บทที่ 3 เจ้าสาวที่เขาไม่ต้องการ1.3
“คืนนี้ผมคงกลับดึก คุณนอนไปก่อนนะรัญ” เสียงของศรัณย์ธรดังขึ้นภายในห้องรับรองส่วนตัวของร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มนั่งอยู่ตรงข้ามศิรัญญา อดีตคนรักที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากต่างประเทศเมื่อไม่กี่วันก่อน
“ศรัณย์ไม่ต้องรีบกลับไปหาภรรยาเหรอคะ วันนี้เป็นคืนแต่งงานของคุณนี่นา” ศิรัญญาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน แต่แววตากลับแฝงความพึงพอใจเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเลือกออกมาพบตนเอง
“ผมบอกแล้วไงว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้มีความหมายอะไร” เขาตอบพร้อมยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม
“แต่เธอสวยมากเลยนะคะ รัญเห็นรูปงานแต่งแล้ว” หญิงสาวพูดพลางยิ้มบาง ๆ
“ความสวยไม่ได้ทำให้ผมรักใครได้หรอก” ศรัณย์ธรตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“แล้วถ้าวันหนึ่งเธอรักคุณขึ้นมาจริง ๆ ล่ะคะ” ศิรัญญาถามพร้อมโน้มตัวเข้ามาเล็กน้อย
“ก็เรื่องของเธอ ผมไม่ได้ขอให้เธอมารัก” ชายหนุ่มตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
“คุณนี่ใจร้ายจังเลยนะคะ” ศิรัญญาหัวเราะเบา ๆ ก่อนยื่นมือไปแตะแขนเขาอย่างสนิทสนม
“ผมแค่ไม่ชอบให้ความหวังใคร” เขาตอบพร้อมมองออกไปนอกหน้าต่าง โดยไม่รู้เลยว่าคำพูดของตนเองกำลังทำร้ายผู้หญิงอีกคนที่รอเขาอยู่ที่บ้าน
“ถ้าอย่างนั้นรัญก็ยังมีโอกาสใช่ไหมคะ” ศิรัญญาถามด้วยรอยยิ้มมีความหมาย
“รัญ อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้เลย” ศรัณย์ธรตอบพร้อมถอนหายใจ เขาไม่อยากกลับไปเจ็บปวดกับอดีต แต่ก็ยังไม่สามารถตัดความผูกพันที่เคยมีกับผู้หญิงตรงหน้าได้
“รัญแค่คิดถึงคุณค่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง ก่อนก้มหน้าราวกับกำลังเสียใจ
“ผมรู้” ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาโดยไม่รู้ตัว
“มีใครรออยู่ที่บ้านเหรอคะ” ศิรัญญาถามเมื่อเห็นท่าทางของเขา
“ไม่มีหรอก” ศรัณย์ธรตอบทันที ทั้งที่ความจริงมีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนอนกอดหมอนรอเขาอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่
“ถ้าอย่างนั้นอยู่เป็นเพื่อนรัญอีกหน่อยได้ไหมคะ” ศิรัญญายิ้มอย่างพอใจเมื่อได้ยินคำตอบ
“ได้สิ” เขาตอบโดยไม่ลังเล ก่อนวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะและหันกลับมาสนทนากับอดีตคนรักต่อ
“คุณศรัณย์คะ อัญรักคุณนะคะ” เสียงแผ่วเบาของอัญชิสาราวกับคำสารภาพที่ไม่มีผู้ใดได้ยิน หญิงสาวนอนลืมตาอยู่ในความมืด แม้เวลาจะผ่านไปจนเกือบตีสามแล้ว แต่เธอก็ยังไม่สามารถข่มตาหลับได้
“อัญจะพยายามเป็นภรรยาที่ดีค่ะ ถึงคุณจะไม่รัก อัญก็จะไม่ทำให้คุณต้องเสียใจที่แต่งงานกับอัญ” เธอพูดกับความว่างเปล่า ก่อนยกมือข้างซ้ายขึ้นมองแหวนแต่งงานที่สะท้อนแสงไฟจากหัวเตียง
“ขอแค่วันหนึ่งคุณมองเห็นอัญบ้างก็พอ” หญิงสาวกระซิบเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนหลับตาลงพร้อมหยดน้ำตาที่ไหลผ่านหางตา
“คุณหนูคะ คุณศรัณย์กลับมาแล้วค่ะ” เสียงป้าจันทร์ดังขึ้นในเช้าวันต่อมา ทำให้อัญชิสาที่เพิ่งหลับไปได้ไม่กี่ชั่วโมงรีบลุกขึ้นนั่งทันที
“กลับมาแล้วเหรอคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นโดยไม่ทันคิด
“ค่ะ เพิ่งกลับมาตอนหกโมงเช้า ตอนนี้อยู่ในห้องทำงานค่ะ” ป้าจันทร์ตอบพร้อมมองใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาวอย่างเป็นห่วง
