บทที่ 2 เจ้าสาวที่เขาไม่ต้องการ1.2
“ยืนนิ่ง ๆ” ศรัณย์ธรพูดสั้น ๆ ก่อนจับซิปชุดเจ้าสาวแล้วรูดลงอย่างรวดเร็วโดยพยายามไม่สัมผัสผิวกายของเธอเกินความจำเป็น
“ขอบคุณนะคะ” เธอหันกลับไปพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ แต่เขากลับเดินผ่านไปโดยไม่ตอบอะไร
“ฮัลโหล รัญ ว่ายังไง” น้ำเสียงของศรัณย์ธรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนขึ้นทันทีเมื่อรับสายโทรศัพท์ ทำให้อัญชิสาที่กำลังเดินไปหยิบกระเป๋าต้องชะงักฝีเท้า
“ตอนนี้เหรอ ได้สิ เดี๋ยวผมออกไปหา” ชายหนุ่มตอบปลายสายพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ภรรยาของเขาไม่ได้รับเลยตลอดทั้งวัน
“คุณจะออกไปไหนเหรอคะ” อัญชิสาถามเมื่อเห็นสามีเดินไปหยิบกุญแจรถ
“ธุระของฉัน เธอไม่จำเป็นต้องรู้” เขาตอบโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
“แต่นี่มันเกือบห้าทุ่มแล้วนะคะ” เธอพูดอย่างเป็นห่วง
“แล้วไง ฉันต้องขออนุญาตเธอก่อนออกจากบ้านด้วยหรือไง” ศรัณย์ธรหันกลับมาถามอย่างไม่พอใจ
“อัญไม่ได้หมายความอย่างนั้นค่ะ แค่อยากให้คุณระวังตัว” หญิงสาวรีบอธิบาย
“เก็บความเป็นห่วงของเธอไว้เถอะ ฉันไม่ต้องการ” เขาพูดจบก็เดินออกจากห้องทันที โดยไม่สนใจว่าภรรยาจะยืนมองตามด้วยสายตาเจ็บปวดเพียงใด
“คุณจะไปหาคุณศิรัญญาใช่ไหมคะ” อัญชิสาถามออกไปเบา ๆ แม้รู้ดีว่าเขาไม่มีทางได้ยิน เพราะประตูห้องถูกปิดลงแล้ว เธอจำชื่อศิรัญญาได้ดี ผู้หญิงสวยที่เคยยืนเคียงข้างศรัณย์ธรในงานเลี้ยงเมื่อหลายปีก่อน และเป็นคนที่เขาเคยรักมากที่สุด
“อัญควรดีใจใช่ไหมคะ อย่างน้อยวันนี้อัญก็ได้แต่งงานกับคนที่รักแล้ว” หญิงสาวพยายามปลอบใจตัวเอง แต่ยิ่งพูดน้ำตาก็ยิ่งไหล เธอค่อย ๆ เดินออกจากห้องหอไปยังห้องนอนที่สามีจัดเตรียมไว้ให้ ก่อนปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา
“คุณหนูอัญคะ ยังไม่นอนอีกเหรอคะ” เสียงของป้าจันทร์ดังขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวเดินลงมาชั้นล่างในชุดนอนสีชมพูอ่อน หลังจากเวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง
“อัญนอนไม่หลับค่ะป้าจันทร์” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มฝืน ๆ
“แล้วคุณศรัณย์ล่ะคะ ทำไมปล่อยให้เจ้าสาวลงมาเดินคนเดียวกลางดึกแบบนี้” แม่บ้านสูงวัยถามด้วยความสงสัย ก่อนสังเกตเห็นดวงตาแดงก่ำของหญิงสาว
“คุณศรัณย์ออกไปทำธุระค่ะ” อัญชิสาตอบตามความจริง
“ทำธุระตอนนี้น่ะเหรอคะ” ป้าจันทร์ขมวดคิ้วทันที เพราะรู้ดีว่าวันนี้เป็นคืนแต่งงานของเจ้านายหนุ่ม
“ค่ะ อัญไม่เป็นไรนะคะ ป้าไม่ต้องเป็นห่วง” เธอพยายามยิ้มให้ดูสดใสที่สุด
“โธ่ คุณหนูของป้า” หญิงสูงวัยถอนหายใจอย่างสงสาร ก่อนเดินเข้ามาจับมืออัญชิสาอย่างอ่อนโยน
“ป้าจันทร์คะ อัญขอนมอุ่น ๆ สักแก้วได้ไหมคะ” หญิงสาวรีบเปลี่ยนเรื่อง เพราะไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าคนอื่น
“ได้สิคะ เดี๋ยวป้าไปอุ่นให้ คุณหนูนั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะ” ป้าจันทร์ตอบก่อนเดินเข้าครัวด้วยความเป็นห่วง
“ขอบคุณค่ะ” อัญชิสานั่งลงบนเก้าอี้ข้างหน้าต่างบานใหญ่ สายตามองออกไปยังประตูรั้วคฤหาสน์ที่ปิดสนิท เธอไม่รู้ว่าศรัณย์ธรจะกลับมาเมื่อไร แต่ส่วนลึกของหัวใจยังเผลอรอคอยทั้งที่เขาไม่ได้ขอให้รอ
“คุณหนูคะ นมอุ่น ๆ มาแล้วค่ะ” ป้าจันทร์วางแก้วนมลงตรงหน้าพร้อมขนมปังชิ้นเล็ก ๆ ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้อีกตัว
