บทที่ 5 ภรรยาที่ไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง2.2

“ถ้ารัญไม่สบายจริง ๆ เดี๋ยวผมไปหา” เขาตอบหลังจากเงียบฟังปลายสายอยู่ครู่หนึ่ง

“ไม่ต้องร้องไห้นะ ผมกำลังไป” น้ำเสียงอ่อนโยนนั้นทำให้อัญชิสารู้สึกเหมือนมีใครนำมือมาบีบหัวใจ เธอค่อย ๆ ถอยออกจากหน้าประตู ก่อนรีบเดินกลับห้องนอนของตนเอง

“ทำไมกับอัญคุณถึงไม่เคยพูดดี ๆ แบบนั้นบ้างเลยคะ” เธอกระซิบกับตัวเองขณะนั่งลงบนเตียงกว้าง น้ำตาเริ่มไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว

“อัญไม่ได้ต้องการอะไรมากเลย แค่อยากให้คุณเห็นว่าอัญก็มีหัวใจเหมือนกัน” หญิงสาวพูดเสียงสั่น ก่อนยกมือขึ้นปิดใบหน้าแล้วร้องไห้ออกมาเงียบ ๆ

“อัญชิสา!” เสียงเรียกของศรัณย์ธรดังขึ้นหน้าประตูห้อง ทำให้หญิงสาวรีบเช็ดน้ำตาแล้วลุกขึ้นยืน

“ค่ะคุณศรัณย์” เธอเปิดประตูออกมาพร้อมพยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติ

“ฉันจะออกไปข้างนอก ไม่ต้องรอ” เขาพูดทันทีโดยไม่สังเกตเห็นดวงตาแดงก่ำของภรรยา

“คุณจะไปหาคุณศิรัญญาเหรอคะ” อัญชิสาเผลอถามออกไป ก่อนจะรู้สึกเสียใจทันทีเมื่อเห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป

“เธอแอบฟังฉันคุยโทรศัพท์เหรอ” ศรัณย์ธรถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

“เปล่าค่ะ อัญแค่เดินผ่านแล้วได้ยินโดยบังเอิญ” เธอรีบอธิบาย

“ฉันไม่ชอบผู้หญิงที่คอยสอดรู้สอดเห็นเรื่องของคนอื่น” เขาพูดด้วยสายตาไม่พอใจ

“อัญไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ค่ะ” เธอตอบเสียงสั่น

“แล้วต่อให้ฉันจะไปหารัญจริง ๆ เธอมีสิทธิ์อะไรมาเรียกร้อง” คำถามนั้นทำให้อัญชิสานิ่งไปทันที เพราะไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

“อัญเป็นภรรยาของคุณนะคะ” เธอรวบรวมความกล้าพูดออกมาเป็นครั้งแรก

“ภรรยาแค่ในนาม อย่าลืมสิ” เขาตอบทันทีโดยไม่ลังเล

“แต่อย่างน้อยอัญก็ควรมีสิทธิ์รู้ว่าคุณไปไหนกับใครไม่ใช่เหรอคะ” หญิงสาวถามทั้งน้ำตาที่เริ่มไหลอีกครั้ง

“เธอไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น นอกจากทำหน้าที่อยู่ในบ้านนี้ให้เรียบร้อย” ศรัณย์ธรพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ก่อนเดินผ่านเธอไป

“ถ้าวันหนึ่งอัญทนไม่ไหวแล้วเดินออกไปจากชีวิตคุณ คุณจะรู้สึกอะไรบ้างไหมคะ” คำถามนั้นหลุดออกมาจากปากหญิงสาวอย่างไม่ทันคิด ทำให้ชายหนุ่มหยุดเดินชั่วครู่

“ถ้าเธออยากไปก็ไปสิ ฉันไม่ได้ห้าม” เขาตอบโดยไม่หันกลับมา ก่อนเดินจากไปอย่างไม่แยแส

