บทที่ 6 คนที่ไม่มีความสำคัญ 3.1
“คุณศรัณย์คะ วันนี้คุณแม่โทรมาย้ำเรื่องงานเลี้ยงเย็นวันศุกร์อีกครั้งค่ะ ท่านอยากให้เราไปด้วยกัน” อัญชิสาเอ่ยขึ้นขณะเดินเข้ามาในห้องอาหารช่วงเช้า เธอสวมชุดเดรสสีชมพูอ่อน ผมยาวสลวยถูกรวบไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย ใบหน้าสวยหวานมีรอยยิ้มบาง ๆ แม้เมื่อคืนจะนอนหลับไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงเพราะมัวแต่ร้องไห้ก็ตาม
“ฉันจำได้ ไม่ต้องย้ำ” ศรัณย์ธรตอบโดยไม่เงยหน้าจากหน้าจอโทรศัพท์ เขานั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารในชุดสูทสีดำราคาแพง ข้างกายมีแก้วกาแฟที่ป้าจันทร์เตรียมไว้ให้ตามปกติ
“ถ้าอย่างนั้นเย็นวันศุกร์อัญจะรอคุณที่บ้านนะคะ เราจะได้ไปพร้อมกัน” หญิงสาวพูดด้วยความหวัง เพราะคิดว่าอย่างน้อยงานเลี้ยงของมารดาเขาอาจทำให้ทั้งสองได้ใช้เวลาร่วมกันบ้าง
“ใครบอกว่าฉันจะไปรับเธอ” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองภรรยาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“อัญคิดว่าเราเป็นสามีภรรยากัน ก็น่าจะไปด้วยกันค่ะ” เธอตอบอย่างระมัดระวัง
“อย่าเอาคำว่าสามีภรรยามาอ้างกับฉันบ่อยนักได้ไหม ฟังแล้วน่ารำคาญ” เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะด้วยความไม่พอใจ
“ขอโทษค่ะ อัญไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณหงุดหงิด” หญิงสาวก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนเลื่อนเก้าอี้ออกเพื่อนั่งรับประทานอาหารเช้า
“ถ้าอยากไปก็ให้คนขับรถไปส่ง ฉันจะไปเอง” ศรัณย์ธรพูดต่อด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
“ค่ะ อัญจะไปเอง” เธอตอบเบา ๆ แล้วหยิบช้อนขึ้นมา แต่ยังไม่ทันได้ตักอาหารเข้าปาก เสียงโทรศัพท์ของสามีก็ดังขึ้น
“รัญ ว่ายังไงครับ” น้ำเสียงของศรัณย์ธรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันทีเมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอ เขายกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ที่อัญชิสาไม่เคยได้รับ
“วันนี้เหรอครับ ได้สิ ผมว่างช่วงบ่ายพอดี” ชายหนุ่มตอบปลายสาย ก่อนเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ
“ร้านเดิมก็ได้ครับ รัญชอบร้านนั้นไม่ใช่เหรอ” เขาพูดพร้อมหัวเราะเบา ๆ ราวกับกำลังสนทนาเรื่องที่ทำให้มีความสุข
“แล้วเจอกันครับ” ศรัณย์ธรวางสายด้วยสีหน้าผ่อนคลาย ก่อนหยิบแก้วกาแฟขึ้นดื่มโดยไม่สนใจว่าภรรยาที่นั่งอยู่ตรงข้ามกำลังมองเขาด้วยสายตาเจ็บปวด
“คุณจะไปทานข้าวกับคุณศิรัญญาเหรอคะ” อัญชิสาถามออกไปอย่างไม่ทันคิด ก่อนจะรู้สึกผิดเมื่อเห็นสายตาของสามีเปลี่ยนไป
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ” เขาถามกลับทันที
“อัญแค่ถามค่ะ” เธอตอบเสียงเบา
“ฉันจะไปกินข้าวกับใครก็เป็นสิทธิ์ของฉัน เธอไม่จำเป็นต้องมาคอยตรวจสอบ” ชายหนุ่มพูดพร้อมวางแก้วกาแฟลงอย่างแรง
“อัญไม่ได้ตรวจสอบนะคะ แค่เป็นห่วง” หญิงสาวพยายามอธิบาย
“ความเป็นห่วงของเธอมันมากเกินไปแล้ว” เขาตอบอย่างหงุดหงิด ก่อนลุกขึ้นจากเก้าอี้
“คุณยังไม่ได้ทานอะไรเลยนะคะ” อัญชิสารีบพูดเมื่อเห็นเขากำลังจะเดินออกไป
“ฉันไม่หิว” เขาตอบโดยไม่หันกลับมา