“ป้าจันทร์คะ คุณศรัณย์เขาเป็นคนแบบนี้มาตลอดเลยเหรอคะ” อัญชิสาถามด้วยความลังเล
“คุณศรัณย์เป็นคนปากแข็งค่ะ แต่เมื่อก่อนก็ไม่ได้เย็นชาขนาดนี้” ป้าจันทร์ตอบตามที่เคยเห็นมา
“แล้วทำไมตอนนี้เขาถึงเปลี่ยนไปล่ะคะ” เธอถามต่ออย่างอดไม่ได้
“บางทีอาจเป็นเพราะเรื่องความรักครั้งเก่าก็ได้ค่ะ” หญิงสูงวัยพูดอย่างระมัดระวัง เพราะไม่อยากทำให้เจ้าสาวเสียใจมากไปกว่าเดิม
“คุณศิรัญญาใช่ไหมคะ” อัญชิสาถามทันที
“คุณหนูรู้จักเธอด้วยเหรอคะ” ป้าจันทร์มองหญิงสาวอย่างประหลาดใจ
“เคยเห็นค่ะ” เธอตอบสั้น ๆ ก่อนยกแก้วนมขึ้นดื่มเพื่อซ่อนความรู้สึก
“ป้าไม่อยากพูดเรื่องคนอื่นหรอกนะคะ แต่ป้าอยากให้คุณหนูดูแลหัวใจตัวเองด้วย อย่ารักใครจนลืมรักตัวเอง” คำเตือนของหญิงสูงวัยทำให้อัญชิสานิ่งไปชั่วครู่ เพราะไม่เคยมีใครพูดกับเธอเช่นนี้มาก่อน
“อัญจะพยายามค่ะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มเศร้า
“ถ้าเหนื่อยก็พักนะคะ ไม่จำเป็นต้องฝืนยิ้มตลอดเวลาก็ได้” ป้าจันทร์ลูบหลังมือหญิงสาวเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ
“ขอบคุณนะคะป้า” อัญชิสาพูดพร้อมน้ำตาที่เริ่มเอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง เธอรีบก้มหน้าลงเพื่อไม่ให้หญิงสูงวัยเห็น
“ร้องออกมาเถอะค่ะ ป้าไม่เอาไปบอกใครหรอก” ป้าจันทร์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทำให้กำแพงความเข้มแข็งที่หญิงสาวพยายามสร้างมาตลอดทั้งวันพังทลายลงในที่สุด
“อัญไม่เข้าใจเลยค่ะป้า ทำไมการรักใครสักคนมันถึงเจ็บขนาดนี้” เธอพูดทั้งน้ำตา ก่อนยกมือขึ้นปิดใบหน้าแล้วร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจควบคุม
“ความรักไม่ควรทำให้เราต้องเจ็บอยู่ฝ่ายเดียวหรอกค่ะคุณหนู” ป้าจันทร์ตอบเบา ๆ ก่อนดึงหญิงสาวเข้ามากอดอย่างปลอบโยน
“แต่อัญรักเขามากจริง ๆ ค่ะ รักมานานจนไม่รู้ว่าจะเลิกรักยังไง” เธอสะอื้นอยู่ในอ้อมแขนของหญิงสูงวัย โดยไม่รู้เลยว่าความรักที่เธอพยายามรักษาเอาไว้นั้นจะทำให้ต้องเสียน้ำตาอีกมากเพียงใด
“สักวันคุณหนูจะรู้เองค่ะ ว่าความรักที่ดีควรเป็นแบบไหน” ป้าจันทร์พูดพร้อมลูบแผ่นหลังของเธออย่างอ่อนโยน
“อัญหวังว่าสักวันคุณศรัณย์จะมองอัญบ้างค่ะ แค่มองอัญด้วยสายตาดี ๆ สักครั้งก็ยังดี” หญิงสาวพูดเสียงแผ่ว ก่อนเช็ดน้ำตาแล้วพยายามยิ้มให้หญิงสูงวัยอีกครั้ง
“ป้าขอให้วันนั้นมาถึงเร็ว ๆ นะคะ” ป้าจันทร์ตอบ แม้ในใจจะรู้สึกเป็นห่วงหญิงสาวเหลือเกิน
“อัญขึ้นไปนอนก่อนนะคะ ดึกมากแล้ว ป้าก็ไปพักเถอะค่ะ” เธอลุกขึ้นหลังดื่มนมหมดแก้ว ก่อนเดินกลับขึ้นบันไดอย่างช้า ๆ
“ราตรีสวัสดิ์ค่ะคุณหนู” ป้าจันทร์มองตามแผ่นหลังบอบบางด้วยความสงสาร ก่อนถอนหายใจยาวเมื่อเห็นว่าหญิงสาวพยายามยืดตัวให้ตรงทั้งที่ดูเหนื่อยล้าเต็มที
“ราตรีสวัสดิ์ค่ะป้า” อัญชิสาหันกลับมายิ้มให้ ก่อนเดินหายเข้าไปในห้องนอนที่อยู่ปลายทางเดิน
“คุณศรัณย์คะ อัญขอให้คืนนี้คุณมีความสุขนะคะ” เธอกระซิบกับตัวเองขณะนั่งลงบนเตียงกว้าง ก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา ตีหนึ่งกว่าแล้ว แต่ไม่มีข้อความหรือสายโทรเข้าจากสามีแม้แต่ครั้งเดียว
“อัญจะไม่โทรไปรบกวนคุณค่ะ” หญิงสาวบอกตัวเองก่อนวางโทรศัพท์ลง เธอเอนตัวนอนตะแคง กอดหมอนใบใหญ่เอาไว้แนบอก แล้วปล่อยให้น้ำตาไหลลงบนปลอกหมอนอย่างเงียบงัน