“ค่ะ อัญเข้าใจแล้ว” เธอพูดเบา ๆ ตามหลังเขา ก่อนค่อย ๆ ปิดประตูห้องนอนลง

“สักวันอัญอาจจะไปจริง ๆ ก็ได้นะคะ” หญิงสาวกระซิบกับตัวเองขณะทรุดตัวลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลอาบสองแก้มอย่างไม่อาจห้ามได้

“แต่ตอนนี้อัญยังรักคุณมากเกินกว่าจะทำแบบนั้น” เธอพูดทั้งเสียงสะอื้น ก่อนกอดเข่าตัวเองแน่นราวกับต้องการปลอบโยนหัวใจที่กำลังแตกสลาย

“คุณหนูคะ ป้าเอาอาหารมาให้ค่ะ” เสียงป้าจันทร์ดังขึ้นหน้าประตูหลังจากเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง

“อัญไม่หิวค่ะป้า” หญิงสาวตอบทั้งที่เสียงยังแหบพร่า

“กินสักหน่อยเถอะค่ะ อย่างน้อยก็เพื่อสุขภาพของตัวเอง” หญิงสูงวัยพูดด้วยความเป็นห่วง

“เดี๋ยวอัญออกไปค่ะ” เธอตอบก่อนลุกขึ้นเดินไปล้างหน้าในห้องน้ำ เพื่อไม่ให้ป้าจันทร์เห็นว่าตนเองร้องไห้หนักเพียงใด

“คุณหนูตาบวมหมดแล้วนะคะ” ป้าจันทร์พูดทันทีที่เห็นหญิงสาวเปิดประตูออกมา

“อัญแค่แพ้อากาศนิดหน่อยค่ะ” เธอพยายามยิ้มกลบเกลื่อน

“ป้าเลี้ยงเด็กมาหลายคนแล้วนะคะ ดูออกว่าใครร้องไห้หรือไม่ร้อง” หญิงสูงวัยตอบพร้อมถอนหายใจเบา ๆ

“อัญขอโทษค่ะที่ทำให้ป้าเป็นห่วง” เธอก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด

“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะคุณหนู คนที่ควรขอโทษไม่ใช่คุณหนูเสียหน่อย” ป้าจันทร์พูดพร้อมยื่นถาดอาหารให้

“ขอบคุณนะคะ” อัญชิสารับถาดอาหารมาถือไว้ ก่อนเดินไปวางบนโต๊ะเล็กข้างหน้าต่าง

“คุณหนูคะ ป้าขอพูดอะไรสักอย่างได้ไหม” หญิงสูงวัยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ได้สิคะ” เธอตอบพร้อมนั่งลงบนเก้าอี้

“อย่าให้ความรักทำให้คุณหนูลืมคุณค่าของตัวเองนะคะ” ป้าจันทร์พูดช้า ๆ ด้วยความห่วงใย

“อัญจะจำไว้ค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้มเศร้า ก่อนหยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวเข้าปาก แม้จะรู้สึกว่าทุกอย่างจืดชืดไปหมดก็ตาม

“ถ้าวันไหนเหนื่อยมาก ๆ ก็พักเถอะค่ะ ไม่จำเป็นต้องเป็นฝ่ายพยายามอยู่คนเดียวตลอดเวลา” ป้าจันทร์พูดทิ้งท้ายก่อนเดินออกจากห้องไป

“อัญจะพยายามค่ะป้า” หญิงสาวตอบเบา ๆ ก่อนก้มหน้ารับประทานอาหารต่อเพียงลำพัง

“รัญไม่อยากอยู่คนเดียวเลยค่ะศรัณย์” ศิรัญญาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเมื่อศรัณย์ธรเดินเข้ามาในคอนโดมิเนียมหรูของเธอในเวลาสองทุ่มกว่า หญิงสาวสวมชุดนอนผ้าไหมสีขาว ใบหน้าสวยมีร่องรอยน้ำตาเล็กน้อย

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงร้องไห้” ชายหนุ่มถามด้วยความเป็นห่วง ก่อนเดินเข้ามานั่งข้างเธอบนโซฟา

