บทที่ 7 คนที่ไม่มีความสำคัญ 3.2

“จริงด้วย” อัญชิสาหัวเราะตาม ก่อนนั่งพูดคุยกับเพื่อนต่ออีกพักใหญ่จนความเศร้าในใจเบาบางลงชั่วคราว

“อัญ เดี๋ยวฉันไปส่งที่รถนะ” พิชญ์สินีพูดเมื่อเห็นเพื่อนลุกขึ้นเตรียมกลับบ้านในช่วงบ่าย

“ไม่ต้องหรอก แกดูร้านเถอะ” อัญชิสาตอบพร้อมหยิบกระเป๋าถือ

“ไปส่งแค่นี้เอง” เพื่อนสาวยืนยัน ก่อนเดินเคียงข้างออกมาหน้าร้าน

“ขอบใจสำหรับวันนี้นะ” อัญชิสาพูดพร้อมกอดเพื่อนอีกครั้ง

“ไม่ต้องขอบใจหรอก แกเป็นเพื่อนฉันนะ” พิชญ์สินีตอบพร้อมตบหลังเบา ๆ

“แล้วเจอกัน” หญิงสาวยิ้มก่อนเดินไปยังรถยนต์ของตนเองที่จอดอยู่ริมถนน

“อัญ!” เสียงเรียกของพิชญ์สินีดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้เธอหันกลับมา

“ว่าไง” อัญชิสาถามพร้อมรอยยิ้ม

“จำไว้นะ แกมีค่ามากกว่าการเป็นตัวเลือกของใคร” เพื่อนสาวพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ฉันจะจำไว้” เธอตอบพร้อมพยักหน้า ก่อนขึ้นรถแล้วขับออกไป

“คุณศรัณย์คะ ร้านนี้บรรยากาศดีจังเลยค่ะ” ศิรัญญาพูดพร้อมรอยยิ้มหวาน ขณะนั่งอยู่ตรงข้ามศรัณย์ธรในร้านอาหารหรูใจกลางเมืองช่วงบ่ายวันเดียวกัน

“รัญชอบก็ดีแล้ว” ชายหนุ่มตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

“เมื่อก่อนเรามาที่นี่ด้วยกันบ่อยมากเลยนะคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“ครับ ผมจำได้” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนมองเมนูอาหารในมือ

“ศรัณย์คะ รัญถามอะไรหน่อยได้ไหม” ศิรัญญาถามพร้อมวางเมนูลง

“ได้สิ” เขาตอบโดยไม่เงยหน้า

“คุณรักภรรยาหรือเปล่าคะ” คำถามนั้นทำให้ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเงยหน้าขึ้นมองอดีตคนรัก

“ทำไมถึงถาม” เขาถามกลับ

“รัญแค่อยากรู้ค่ะ เพราะคุณดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งแต่งงานเลย” เธอตอบพร้อมยิ้มบาง ๆ

“ผมไม่ได้รักเธอ” ศรัณย์ธรตอบทันทีโดยไม่ลังเล

“แล้วทำไมถึงยอมแต่งงานล่ะคะ” ศิรัญญาถามต่อ

“เพราะคุณแม่ขอร้อง แล้วก็เรื่องธุรกิจระหว่างสองครอบครัว” เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“น่าสงสารเธอจังเลยนะคะ” ศิรัญญาพูดด้วยน้ำเสียงเห็นใจ แต่แววตากลับมีประกายพึงพอใจ

“ผมบอกเธอตั้งแต่แรกแล้วว่าอย่าหวังความรักจากผม” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ

“แล้วถ้าวันหนึ่งเธอทนไม่ไหวแล้วขอหย่าล่ะคะ” ศิรัญญาถามพร้อมจ้องหน้าเขาอย่างสนใจ

“ก็ดีสิ ผมจะได้เป็นอิสระเสียที” ศรัณย์ธรตอบพร้อมยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม โดยไม่รู้เลยว่าคำพูดนั้นจะกลายเป็นสิ่งที่เขาต้องเสียใจในภายหลัง

“ศรัณย์นี่ใจแข็งจังเลยนะคะ” หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนยื่นมือไปแตะแขนเขาอย่างสนิทสนม

“ผมแค่ไม่อยากหลอกใคร” เขาตอบพร้อมมองออกไปนอกหน้าต่าง

“แล้วรัญล่ะคะ ยังมีที่ว่างในใจคุณอยู่บ้างไหม” ศิรัญญาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“รัญเป็นคนสำคัญสำหรับผมเสมอ” เขาตอบหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง

“จริงเหรอคะ” เธอยิ้มกว้างทันที

“ครับ” ศรัณย์ธรตอบสั้น ๆ ก่อนหันไปเรียกพนักงานเพื่อสั่งอาหาร

“คุณศรัณย์คะ เย็นนี้คุณจะกลับมาทานข้าวไหมคะ” อัญชิสาส่งข้อความหาสามีในช่วงเย็น หลังจากกลับมาถึงคฤหาสน์แล้ว เธอรู้ดีว่าเขาไม่ชอบให้โทรศัพท์รบกวน จึงเลือกส่งข้อความแทน