“อัญจะลงไปเตรียมอาหารเช้าให้คุณศรัณย์ค่ะ” เธอรีบลุกจากเตียง แม้จะรู้สึกเวียนศีรษะเล็กน้อยเพราะพักผ่อนไม่เพียงพอ
“คุณหนูนอนต่ออีกหน่อยก็ได้นะคะ เดี๋ยวป้าจัดการเอง” ป้าจันทร์รีบห้าม
“ไม่เป็นไรค่ะ อัญอยากทำเอง” เธอตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนเดินเข้าห้องน้ำเพื่อเตรียมตัว
“ถ้าอย่างนั้นป้าจะเตรียมของไว้ให้นะคะ” หญิงสูงวัยตอบอย่างจำใจ เพราะไม่อยากขัดความตั้งใจของเจ้าสาวคนใหม่
“ขอบคุณค่ะป้า” อัญชิสายิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเหนื่อยล้าจากเมื่อคืนดูเหมือนจะหายไปชั่วคราวเมื่อรู้ว่าสามีกลับมาถึงบ้านแล้ว
“คุณศรัณย์คะ อัญทำอาหารเช้าไว้ให้ค่ะ” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงสดใสเมื่อเห็นสามีเดินลงมาจากชั้นบนในชุดสูทสีกรมท่า เธอสวมชุดเดรสสีครีมเรียบง่าย ผมยาวสลวยถูกรวบไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย บนโต๊ะอาหารมีข้าวต้มกุ้ง ไข่ลวก และกาแฟดำที่เธอตั้งใจเตรียมไว้ให้
“ใครบอกให้เธอทำ” ศรัณย์ธรถามทันทีที่เห็นอาหารบนโต๊ะ สีหน้าของเขาไม่ได้แสดงความยินดีแม้แต่น้อย
“อัญอยากทำให้ค่ะ ไม่รู้ว่าคุณชอบหรือเปล่า” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มที่เริ่มจางลง
“ฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับชีวิตส่วนตัว บอกไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วไม่ใช่เหรอ” เขาพูดพร้อมเดินผ่านโต๊ะอาหารไปโดยไม่คิดจะนั่ง
“แต่อัญตั้งใจทำให้จริง ๆ นะคะ คุณลองชิมสักนิดได้ไหม” หญิงสาวรีบเดินตามไปสองก้าว
“ไม่จำเป็น” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนหยุดเดินแล้วหันกลับมามองเธอ
“คุณศรัณย์...” อัญชิสาเรียกชื่อสามีด้วยเสียงแผ่ว เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะเดินออกจากบ้าน
“แล้วก็เลิกทำตัวเหมือนภรรยาที่ฉันรักเสียที มันน่ารำคาญ” ศรัณย์ธรพูดจบก็เดินออกไปทันที โดยไม่รู้เลยว่าคำพูดนั้นทำให้รอยยิ้มสุดท้ายบนใบหน้าของหญิงสาวหายไป
“ค่ะ อัญจะจำไว้” เธอตอบทั้งที่เขาเดินพ้นประตูไปแล้ว ก่อนหันกลับมามองโต๊ะอาหารที่จัดเตรียมไว้อย่างสวยงามด้วยดวงตาพร่ามัว
“คุณหนูคะ มากินข้าวด้วยกันเถอะค่ะ” ป้าจันทร์เดินเข้ามาใกล้เมื่อเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด
“อัญไม่หิวค่ะป้า” หญิงสาวตอบพร้อมพยายามยิ้ม แต่ริมฝีปากกลับสั่นจนควบคุมไม่ได้
“เมื่อวานคุณหนูก็แทบไม่ได้กินอะไรเลยนะคะ” ป้าจันทร์พูดอย่างเป็นห่วง
“อัญขอขึ้นไปพักก่อนนะคะ” เธอพูดเบา ๆ ก่อนเดินออกจากห้องอาหารอย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาอีกครั้ง
“ทำไมคุณถึงเกลียดอัญขนาดนี้คะ ทั้งที่อัญยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลย” หญิงสาวพึมพำขณะเดินกลับเข้าห้องนอน ก่อนทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างหมดแรง
“อัญจะอดทนค่ะ อัญจะอดทนอีกหน่อย” เธอพูดซ้ำ ๆ ราวกับต้องการย้ำเตือนตัวเองว่าการแต่งงานครั้งนี้ยังมีความหวัง แม้ในความเป็นจริงเธอจะมองไม่เห็นความหวังนั้นเลยก็ตาม
“ถ้าความรักของอัญมีค่าบ้าง สักวันคุณคงมองเห็นมันใช่ไหมคะ” อัญชิสายกมือขึ้นเช็ดน้ำตา ก่อนก้มมองแหวนแต่งงานบนนิ้วนางอีกครั้ง เธอยังไม่รู้เลยว่าชีวิตคู่ที่เพิ่งเริ่มต้นจะมีบททดสอบรออยู่อีกมากมาย และความอดทนที่เธอภาคภูมิใจในวันนี้ วันหนึ่งจะกลายเป็นสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอแตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี
