บทที่ 4 ภรรยาที่ไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง2.1
“คุณศรัณย์คะ เย็นนี้คุณจะกลับมาทานข้าวที่บ้านไหมคะ” อัญชิสาเอ่ยถามสามีด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะยืนอยู่บริเวณหน้าประตูคฤหาสน์ในช่วงเช้าของวันที่สามหลังแต่งงาน เธอสวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อนเรียบง่าย ใบหน้าสวยหวานมีรอยยิ้มบาง ๆ แม้เมื่อคืนจะนอนหลับไปพร้อมคราบน้ำตาอีกครั้งก็ตาม
“ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่ามายุ่งกับชีวิตส่วนตัวของฉัน” ศรัณย์ธรตอบโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง เขากำลังตรวจเอกสารในมือขณะรอให้คนขับรถนำรถยนต์คันหรูออกมาจอดด้านหน้า
“อัญแค่จะได้เตรียมอาหารไว้ให้ถูกค่ะ ถ้าคุณไม่กลับ อัญจะได้ไม่ต้องทำเผื่อ” หญิงสาวอธิบายอย่างใจเย็น เธอพยายามระมัดระวังคำพูดทุกคำ เพราะไม่อยากทำให้สามีหงุดหงิดตั้งแต่เช้า
“ไม่ต้องเตรียมอะไรทั้งนั้น ฉันไม่กินอาหารที่เธอทำ” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ ก่อนปิดแฟ้มเอกสารแล้วหันมามองเธอด้วยสายตาเย็นชา
“แต่ป้าจันทร์บอกว่าคุณชอบอาหารไทย อัญเลยคิดว่าจะลองทำแกงเขียวหวานไก่ให้ค่ะ” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มที่พยายามรักษาเอาไว้
“เธอฟังภาษาไทยไม่เข้าใจหรือไง ฉันบอกว่าไม่ต้องทำ” น้ำเสียงของศรัณย์ธรแข็งขึ้นทันที เขาไม่ชอบความรู้สึกเหมือนกำลังถูกใครบางคนพยายามเข้ามาแทรกแซงชีวิตที่เคยเป็นอิสระของตนเอง
“เข้าใจแล้วค่ะ อัญขอโทษนะคะ” อัญชิสาก้มหน้าลงเล็กน้อย มือทั้งสองข้างประสานกันแน่นอยู่ด้านหน้า
“แล้วก็เลิกมายืนส่งฉันทุกเช้าได้แล้ว มันน่ารำคาญ” เขาพูดทิ้งท้ายก่อนเดินขึ้นรถยนต์โดยไม่รอฟังคำตอบ
“เดินทางปลอดภัยนะคะ” หญิงสาวพูดเบา ๆ ตามหลังรถยนต์ที่เคลื่อนออกไปจากคฤหาสน์ แม้รู้ดีว่าคนในรถไม่มีทางได้ยินก็ตาม
“คุณหนูอัญคะ ทำไมไม่เข้าบ้านล่ะคะ แดดเริ่มร้อนแล้ว” ป้าจันทร์เดินออกมาจากด้านในพร้อมมองหญิงสาวที่ยังยืนอยู่ตรงเดิมด้วยความเป็นห่วง
“อัญกำลังจะเข้าไปค่ะ” เธอหันกลับมายิ้มให้แม่บ้านสูงวัย ก่อนเดินตามเข้าไปในบ้าน
“คุณศรัณย์ไม่ทานอาหารเช้าอีกแล้วใช่ไหมคะ” ป้าจันทร์ถามขณะเดินเคียงข้างหญิงสาว
“ค่ะ เขาบอกว่าไม่ชอบอาหารที่อัญทำ” อัญชิสาตอบด้วยน้ำเสียงพยายามให้เป็นปกติ แต่แววตากลับหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด
“คุณหนูอย่าเก็บคำพูดของคุณศรัณย์มาคิดมากเลยนะคะ คุณชายเป็นคนปากแข็งมาตั้งแต่เด็ก” ป้าจันทร์พยายามปลอบใจ แม้จะรู้ดีว่าคำพูดของเจ้านายหนุ่มรุนแรงเกินกว่าจะเรียกว่าเพียงปากแข็ง
“อัญไม่เป็นไรค่ะป้า บางทีเขาอาจยังไม่ชินกับการมีใครมาอยู่ด้วย” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้มเศร้า เธอพยายามหาเหตุผลมาอธิบายการกระทำของสามีอยู่เสมอ เพราะการยอมรับว่าเขาไม่ต้องการเธอนั้นเจ็บปวดเกินไป
“แล้ววันนี้คุณหนูมีแผนจะทำอะไรคะ” ป้าจันทร์ถามเพื่อเปลี่ยนเรื่องสนทนา
“อัญว่าจะจัดห้องทำงานเล็ก ๆ ค่ะ มีงานออกแบบที่ลูกค้าส่งมาให้ทำ อัญอยากทำงานต่อเหมือนเดิม” เธอตอบด้วยน้ำเสียงสดใสขึ้นเล็กน้อย เพราะงานออกแบบเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้รู้สึกว่าตนเองยังมีคุณค่า
“ดีเลยค่ะคุณหนู ห้องว่างฝั่งสวนดอกไม้ยังไม่มีใครใช้ เดี๋ยวป้าให้คนไปทำความสะอาดให้นะคะ” หญิงสูงวัยตอบอย่างกระตือรือร้น
“ขอบคุณมากค่ะป้า” อัญชิสายิ้มกว้างขึ้น ก่อนเดินเข้าไปในห้องอาหารเพื่อรับประทานอาหารเช้าเพียงลำพัง
“คุณอัญคะ คุณหญิงโทรมาค่ะ” ป้าจันทร์เดินเข้ามาพร้อมโทรศัพท์บ้านในช่วงสายของวันเดียวกัน ขณะที่หญิงสาวกำลังนั่งตรวจแบบงานอยู่ในห้องรับแขก
“คุณแม่เหรอคะ” อัญชิสารีบวางดินสอลง ก่อนรับโทรศัพท์มาถือไว้ด้วยความยินดี
“สวัสดีค่ะคุณแม่” เธอทักทายด้วยน้ำเสียงสดใส
“หนูอัญเป็นยังไงบ้างลูก อยู่บ้านใหม่สบายดีไหม” เสียงอ่อนโยนของคุณหญิงอรัญญิกาดังมาตามสาย ทำให้หญิงสาวรู้สึกอบอุ่นขึ้นทันที
“สบายดีค่ะคุณแม่ ทุกคนดูแลอัญดีมากเลยค่ะ” เธอตอบโดยเลือกพูดเพียงเรื่องที่ทำให้ผู้ใหญ่สบายใจ
“แล้วตาศรัณย์ล่ะลูก ดูแลหนูดีไหม” คุณหญิงถามด้วยความเป็นห่วง เพราะรู้ดีว่าบุตรชายไม่ได้เต็มใจแต่งงานตั้งแต่แรก
“คุณศรัณย์งานยุ่งค่ะ แต่ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร” อัญชิสาตอบพร้อมฝืนยิ้ม ทั้งที่อีกฝ่ายมองไม่เห็น
“แม่ฝากหนูดูแลตาศรัณย์ด้วยนะลูก แต่ถ้ามีอะไรไม่สบายใจก็บอกแม่ได้ อย่าเก็บไว้คนเดียว” น้ำเสียงของคุณหญิงเต็มไปด้วยความเมตตา
“ค่ะคุณแม่ อัญจะดูแลเขาให้ดีที่สุดค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยความจริงใจ เพราะนั่นเป็นสิ่งที่เธอตั้งใจมาตั้งแต่ก่อนแต่งงาน
“เย็นวันศุกร์นี้แม่จะจัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ ที่บ้าน อยากให้หนูกับตาศรัณย์มาด้วยกันนะลูก” คุณหญิงกล่าวถึงงานเลี้ยงต้อนรับญาติสนิทและเพื่อนเก่าของครอบครัว
“ได้ค่ะคุณแม่ อัญจะบอกคุณศรัณย์ให้นะคะ” เธอตอบรับทันทีโดยไม่ทันคิดว่าสามีอาจไม่พอใจ
“ดีมากลูก แม่จะรอนะ” คุณหญิงตอบอย่างมีความสุข ก่อนวางสายไป
“วันศุกร์นี้เหรอคะ” อัญชิสาพึมพำกับตัวเองขณะวางโทรศัพท์ลง เธอเหลือบมองปฏิทินบนโต๊ะแล้วถอนหายใจเบา ๆ เพราะไม่รู้ว่าจะพูดเรื่องนี้กับสามีอย่างไรให้เขายอมฟัง