“อย่างน้อยดื่มน้ำส้มสักแก้วก็ยังดีค่ะ อัญคั้นไว้ให้เมื่อเช้า” เธอรีบลุกขึ้นหยิบแก้วน้ำส้มจากโต๊ะ แต่ชายหนุ่มกลับยกมือห้าม
“ฉันบอกว่าไม่ต้องไง!” เสียงเข้มดังขึ้นจนหญิงสาวสะดุ้ง มือที่ถือแก้วน้ำส้มสั่นเล็กน้อย
“ค่ะ” เธอตอบสั้น ๆ ก่อนค่อย ๆ วางแก้วลงบนโต๊ะ
“เลิกทำตัวเหมือนฉันเป็นเด็กที่ต้องมีคนคอยดูแลเสียที” ศรัณย์ธรพูดทิ้งท้ายก่อนเดินออกจากห้องอาหาร
“อัญแค่อยากดูแลคุณค่ะ” หญิงสาวกระซิบตามหลังด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมอย่างหมดแรง
“คุณหนูคะ ทานข้าวต่อเถอะค่ะ” ป้าจันทร์เดินเข้ามาพร้อมจานผลไม้ ก่อนมองใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาวด้วยความสงสาร
“อัญไม่ค่อยหิวแล้วค่ะป้า” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มฝืน ๆ
“แต่คุณหนูทานไปแค่สองคำเองนะคะ” หญิงสูงวัยพูดอย่างเป็นห่วง
“เดี๋ยวอัญค่อยทานตอนกลางวันก็ได้ค่ะ” อัญชิสาตอบก่อนลุกขึ้นจากเก้าอี้
“คุณหนูอย่าเก็บคำพูดของคุณศรัณย์มาคิดมากเลยนะคะ” ป้าจันทร์พูดตามหลัง
“อัญจะพยายามค่ะ” เธอหันกลับมายิ้มให้ ก่อนเดินออกจากห้องอาหารด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง
“มิน วันนี้แกว่างไหม” อัญชิสาโทรหาเพื่อนสนิทในช่วงสาย หลังจากนั่งทำงานออกแบบอยู่เกือบสองชั่วโมงแต่ไม่มีสมาธิเลยแม้แต่น้อย
“ว่างสิ มีอะไรหรือเปล่า” พิชญ์สินีตอบทันทีด้วยน้ำเสียงสดใส
“ฉันอยากออกไปหาแกที่ร้านหน่อย” หญิงสาวพูดพร้อมมองออกไปนอกหน้าต่าง
“มาเลย ฉันกำลังอบเค้กสูตรใหม่พอดี จะได้ให้แกช่วยชิม” เพื่อนสาวตอบอย่างกระตือรือร้น
“ขอบใจนะ เดี๋ยวฉันไป” อัญชิสาตอบก่อนวางสาย แล้วเดินไปหยิบกระเป๋าถือใบเล็กจากห้องนอน
“คุณหนูจะออกไปไหนคะ” ป้าจันทร์ถามเมื่อเห็นหญิงสาวเดินลงมาพร้อมกระเป๋า
“อัญจะไปหาเพื่อนที่ร้านเบเกอรี่ค่ะ เดี๋ยวกลับตอนเย็นนะคะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้ม
“ให้คนขับรถไปส่งไหมคะ” หญิงสูงวัยถามด้วยความเป็นห่วง
“ไม่ต้องค่ะ อัญขับรถไปเองได้” เธอตอบก่อนเดินออกจากบ้านไปยังรถยนต์คันเล็กที่เป็นทรัพย์สินส่วนตัวของตนเองตั้งแต่ก่อนแต่งงาน
“ขับรถดี ๆ นะคะคุณหนู” ป้าจันทร์พูดตามหลังด้วยความห่วงใย
“ค่ะป้า” อัญชิสาหันกลับมายิ้มให้ ก่อนขับรถออกจากคฤหาสน์ไปอย่างช้า ๆ
“ยัยอัญ!” พิชญ์สินีร้องเรียกทันทีที่เห็นเพื่อนสนิทเดินเข้ามาในร้านเบเกอรี่เล็ก ๆ ซึ่งตกแต่งด้วยโทนสีครีมและน้ำตาลอ่อน กลิ่นขนมอบใหม่ลอยอบอวลไปทั่วร้าน
“คิดถึงจังเลย” อัญชิสายิ้มกว้างก่อนเดินเข้าไปกอดเพื่อนสาวแน่น ความอบอุ่นจากอ้อมกอดนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้กลับมาอยู่ในที่ที่ปลอดภัยอีกครั้ง
“แกผอมลงหรือเปล่าเนี่ย เพิ่งแต่งงานได้ไม่กี่วันเองนะ” พิชญ์สินีถามพร้อมจับไหล่เพื่อนแล้วมองสำรวจใบหน้าอย่างจริงจัง
“เปล่าสักหน่อย ฉันก็เหมือนเดิม” อัญชิสาตอบพร้อมหัวเราะเบา ๆ
“เหมือนเดิมตรงไหน ใต้ตาคล้ำขนาดนี้ นอนหลับบ้างหรือเปล่า” เพื่อนสาวถามด้วยความเป็นห่วง
“ช่วงนี้นอนไม่ค่อยหลับน่ะ” เธอตอบตามความจริงเพียงครึ่งเดียว
“สามีแกทำอะไรให้เสียใจใช่ไหม” พิชญ์สินีถามตรง ๆ ทำให้อัญชิสานิ่งไปชั่วขณะ
“มิน ฉันขอกาแฟสักแก้วได้ไหม” หญิงสาวรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนเดินไปนั่งที่โต๊ะมุมร้าน
“ได้ แต่แกหนีคำถามฉันไม่พ้นหรอกนะ” เพื่อนสาวตอบพร้อมถอนหายใจ ก่อนเดินไปชงกาแฟและตักเค้กใส่จาน
“ขอบใจนะ” อัญชิสาพูดเมื่อเพื่อนนำกาแฟกับเค้กมาวางตรงหน้า
“เอาละ เล่ามาได้แล้ว” พิชญ์สินีนั่งลงตรงข้ามพร้อมมองเพื่อนอย่างจริงจัง
“ไม่มีอะไรหรอก” อัญชิสาตอบพร้อมก้มหน้าลง
“อัญ เรารู้จักกันมากี่ปีแล้ว” เพื่อนสาวถามด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
“สิบกว่าปีแล้ว” เธอตอบเบา ๆ
“แล้วแกคิดว่าฉันดูไม่ออกเหรอว่าแกกำลังเสียใจ” พิชญ์สินีถามพร้อมยื่นมือไปจับมือเพื่อน
“มิน...” อัญชิสาเรียกชื่อเพื่อนด้วยเสียงสั่น ก่อนน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตลอดหลายวันจะไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่
“ร้องออกมาเถอะ ฉันอยู่ตรงนี้” พิชญ์สินีพูดพร้อมขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ แล้วโอบไหล่เพื่อนอย่างปลอบโยน
“เขาไม่รักฉันเลยมิน ไม่รักเลยสักนิด” อัญชิสาพูดทั้งเสียงสะอื้น ความเจ็บปวดที่เก็บซ่อนไว้เริ่มพรั่งพรูออกมา
“ฉันรู้ว่าแกชอบเขามานาน แต่ไม่คิดว่าเขาจะใจร้ายกับแกขนาดนี้” เพื่อนสาวพูดด้วยความสงสาร
“เขาบอกว่าฉันเป็นภรรยาแค่ในนาม ไม่มีสิทธิ์ถามว่าเขาจะไปไหนกับใคร” อัญชิสาเล่าพร้อมยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา
“อะไรนะ!” พิชญ์สินีอุทานด้วยความตกใจ ก่อนขมวดคิ้วแน่น
“เขาแยกห้องนอนกับฉันตั้งแต่คืนแต่งงาน แล้วก็ออกไปหาแฟนเก่าคืนนั้นเลย” หญิงสาวพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ผู้ชายอะไรใจดำขนาดนี้” พิชญ์สินีพูดอย่างโมโห ก่อนพยายามควบคุมอารมณ์เมื่อเห็นเพื่อนร้องไห้หนักขึ้น
“ฉันพยายามทำดีกับเขาแล้วนะมิน แต่ไม่ว่าจะทำอะไรเขาก็รำคาญไปหมด” อัญชิสาพูดพร้อมก้มหน้าลง
“แล้วแกจะทนไปถึงเมื่อไร” เพื่อนสาวถามด้วยความเป็นห่วง
“ฉันไม่รู้” เธอตอบตามความจริง
“อัญ ฟังฉันนะ ความรักไม่ใช่การแข่งขันว่าใครอดทนได้มากกว่ากัน” พิชญ์สินีพูดอย่างจริงจัง
“แต่ฉันรักเขามากจริง ๆ” อัญชิสาตอบเสียงแผ่ว
“ฉันรู้ แต่แกต้องรักตัวเองด้วย” เพื่อนสาวพูดพร้อมบีบมือเธอเบา ๆ
“ขอเวลาให้ฉันอีกหน่อยได้ไหม” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนด้วยดวงตาแดงก่ำ
“ได้สิ แต่สัญญากับฉันอย่างหนึ่งนะ” พิชญ์สินีตอบทันที
“อะไรเหรอ” อัญชิสาถาม
“ถ้าวันไหนเขาทำร้ายแกจนทนไม่ไหว อย่าฝืนอยู่ต่อเพียงเพราะคำว่ารัก” เพื่อนสาวพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ฉันสัญญา” อัญชิสาตอบพร้อมพยักหน้าเบา ๆ แม้ยังไม่รู้เลยว่าจะทำตามคำสัญญานั้นได้จริงหรือไม่
“เอาละ เช็ดน้ำตาแล้วกินเค้กก่อน เดี๋ยวไม่อร่อย” พิชญ์สินีพูดพร้อมยื่นกระดาษทิชชูให้
“ขอบใจนะมิน” อัญชิสายิ้มทั้งน้ำตา ก่อนหยิบช้อนขึ้นมาตักเค้กเข้าปาก
“เป็นไง อร่อยไหม” เพื่อนสาวถามด้วยความคาดหวัง
“อร่อยมากเลย” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มจริงใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน
“เห็นไหม อย่างน้อยวันนี้แกก็ยังมีเรื่องดี ๆ ให้ยิ้มได้” พิชญ์สินีพูดพร้อมหัวเราะเบา ๆ