“รัญทะเลาะกับคุณแม่ค่ะ ท่านอยากให้รัญกลับไปต่างประเทศ แต่รัญไม่อยากไปแล้ว” เธอตอบพร้อมก้มหน้าลง

“ถ้าไม่อยากไปก็ไม่ต้องไปสิ รัญโตแล้วนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“แต่รัญไม่มีใครเลยค่ะ อยู่ที่นี่ก็ไม่มีใครสนใจ” ศิรัญญาพูดพร้อมเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม

“ผมก็ยังเป็นเพื่อนรัญอยู่” เขาตอบอย่างระมัดระวัง

“แค่เพื่อนจริง ๆ เหรอคะ” เธอถามพร้อมยื่นมือไปจับมือเขาเบา ๆ

“รัญ...” ศรัณย์ธรเรียกชื่ออดีตคนรักด้วยน้ำเสียงลังเล เพราะรู้ดีว่าความสัมพันธ์ในอดีตไม่อาจกลับมาเหมือนเดิมได้ง่าย ๆ

“รัญยังรักคุณนะคะ” เธอพูดพร้อมน้ำตาที่ไหลลงมาอีกครั้ง

“อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้เลย” เขาตอบก่อนค่อย ๆ ดึงมือออกอย่างสุภาพ

“เพราะคุณแต่งงานแล้วใช่ไหมคะ” ศิรัญญาถามด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด

“การแต่งงานของผมไม่ได้เกี่ยวกับความรัก” เขาตอบทันที

“ถ้าอย่างนั้นรัญก็ยังมีหวังใช่ไหมคะ” เธอถามพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย

“ผมไม่อยากให้ความหวังใครตอนนี้” ชายหนุ่มตอบอย่างตรงไปตรงมา ก่อนถอนหายใจยาว

“ไม่เป็นไรค่ะ รัญรอได้” ศิรัญญาตอบพร้อมยิ้มบาง ๆ ทั้งที่ภายในใจกำลังวางแผนบางอย่าง เธอไม่เคยคิดจะปล่อยให้ผู้ชายที่ร่ำรวยและมีอนาคตอย่างศรัณย์ธรหลุดมือไปอีกครั้ง

“ดึกแล้ว ผมควรกลับ” ศรัณย์ธรพูดหลังจากนั่งเป็นเพื่อนหญิงสาวอยู่เกือบสองชั่วโมง

“อยู่ต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอคะ” เธอถามพร้อมทำสีหน้าอ้อนวอน

“พรุ่งนี้ผมมีประชุมเช้า” เขาตอบก่อนลุกขึ้นยืน

“ก็ได้ค่ะ ขับรถดี ๆ นะคะ” ศิรัญญาพูดพร้อมเดินไปส่งเขาที่ประตู

“ดูแลตัวเองด้วย” ชายหนุ่มตอบก่อนเดินออกจากห้องไป

“รัญไม่มีวันยอมแพ้หรอกค่ะศรัณย์” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองหลังประตูปิดลง รอยยิ้มอ่อนหวานเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

“คุณศรัณย์กลับมาแล้วเหรอคะ” อัญชิสาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสามีเดินเข้ามาในบ้านเกือบห้าทุ่ม เธอกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาในห้องรับแขก

“ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ต้องรอ” เขาถามทันทีด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“อัญไม่ได้รอค่ะ แค่อ่านหนังสือเพลินไปหน่อย” เธอตอบพร้อมยิ้มบาง ๆ แม้ความจริงจะคอยมองนาฬิกาทุกสิบนาทีก็ตาม

“ถ้าอย่างนั้นก็ขึ้นไปนอนได้แล้ว” เขาพูดก่อนเดินผ่านไป

“คุณศรัณย์คะ” อัญชิสาเรียกอีกครั้ง ทำให้ชายหนุ่มหยุดเดินอย่างหงุดหงิด

“อะไรอีก” เขาถามโดยไม่หันกลับมา

“คุณทานข้าวมาหรือยังคะ” เธอถามด้วยความเป็นห่วง

“ทานแล้ว” เขาตอบสั้น ๆ

“ค่ะ ถ้าอย่างนั้นพักผ่อนเยอะ ๆ นะคะ” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