“คุณหนูคะ มีพัสดุมาส่งค่ะ” สาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกล่องกระดาษขนาดกลางในช่วงบ่าย
“ของอัญเหรอคะ” หญิงสาวถามอย่างแปลกใจ ก่อนรับกล่องมาตรวจดูชื่อผู้ส่ง
“ใช่ค่ะ เป็นของคุณหนู” สาวใช้ตอบก่อนขอตัวกลับไปทำงาน
“มินส่งอะไรมาให้นะ” อัญชิสาพึมพำเมื่อเห็นชื่อพิชญ์สินี เพื่อนสนิทของตนเองบนกล่องพัสดุ เธอรีบเปิดออกและพบขนมเค้กช็อกโกแลตขนาดเล็กพร้อมการ์ดใบหนึ่ง
“ยินดีด้วยนะคุณนายคนใหม่ ถึงฉันจะไม่ได้ไปงานแต่ง แต่ก็ขอให้แกมีความสุขมาก ๆ รักตัวเองเยอะ ๆ ด้วยนะ” เธออ่านการ์ดเบา ๆ ก่อนยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกของวัน
“แกนี่รู้ใจฉันจริง ๆ เลยมิน” หญิงสาวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาเพื่อนทันที
“ว่าไงคุณนาย ได้รับเค้กแล้วใช่ไหม” เสียงสดใสของพิชญ์สินีดังขึ้นทันทีที่รับสาย
“ได้รับแล้ว ขอบใจมากนะ” อัญชิสาตอบพร้อมหัวเราะเบา ๆ
“แล้วเป็นไงบ้าง ชีวิตแต่งงานกับผู้ชายในฝันของแก หวานจนมดขึ้นหรือเปล่า” เพื่อนสาวถามอย่างหยอกล้อ โดยไม่รู้เลยว่าคำถามนั้นทำให้คนฟังเจ็บแปลบขึ้นมาในอก
“ก็ดี” อัญชิสาตอบสั้น ๆ ก่อนพยายามปรับน้ำเสียงให้สดใส
“ทำไมเสียงแกแปลก ๆ ทะเลาะกับสามีเหรอ” พิชญ์สินีถามทันที เพราะรู้จักเพื่อนสนิทดีเกินกว่าจะเชื่อคำตอบง่าย ๆ
“เปล่า แค่พักผ่อนน้อยนิดหน่อย” เธอโกหกเพื่อไม่ให้เพื่อนเป็นห่วง
“อัญ ฉันเป็นเพื่อนแกมาตั้งแต่มัธยมนะ มีอะไรอย่าปิดบังกันสิ” น้ำเสียงของพิชญ์สินีจริงจังขึ้น
“มิน ฉันถามอะไรหน่อยได้ไหม” อัญชิสาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจพูด
“ถามมาสิ” เพื่อนสาวตอบทันที
“ถ้าเราแต่งงานกับคนที่รักมาก ๆ แต่เขาไม่ได้รักเราเลย เราควรทำยังไงดี” คำถามนั้นทำให้ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ
“แกกำลังพูดถึงตัวเองใช่ไหม” พิชญ์สินีถามด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
“ฉันแค่ถามเฉย ๆ” อัญชิสารีบปฏิเสธ แต่เสียงกลับสั่นจนปิดบังความรู้สึกไม่ได้
“ถ้าเป็นฉัน ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายหัวใจตัวเองซ้ำ ๆ หรอกนะอัญ ความรักมันควรทำให้เรามีความสุข ไม่ใช่ร้องไห้ทุกคืน” เพื่อนสาวตอบอย่างจริงใจ
“แต่ถ้าเรารักเขามากจนตัดใจไม่ได้ล่ะ” อัญชิสาถามต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“ก็ต้องรักตัวเองให้มากกว่าเขาสิ” พิชญ์สินีตอบทันที ก่อนถอนหายใจเบา ๆ
“พูดง่าย แต่ทำยากจังเลยนะ” หญิงสาวหัวเราะเศร้า ๆ ขณะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่เริ่มเอ่อล้น