“ไม่ต้องรอ” ข้อความตอบกลับปรากฏขึ้นหลังจากผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง มีเพียงสามคำสั้น ๆ ที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวจางลง

“ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ” เธอพิมพ์ตอบกลับไปพร้อมรูปหัวใจดวงเล็กหนึ่งดวง ก่อนวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ

“คุณหนูคะ เย็นนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ” ป้าจันทร์ถามเมื่อเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น

“อะไรก็ได้ค่ะป้า อัญทานง่าย” เธอตอบพร้อมรอยยิ้ม

“วันนี้ป้าจะทำต้มยำกุ้งกับไข่เจียวให้ดีไหมคะ” หญิงสูงวัยเสนอ

“ดีเลยค่ะ อัญชอบมาก” อัญชิสาตอบอย่างกระตือรือร้น

“ถ้าอย่างนั้นคุณหนูนั่งพักก่อนนะคะ เดี๋ยวป้าจัดการให้” ป้าจันทร์พูดก่อนเดินเข้าครัวไป

“คุณแม่คะ วันนี้เป็นยังไงบ้าง” อัญชิสาโทรหามารดาของตนเองหลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จ เธอไม่ได้กลับไปเยี่ยมบ้านตั้งแต่วันแต่งงาน จึงรู้สึกคิดถึงเป็นพิเศษ

“แม่สบายดีลูก แล้วหนูล่ะ เป็นยังไงบ้าง” รวิสราถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“อัญสบายดีค่ะ คุณแม่ไม่ต้องห่วงนะคะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้ม

“แล้วศรัณย์ดูแลลูกดีไหม” มารดาถามด้วยความเป็นห่วง

“ดีค่ะ เขาแค่งานยุ่งมาก” อัญชิสาตอบโดยไม่ลังเล เพราะไม่อยากให้มารดาที่สุขภาพไม่แข็งแรงต้องกังวล

“ถ้ามีอะไรไม่สบายใจก็บอกแม่นะลูก อย่าเก็บไว้คนเดียว” รวิสราพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ค่ะคุณแม่” เธอตอบพร้อมน้ำตาที่เริ่มเอ่อล้นขึ้นมา

“แม่รักลูกนะอัญ” มารดาพูดด้วยความอบอุ่น

“อัญก็รักคุณแม่ค่ะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนพูดคุยกันต่ออีกพักใหญ่แล้วจึงวางสาย

“คุณพ่อคะ ถ้าคุณพ่อยังอยู่ อัญคงได้กอดคุณพ่อแล้วร้องไห้ให้ฟังใช่ไหมคะ” หญิงสาวพึมพำขณะมองรูปถ่ายบิดาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนยกมือขึ้นลูบกรอบรูปอย่างคิดถึง

“อัญคิดถึงคุณพ่อจังเลยค่ะ” เธอพูดพร้อมน้ำตาที่ไหลลงมาอีกครั้ง ก่อนวางกรอบรูปกลับที่เดิมอย่างทะนุถนอม

“คุณศรัณย์คะ อัญจะพยายามไม่ทำให้คุณรำคาญอีกแล้ว” เธอกระซิบกับตัวเองขณะนั่งอยู่บนเตียงกว้าง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความที่ส่งไปหาสามีเมื่อหลายชั่วโมงก่อน

“คุณยังไม่อ่านเลยเหรอคะ” หญิงสาวพูดเบา ๆ เมื่อเห็นว่าข้อความสุดท้ายยังไม่มีการตอบกลับ เธอวางโทรศัพท์ลงแล้วถอนหายใจยาว

“อัญจะไม่รอแล้วค่ะ” เธอบอกตัวเอง ก่อนปิดไฟหัวเตียงแล้วเอนตัวลงนอน แต่แม้จะพยายามหลับตา ความคิดก็ยังวนเวียนอยู่กับผู้ชายที่ไม่เคยเห็นความสำคัญของเธอ

“รัญอยากให้คืนนี้หยุดอยู่ตรงนี้จังเลยค่ะ” ศิรัญญาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานขณะยืนอยู่ริมระเบียงคอนโดมิเนียมหรู โดยมีศรัณย์ธรยืนอยู่ข้าง ๆ หลังจากทั้งสองรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน

“ดึกแล้ว ผมควรกลับ” ชายหนุ่มตอบพร้อมมองนาฬิกาข้อมือ

“กลับไปหาภรรยาเหรอคะ” เธอถามพร้อมรอยยิ้มเศร้า

“ผมต้องกลับบ้าน” เขาตอบสั้น ๆ

“ถ้ารัญขอให้คุณอยู่ต่อ คุณจะอยู่ไหมคะ” ศิรัญญาถามพร้อมเงยหน้าขึ้นมองเขา

“รัญ...” ชายหนุ่มเรียกชื่ออดีตคนรักด้วยน้ำเสียงลังเล

“รัญแค่ไม่อยากอยู่คนเดียวค่ะ” เธอพูดพร้อมน้ำตาที่เริ่มเอ่อล้น

“อย่าร้องไห้สิ” ศรัณย์ธรตอบอย่างอ่อนโยน ก่อนยื่นมือไปแตะไหล่เธอเบา ๆ

“รัญคิดถึงช่วงเวลาที่เรายังรักกัน” หญิงสาวพูดพร้อมเอนศีรษะซบไหล่เขา

“เรื่องมันผ่านไปแล้ว” เขาตอบเบา ๆ แต่ไม่ได้ผลักเธอออก

“แต่รัญยังลืมไม่ได้เลยค่ะ” เธอพูดพร้อมหลับตาลงอย่างพึงพอใจ

“ผมเข้าใจ” ชายหนุ่มตอบ ก่อนมองออกไปยังแสงไฟของเมืองใหญ่ที่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้า

“คุณจะไม่ทิ้งรัญไปอีกใช่ไหมคะ” ศิรัญญาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ผมจะไม่ปล่อยให้รัญเดือดร้อน” เขาตอบโดยไม่ทันคิดว่าคำพูดนั้นอาจทำให้เธอเข้าใจไปไกล

“ขอบคุณนะคะศรัณย์” เธอยิ้มพร้อมกอดแขนเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย

“ผมต้องไปแล้วจริง ๆ” ชายหนุ่มพูดหลังจากยืนอยู่ด้วยกันอีกพักใหญ่ ก่อนค่อย ๆ ขยับตัวออก

“ก็ได้ค่ะ ขับรถดี ๆ นะคะ” ศิรัญญาตอบพร้อมรอยยิ้มหวาน

“ฝันดีครับ” เขาพูดก่อนเดินออกจากห้องไป

“ฝันดีค่ะ คนของรัญ” หญิงสาวกระซิบตามหลังเมื่อประตูปิดลงแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจว่าเธอยังมีอิทธิพลต่อหัวใจของชายหนุ่มมากเพียงใด

“คุณศรัณย์กลับมาแล้วเหรอคะ” อัญชิสาเอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินเสียงรถยนต์เข้ามาจอดหน้าบ้านเกือบเที่ยงคืน เธอเดินออกมาจากห้องนอนเพราะตั้งใจจะลงไปดื่มน้ำ แต่บังเอิญเห็นสามีเดินขึ้นบันไดมาพอดี

“ยังไม่นอนอีกเหรอ” เขาถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“อัญกำลังจะลงไปดื่มน้ำค่ะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปสิ” เขาพูดก่อนเดินผ่านเธอไป

“คุณศรัณย์คะ” อัญชิสาเรียกอีกครั้ง ทำให้ชายหนุ่มหยุดเดินอย่างหงุดหงิด

“อะไรอีก” เขาถามโดยไม่หันกลับมา

“อัญขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ” เธอรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้น

“รีบพูดมา” เขาตอบเสียงเรียบ

“ถ้าวันหนึ่งอัญไม่อยู่ตรงนี้แล้ว คุณจะคิดถึงอัญบ้างไหมคะ” คำถามนั้นทำให้ศรัณย์ธรหันกลับมามองภรรยาด้วยสีหน้าแปลกใจ

“ทำไมถึงถามอะไรไร้สาระแบบนี้” เขาถามกลับ

“อัญแค่อยากรู้ค่ะ” เธอตอบพร้อมพยายามยิ้ม

“ไม่รู้สิ คงไม่มั้ง” ชายหนุ่มตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนเดินเข้าห้องนอนของตนเอง

“ค่ะ อัญเข้าใจแล้ว” หญิงสาวตอบเบา ๆ ขณะมองประตูที่ปิดลงตรงหน้า

“ถ้าอย่างนั้นอัญคงต้องหัดอยู่โดยไม่มีคุณให้ได้ตั้งแต่วันนี้แล้วสินะคะ” เธอกระซิบกับตัวเอง ก่อนเดินกลับเข้าห้องนอนอย่างช้า ๆ

“อัญรักคุณมากจริง ๆ นะคะ แต่ทำไมความรักของอัญถึงไม่มีค่าอะไรเลยสำหรับคุณ” หญิงสาวพูดทั้งน้ำตาขณะนั่งลงบนเตียง ก่อนยกมือขึ้นกอดตัวเองแน่น

“สักวันอัญคงเหนื่อยจนไม่เหลือแรงรักคุณอีกแล้ว” เธอพึมพำด้วยเสียงสั่น ก่อนเอนตัวลงนอนในความมืด

“แต่วันนี้อัญยังรักคุณอยู่ค่ะ” คำสารภาพสุดท้ายดังขึ้นแผ่วเบาในห้องนอนที่เงียบสงัด ก่อนหญิงสาวจะหลับตาลงพร้อมน้ำตาที่ไหลผ่านหางตา โดยไม่รู้เลยว่าความรักที่เธอพยายามรักษาเอาไว้ด้วยหัวใจทั้งหมดนั้น กำลังถูกทำลายลงทีละน้อยจากน้ำมือของผู้ชายที่เธอรักที่สุด และในวันที่เขารู้ตัวว่ากำลังสูญเสียเธอไปจริง ๆ ทุกอย่างอาจสายเกินกว่าจะเรียกคืน

บทก่อนหน้า
บทถัดไป