บทที่ 1 เจ้าสาวที่เขาไม่ต้องการ1.1
“จำเอาไว้ให้ดีนะอัญชิสา เธอเป็นเมียฉันแค่ในทะเบียนสมรส อย่าได้คิดว่าการแต่งงานครั้งนี้จะทำให้ฉันรักเธอขึ้นมาได้” น้ำเสียงเย็นชาของศรัณย์ธรดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องหอปิดลง ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำยืนมองเจ้าสาวของตนด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มหรือความอ่อนโยนให้เห็น ทั้งที่วันนี้เป็นวันแต่งงานของทั้งคู่
“อัญเข้าใจค่ะ” อัญชิสาตอบเสียงเบา มือเรียวกำชายกระโปรงชุดเจ้าสาวแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว เธอพยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังเอ่อล้นขึ้นมา เพราะไม่อยากให้สามีเห็นว่าตนเองอ่อนแอเพียงใด
“เข้าใจก็ดี ฉันไม่อยากต้องมานั่งอธิบายเรื่องเดิมซ้ำ ๆ” ศรัณย์ธรถอดเสื้อสูทออกแล้วโยนลงบนโซฟาตัวยาวกลางห้อง ก่อนคลายเนกไทด้วยท่าทางหงุดหงิด เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายอย่างตนเองจะต้องถูกบังคับให้แต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่ได้รัก เพียงเพราะคำขอร้องของมารดาและความสัมพันธ์ระหว่างสองครอบครัว
“คุณศรัณย์คะ อัญขอถามอะไรสักอย่างได้ไหมคะ” หญิงสาวรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นมองสามี ดวงตากลมโตที่แต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีตกำลังสั่นไหวด้วยความหวังเล็กน้อย
“มีอะไรก็รีบพูดมา ฉันเหนื่อย อยากพักผ่อน” เขาตอบโดยไม่หันมามอง ขณะปลดกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตทีละเม็ด
“คุณไม่เต็มใจแต่งงานกับอัญเลยใช่ไหมคะ” คำถามนั้นหลุดออกมาพร้อมความเจ็บปวดที่เธอพยายามเก็บซ่อนมาตลอดทั้งวัน แม้จะรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่ส่วนลึกของหัวใจยังอยากได้ยินอะไรบางอย่างที่ช่วยให้เธอมีกำลังใจเดินหน้าต่อไป
“เธอยังต้องถามอีกเหรอ” ศรัณย์ธรหันกลับมามองหญิงสาวด้วยแววตาเย็นชา ก่อนหัวเราะในลำคออย่างไม่มีอารมณ์ขัน
“อัญแค่อยากรู้ค่ะ” เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาของเขา
“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณแม่ขอร้อง เธอคิดว่าฉันจะยอมแต่งงานกับเธอหรือไง ผู้หญิงที่ฉันแทบไม่รู้จัก แถมครอบครัวกำลังมีปัญหาเรื่องเงินแบบนี้น่ะเหรอ” คำพูดของเขาราวกับมีดคมที่กรีดลงกลางหัวใจของอัญชิสา เธอรู้ดีว่าครอบครัวกำลังประสบปัญหาทางการเงินหลังจากบิดาเสียชีวิต แต่ไม่เคยคิดว่าผู้ชายที่ตนเองรักจะนำเรื่องนี้มาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีกันในคืนแต่งงาน
“อัญไม่ได้แต่งงานกับคุณเพราะเงินนะคะ” เธอรีบอธิบายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“แล้วเพราะอะไร เพราะรักฉันอย่างนั้นเหรอ” เขาถามกลับทันทีพร้อมรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก
“ค่ะ อัญรักคุณ” หญิงสาวตอบออกไปอย่างตรงไปตรงมา แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอสารภาพความรู้สึกซึ่งเก็บซ่อนไว้ตลอดห้าปี
“เก็บคำว่ารักของเธอเอาไว้เถอะ ฉันไม่ต้องการ” ศรัณย์ธรพูดตัดบทอย่างไร้เยื่อใย ก่อนเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียง
“อัญรู้ว่าคุณไม่ได้รัก แต่ถ้าเราได้ใช้ชีวิตด้วยกัน บางทีวันหนึ่งคุณอาจจะ...” เธอพยายามพูดต่อด้วยความหวังที่เหลืออยู่น้อยนิด
“ไม่มีวัน!” ชายหนุ่มสวนกลับทันที น้ำเสียงแข็งกร้าวจนหญิงสาวสะดุ้ง เขาหันมาจ้องใบหน้าสวยหวานของเจ้าสาวอย่างไม่พอใจ
“ค่ะ” อัญชิสาตอบเพียงสั้น ๆ ก่อนเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น
“ฟังฉันให้ดีนะอัญชิสา ต่อให้เราอยู่ด้วยกันสิบปีหรือยี่สิบปี ฉันก็ไม่มีวันรักเธอ เพราะฉะนั้นอย่าพยายามทำตัวเป็นภรรยาที่แสนดีเพื่อหวังให้ฉันเปลี่ยนใจ มันไม่มีประโยชน์” เขาพูดชัดถ้อยชัดคำโดยไม่สนใจเลยว่าคนฟังจะรู้สึกอย่างไร
“อัญจะไม่ทำให้คุณลำบากใจค่ะ” หญิงสาวพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ทั้งที่น้ำตาหยดแรกไหลลงมาตามแก้มแล้ว