“อัญ แกฟังฉันนะ ถ้าวันไหนเหนื่อยจนทนไม่ไหว กลับมาหาฉันได้เสมอ ร้านฉันมีห้องว่างให้แกนอนตลอดชีวิตเลย” เพื่อนสาวพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ขอบใจนะมิน” อัญชิสาตอบพร้อมรอยยิ้มทั้งน้ำตา
“แล้วก็อย่าลืมกินเค้กด้วย ฉันทำเองกับมือเลยนะ” พิชญ์สินีพยายามเปลี่ยนบรรยากาศให้สดใสขึ้น
“รู้แล้วจ้า เดี๋ยวฉันกินให้หมดเลย” อัญชิสาหัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดคุยกับเพื่อนต่ออีกพักใหญ่แล้วจึงวางสาย
“คุณศรัณย์คะ อัญมีเรื่องอยากคุยด้วยค่ะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นในช่วงค่ำเมื่อเห็นสามีเดินเข้ามาในบ้าน เขายังคงสวมชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าหล่อเหลามีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการทำงาน
“มีอะไร” เขาถามสั้น ๆ ขณะเดินตรงไปยังบันได
“วันศุกร์นี้คุณแม่เชิญเราไปทานข้าวที่บ้านค่ะ ท่านบอกว่าจะมีญาติผู้ใหญ่มาด้วย” อัญชิสารีบอธิบายก่อนที่เขาจะเดินหนีไป
“แล้วเธอตอบไปว่าไง” ศรัณย์ธรหยุดเดินแล้วหันกลับมามอง
“อัญบอกว่าจะไปค่ะ” เธอตอบตามตรง
“ใครอนุญาตให้เธอตอบแทนฉัน” น้ำเสียงของชายหนุ่มแข็งขึ้นทันที
“อัญคิดว่าคุณคงไม่ขัดข้อง เพราะเป็นงานของคุณแม่” เธอพยายามอธิบาย
“ต่อไปอย่าคิดแทนฉันอีก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนเดินขึ้นบันไดโดยไม่สนใจสีหน้าของภรรยา
“แล้วคุณจะไปไหมคะ” อัญชิสาถามตามหลังด้วยความกังวล
“ฉันจะไปหรือไม่ไปก็เรื่องของฉัน เธอไม่ต้องมายุ่ง” เขาตอบโดยไม่หันกลับมา
“ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้ารับทั้งที่เขาไม่เห็น ก่อนถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า
“คุณหนูคะ อาหารเย็นพร้อมแล้วค่ะ” ป้าจันทร์เดินเข้ามาเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“อัญยังไม่หิวค่ะป้า” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มฝืน ๆ
“แต่คุณหนูยังไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่กลางวันเลยนะคะ” ป้าจันทร์พูดอย่างเป็นห่วง
“เดี๋ยวอัญลงมาทานค่ะ ขอขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน” หญิงสาวตอบก่อนเดินขึ้นบันไดช้า ๆ
“รัญโทรมาทำไมตอนนี้” เสียงของศรัณย์ธรดังลอดออกมาจากห้องทำงานที่ประตูปิดไม่สนิท ทำให้อัญชิสาซึ่งกำลังเดินผ่านต้องชะงักโดยไม่ตั้งใจ
“คืนนี้เหรอ ผมเพิ่งกลับถึงบ้านเอง” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลงกว่าตอนคุยกับภรรยาอย่างเห็นได้ชัด