“เลิกทำตัวแบบนี้สักทีได้ไหม” ศรัณย์ธรหันกลับมาถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

“แบบไหนคะ” หญิงสาวถามอย่างไม่เข้าใจ

“ทำเหมือนเราเป็นสามีภรรยาที่รักกัน ทั้งที่เธอก็รู้ว่ามันไม่ใช่” เขาตอบพร้อมจ้องหน้าเธออย่างจริงจัง

“อัญแค่เป็นห่วงค่ะ” เธอพูดเสียงเบา

“ฉันไม่ต้องการความเป็นห่วงจากเธอ” เขาพูดชัดถ้อยชัดคำ

“ค่ะ” อัญชิสาตอบเพียงคำเดียว ก่อนก้มหน้าลงเพื่อซ่อนน้ำตาที่กำลังเอ่อล้น

“แล้วก็จำเอาไว้อีกอย่างนะอัญชิสา อย่าคิดใช้ความดีของเธอมาผูกมัดฉัน เพราะต่อให้เธอทำดีแค่ไหน ฉันก็ไม่มีวันรักเธอ” ชายหนุ่มพูดจบก็เดินขึ้นบันไดไปโดยไม่หันกลับมาอีก

“อัญไม่ได้อยากผูกมัดคุณเลยค่ะ” หญิงสาวกระซิบตามหลังด้วยเสียงสั่น ก่อนยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น

“อัญแค่อยากรักคุณเท่านั้นเอง” เธอพูดทั้งน้ำตา ก่อนทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง

“คุณหนูคะ ทำไมยังไม่นอนอีก” ป้าจันทร์เดินเข้ามาเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นเบา ๆ จากห้องรับแขก

“อัญกำลังจะขึ้นแล้วค่ะ” หญิงสาวรีบเช็ดน้ำตาแล้วลุกขึ้น

“คุณศรัณย์พูดอะไรอีกแล้วใช่ไหมคะ” ป้าจันทร์ถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่มีอะไรค่ะป้า อัญแค่เหนื่อยนิดหน่อย” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มฝืน ๆ

“ถ้าเหนื่อยก็พักนะคะ อย่าฝืนตัวเองมากเกินไป” หญิงสูงวัยพูดพร้อมจับมือเธอเบา ๆ

“ค่ะ อัญจะพยายาม” หญิงสาวตอบก่อนเดินขึ้นบันไดอย่างช้า ๆ

“คุณศรัณย์คะ สักวันอัญคงต้องเรียนรู้ที่จะอยู่โดยไม่มีคุณให้ได้จริง ๆ” เธอกระซิบกับตัวเองเมื่อกลับเข้ามาในห้องนอน ก่อนมองแหวนแต่งงานบนนิ้วนางด้วยสายตาเศร้าสร้อย

“แต่วันนี้อัญยังทำไม่ได้ค่ะ” หญิงสาวพูดพร้อมน้ำตาที่ไหลลงมาอีกครั้ง ก่อนเอนตัวลงนอนบนเตียงกว้างเพียงลำพัง

“อัญขอเวลาอีกหน่อยนะคะ ขอให้หัวใจดวงนี้ได้พยายามอีกสักครั้ง” เธอกระซิบในความมืด ก่อนหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า โดยไม่รู้เลยว่าความพยายามของตนเองในวันนี้จะกลายเป็นบาดแผลที่ลึกขึ้นทุกวัน และเมื่อถึงวันที่หัวใจไม่เหลือความรักอีกต่อไป ผู้ชายที่เคยผลักไสเธอจะกลายเป็นคนที่ไม่ยอมปล่อยมือเอง

บทก่อนหน้า
บทถัดไป