“แล้วก็มีอีกเรื่องที่เธอต้องรู้” ศรัณย์ธรเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบชุดลำลองออกมาวางบนเตียง ก่อนหันกลับมามองภรรยาที่นั่งตัวเกร็งอยู่ตรงปลายเตียง
“เรื่องอะไรคะ” เธอถามอย่างระมัดระวัง
“ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป เราจะแยกห้องนอนกัน ห้องของเธออยู่ฝั่งซ้ายสุดของชั้นนี้ ส่วนห้องนี้เป็นของฉัน ห้ามเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาด” เขาประกาศกฎข้อแรกของชีวิตแต่งงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“แต่คืนนี้เป็นคืนแต่งงานของเรานะคะ” อัญชิสาเผลอพูดออกไป ก่อนจะรีบก้มหน้าลงเมื่อเห็นสีหน้าของสามีเปลี่ยนไป
“แล้วไง เธอคิดว่าฉันจะต้องนอนกอดเธอเพราะเราเพิ่งแต่งงานกันอย่างนั้นเหรอ” ศรัณย์ธรถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ อัญแค่...” เธอพูดไม่จบ เพราะก้อนสะอื้นตีขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ
“อย่าสำคัญตัวผิด ฉันไม่ได้พิศวาสเธอขนาดนั้น” เขาพูดจบก็เดินเข้าห้องน้ำ ทิ้งให้เจ้าสาวนั่งนิ่งอยู่บนเตียงกว้างเพียงลำพัง
“อัญไม่ได้หวังอะไรมากเลยค่ะ แค่อยากให้คุณพูดกับอัญดี ๆ บ้างก็เท่านั้นเอง” หญิงสาวกระซิบกับตัวเองเบา ๆ ก่อนยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลไม่หยุด เธอก้มมองแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้าย แหวนวงงามที่คนภายนอกต่างชื่นชมว่าเหมาะสมกับเจ้าสาวอย่างเธอ แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเจ้าของแหวนอีกวงไม่เคยเต็มใจสวมมันด้วยซ้ำ
“คุณพ่อคะ อัญทำถูกแล้วใช่ไหมคะที่เลือกแต่งงานกับเขา” เธอพึมพำขณะนึกถึงใบหน้าของบิดาผู้ล่วงลับ ก่อนที่ความทรงจำเมื่อห้าปีก่อนจะย้อนกลับมาในหัว วันนั้นเธออายุเพียงยี่สิบสองปี เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยที่บังเอิญได้พบศรัณย์ธรในงานเลี้ยงของครอบครัว เขาเป็นผู้ชายรูปร่างสูง ใบหน้าคมคาย และมีบุคลิกสุขุมจนเธอเผลอมองอยู่นาน
“หนูอัญใช่ไหม โตเป็นสาวแล้วนี่” คำทักทายของเขาในวันนั้นยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ เขาเคยยิ้มให้เธออย่างสุภาพและช่วยถือแก้วน้ำที่เกือบหล่นจากมือ ความใจดีเพียงเล็กน้อยกลับทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงเป็นครั้งแรก
“ใช่ค่ะ พี่ศรัณย์จำอัญได้ด้วยเหรอคะ” เธอจำได้ว่าตนเองถามด้วยความตื่นเต้นเพียงใด
“จำได้สิ เมื่อก่อนเธอยังเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ อยู่เลย” เขาตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนเดินกลับไปหากลุ่มเพื่อน โดยไม่รู้เลยว่ารอยยิ้มครั้งนั้นจะทำให้เด็กสาวคนหนึ่งจดจำเขาไปอีกหลายปี
“ถ้าวันนั้นอัญไม่เจอคุณก็คงดี” อัญชิสาพึมพำกับตัวเองขณะกลับมาสู่ความเป็นจริง เธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่เคยยิ้มให้อย่างอบอุ่น จะกลายเป็นคนเดียวกันกับผู้ชายที่พูดจาทำร้ายหัวใจเธอในวันนี้
“ยังไม่ไปอีกเหรอ” เสียงทุ้มของศรัณย์ธรดังขึ้นจากด้านหลัง เขาเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดเสื้อยืดสีดำกับกางเกงขายาว ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉย
“อัญกำลังจะไปค่ะ” หญิงสาวรีบลุกขึ้น แต่ชุดเจ้าสาวที่มีชายกระโปรงยาวทำให้เธอเคลื่อนไหวไม่สะดวก
“ก็รีบไปสิ ฉันจะนอน” เขาพูดพลางเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่กำลังสั่นอยู่บนโต๊ะ
“คุณช่วยรูดซิปชุดให้อัญหน่อยได้ไหมคะ อัญถอดเองไม่ถึง” เธอรวบรวมความกล้าขอความช่วยเหลือ เพราะชุดเจ้าสาวถูกออกแบบให้มีซิปยาวอยู่กลางแผ่นหลัง และวันนี้ช่างแต่งตัวเป็นคนช่วยสวมให้
“เรื่องแค่นี้ยังต้องให้ฉันช่วยอีกเหรอ” เขาถอนหายใจอย่างหงุดหงิด แต่สุดท้ายก็เดินเข้ามาหยุดด้านหลังเธอ
“ขอโทษค่ะ” อัญชิสาก้มหน้าลงเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงเมื่อรับรู้ถึงความใกล้ชิดของสามีเป็นครั้งแรก
