่อน"

"คุณดูสิลูกสะใภ้ที่คุณเลือกมามีแต่คนดีๆ ทั้งนั้น แต่งงานเข้ามาวันแรกก็เก่งกับฉันแล้ว คนที่คุณเลือกมามันดีจริงๆ!"

"เธอเองก็เก็บปากเก็บคำพูดของเธอเสียหน่อยตัวเองแก่แล้วนะ ไปยุ่งเกี่ยวกับคนหนุ่มคนสาวเขาทำไม เขาจะทำอะไรก็เรื่องของเขาไม่ใช่เรื่องของเธอที่จะสอดมือเข้าไปยุ่ง ลูกโตแล้วการที่ฉันบังคับให้เขาแต่งงานกับแก้วเจ้าจอมก็ย่อมมีเหตุผลของฉัน มันไม่ใช่เวลาที่เธอจะสอดมือและสอดปากเข้ามายุ่ง ถ้ากินข้าวแล้วมันอุดปากเธอไม่ได้ก็เชิญขึ้นไปบนห้องเลยหรืออยากจะไปงานเลี้ยงสังสรรค์ที่คุณชอบก็เชิญตามสบายผมเองก็อิ่มมากแล้วจุกกับคำพูดของคุณที่ดูอะไรมารยาท"

"คุณธีร์!"

"ถ้าคุณยังไม่หยุดขึ้นเสียงใส่ผมผมเองก็จะไล่คนกลับไปบ้านเดิมของคุณ แต่ถึงตอนนั้นบ้านเดิมของคุณยังจะรับลูกสาวที่เอาแต่ใจตัวเองแบบนี้อยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้"

"..."

คุณหญิงสิรินเงียบไปในทันทีเมื่อสามีพูดจาแบบนั้นเธอก็ได้แต่เก็บคำพูดของเธอเอาไว้แน่น ไม่ยอมที่จะพูดออกมาเธอเองก็กินข้าวไม่ลงแล้วถูกสามีด่าต่อหน้าคนใช้แบบนี้ทำให้เธออยากจะเอาหน้าแทรกแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอดไป มื้ออาหารนี้จึงตกลงด้วยการที่ไม่มีใครแตะอาหารพวกนี้เลย

ก๊อกๆๆ

"คุณเจ้าจอมคะป้าสายเองนะคะ คุณท่านให้เอาข้าวต้มมาให้คุณเจ้าจอมค่ะ"

"ขอบคุณนะคะ ป้าไม่เห็นต้องลำบากเลย ถ้าหนูหิวหนูจะลงไปหาอะไรกินดีก็ได้ค่ะ"

"อย่าถือสาคุณหญิงศิรินเลยนะคะ คุณหญิงก็เป็นแบบนั้นล่ะค่ะ เรื่องของเจ้านายป้าก็ไม่อยากจะพูดหรอกนะคะ แต่คุณหญิงสิรินเป็นคนที่น่าสงสารมากเลยค่ะ ป้าเลยไม่อยากจะให้คุณหนูถือสาคุณหญิงสิรินนะคะ"

"หนูไม่ได้โกรธหรอกค่ะ แค่ไม่ชอบคำพูดนิดหน่อยเท่านั้น ปกติแล้วคุณภพธรกลับบ้านดึกแบบนี้ทุกวันเลยหรือเปล่าคะ"

"ใช่ค่ะ ปกติก็ไปนอนที่ห้องของคุณน้ำรินหรือไม่งั้นก็พักอยู่ที่ห้องทำงานที่บริษัทเสียส่วนใหญ่ค่ะ แต่ปกติตอนเย็นจะกลับมากินข้าวที่บ้านแล้วก็ออกไป วันนี้ไม่เห็นว่าคุณภพธรกลับมาคุณหญิงเลยไม่พอใจค่ะ"

"คุณหญิงก็คงจะคิดว่าฉันเป็นตัวต้นเหตุที่ทำให้ลูกชายไม่กลับบ้านมากินข้าวสินะคะถึงได้พูดจากระทบกระทั่งฉันแบบนั้น"

"เพราะว่าคุณหญิงมีลูกแค่คนเดียวค่ะ ท่านก็เลยรักและตามใจลูกชายมาก มากเสียจนทำให้ทะเลาะกันกับคุณท่านอยู่บ่อยๆ แต่คุณหญิงก็ไม่ได้เป็นคนใจร้ายอะไรหรอกนะคะ คุณหญิงค่ะรักลูกมากเกินไปหน่อยค่ะ"

"รู้สึกว่าสงสารคุณน้ำรินเลยนะคะ"

"จะสงสารไปทำไมล่ะคะ คนที่คุณท่านบอกว่าไม่ให้เข้ามาเป็นสะใภ้ตระกูลนี้ก็ย่อมเป็นคนที่ไม่ดี คุณท่านตามสืบคนที่มาคบกับคุณภพธรทุกคนค่ะ แต่ดูเหมือนว่าคุณภพธรจะรักคุณน้ำรินมากจึงไม่ยอมทำตามคำสั่งคุณท่าน อาจจะเป็นเพราะลูกชายคนเดียวคุณท่านเลยไม่วางใจ การที่คุณท่านให้คุณแก้วเจ้าจอมมาแต่งงานในครั้งนี้ก็คงจะเป็นเพราะไว้ใจคุณแก้วเจ้าจอมมากนะคะ"

"คงงั้นมั้งคะ ยังไงฉันจะไม่ล็อคประตูนะคะ ถ้าเขาจะกลับมานอนที่ห้องก็ให้เขาเข้ามาได้เลยค่ะ"

"ถ้าป้าเห็นเดี๋ยวป้าจะบอกให้นะคะ"

"ขอบคุณค่ะ"

ป้าสายใจเดินออกไปแล้วแก้วเจ้าจอมมองไล่หลังตามป้าสายใจ แก้วเจ้าจอมถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยวันนี้ภพธรก็ไม่กลับมาที่บ้านแล้วแน่ๆ แค่นี้เธอก็รู้สึกโล่งใจมากพอแล้ว ไม่อยากจะมีปัญหาอะไรกับเขามากนัก แก้วเจ้าจอมกินข้าวต้มเสร็จก็กินยาตามรีบไปอาบน้ำก่อนที่จะเข้านอนไป ตื่นเช้ามาเธอก็พบว่าภพธรนอนอยู่ข้างๆ เธอแล้ว อาจจะเป็นเพราะเมื่อคืนกินยาแล้วหลับไปจึงไม่รู้ว่าเขาเข้ามาในห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ท่าทางดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะนอนหลับลึกมากกว่าครั้งแรกที่อยู่ด้วยกัน ลมหายใจที่สม่ำเสมอบ่งบอกว่าเขากำลังหลับลึกอยู่เธอเองจึงค่อยๆ ย่องลงจากเตียงไม่กล้าที่จะขยับตัวแรงกลัวเขาตื่นขึ้นมา