บทที่ 8 ภรรยาที่เขาไม่ยอมรับ 4.1
“คุณศรัณย์คะ ชุดนี้อัญใส่ไปงานเลี้ยงคุณแม่คืนนี้ได้ไหมคะ” อัญชิสาเอ่ยถามสามีด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะยืนอยู่หน้าห้องทำงานของเขาในช่วงบ่ายวันศุกร์ หญิงสาวสวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่เพิ่งลองจากร้านเสื้อผ้าเมื่อวาน ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มเครื่องสำอางบางเบา ผมยาวสลวยปล่อยลงกลางแผ่นหลัง เธอตั้งใจเลือกชุดนี้เพราะอยากให้สามีรู้สึกภูมิใจที่มีเธอเดินเคียงข้าง แม้จะรู้ดีว่าเขาไม่เคยต้องการก็ตาม
“เธอจะใส่อะไรก็เรื่องของเธอ ไม่จำเป็นต้องมาถามฉัน” ศรัณย์ธรตอบโดยไม่เงยหน้าจากเอกสารในมือ เขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลามีสีหน้าเคร่งเครียดจากงานที่ต้องจัดการให้เสร็จก่อนออกไปงานเลี้ยงของมารดา
“อัญแค่อยากให้คุณช่วยดูนิดหนึ่งค่ะ ว่าเหมาะสมหรือเปล่า” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนหมุนตัวช้า ๆ ให้เขาเห็นชุดที่สวมอยู่
“ฉันไม่ใช่คนเลือกเสื้อผ้าให้เธอ” เขาพูดเสียงเรียบ ก่อนพลิกเอกสารหน้าถัดไป
“ค่ะ ถ้าอย่างนั้นอัญไม่รบกวนแล้วนะคะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มที่ค่อย ๆ จางลง ก่อนหันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง
“เดี๋ยวก่อน” ศรัณย์ธรเรียกขึ้น ทำให้หญิงสาวหยุดเดินทันทีด้วยความหวังเล็กน้อย
“คะ” เธอหันกลับมามองสามีอย่างตั้งใจ
“คืนนี้อย่าทำอะไรให้ฉันขายหน้าก็พอ” เขาพูดโดยไม่แม้แต่จะมองชุดที่เธอสวมอยู่
“อัญจะระวังตัวค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงเบา ก่อนเดินออกจากห้องพร้อมหัวใจที่หนักอึ้ง
“คุณหนูอัญคะ ชุดนี้สวยมากเลยค่ะ” ป้าจันทร์เอ่ยชมเมื่อเห็นหญิงสาวเดินลงมาจากชั้นบนในช่วงเย็น เธอเปลี่ยนเป็นชุดราตรียาวสีฟ้าอ่อนที่มีลวดลายดอกไม้เล็ก ๆ บริเวณชายกระโปรง ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีตจนดูสง่างาม
“จริงเหรอคะป้า” อัญชิสาถามพร้อมรอยยิ้มเขินอาย
“จริงสิคะ คุณหนูสวยเหมือนเจ้าหญิงเลย” หญิงสูงวัยตอบด้วยความจริงใจ
“ขอบคุณนะคะป้า” เธอยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนเหลือบมองนาฬิกาข้อมือด้วยความกังวล
“คุณหนูรอคุณศรัณย์อยู่เหรอคะ” ป้าจันทร์ถามเมื่อเห็นสายตาของหญิงสาว
“ค่ะ อัญไม่รู้ว่าเขาจะกลับมารับหรือเปล่า” เธอตอบเบา ๆ แม้สามีจะบอกไว้แล้วว่าให้ไปเอง แต่ลึก ๆ ยังแอบหวังว่าเขาอาจเปลี่ยนใจ
“ให้ป้าโทรถามดีไหมคะ” หญิงสูงวัยเสนอ
“ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวเขาจะหงุดหงิด” อัญชิสารีบปฏิเสธ ก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูข้อความ
“ถ้าอย่างนั้นให้คนขับรถไปส่งนะคะ” ป้าจันทร์พูดด้วยความเป็นห่วง
“ค่ะ อัญจะไปเอง” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนเดินออกจากคฤหาสน์ไปขึ้นรถยนต์ที่จอดรออยู่ด้านหน้า
“หนูอัญ มาแล้วเหรอลูก” คุณหญิงอรัญญิกาเอ่ยทักด้วยความยินดีทันทีที่เห็นลูกสะใภ้เดินเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงของบ้านใหญ่ งานคืนนี้เป็นงานเลี้ยงเล็ก ๆ สำหรับญาติสนิทและเพื่อนเก่าของครอบครัว มีแขกประมาณสามสิบคน บรรยากาศอบอุ่นและเป็นกันเอง
“สวัสดีค่ะคุณแม่” อัญชิสายกมือไหว้อย่างนอบน้อม ก่อนเดินเข้าไปกอดหญิงสูงวัยด้วยความคิดถึง
“วันนี้สวยมากเลยลูก ชุดนี้เหมาะกับหนูจริง ๆ” คุณหญิงพูดพร้อมมองสำรวจลูกสะใภ้ด้วยสายตาชื่นชม
“ขอบคุณค่ะคุณแม่” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มสดใส
“แล้วตาศรัณย์ล่ะลูก ทำไมไม่มาด้วยกัน” คุณหญิงถามพร้อมมองไปทางประตูด้านหลัง
“คุณศรัณย์มีงานต้องจัดการค่ะ เดี๋ยวคงตามมา” อัญชิสาตอบอย่างระมัดระวัง
“อีกแล้วเหรอ ลูกชายแม่คนนี้จริง ๆ เลย” คุณหญิงถอนหายใจอย่างไม่พอใจ ก่อนจับมือลูกสะใภ้เบา ๆ
“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ อัญเข้าใจว่าเขางานยุ่ง” หญิงสาวรีบพูดเพื่อไม่ให้ผู้ใหญ่โกรธสามี
“หนูนี่เข้าข้างเขาตลอดเลยนะ” คุณหญิงพูดพร้อมรอยยิ้มเอ็นดู
“อัญแค่พูดตามความจริงค่ะ” เธอตอบพร้อมยิ้มบาง ๆ
“เอาเถอะ ไปนั่งกับแม่ก่อน เดี๋ยวแม่แนะนำให้รู้จักญาติ ๆ” คุณหญิงพูดก่อนพาลูกสะใภ้เดินเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง
“นี่หนูอัญชิสา ลูกสะใภ้คนโตของฉันเอง” คุณหญิงอรัญญิกาแนะนำหญิงสาวให้กลุ่มเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่บริเวณโต๊ะกลางห้อง
“สวัสดีค่ะ” อัญชิสายกมือไหว้อย่างสุภาพ พร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน
“สวยน่ารักจริง ๆ เลยนะคะคุณหญิง” แขกหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยชม
“ขอบคุณค่ะ” อัญชิสาตอบด้วยความเขินอาย
“แล้วสามีไปไหนเสียล่ะ ทำไมปล่อยให้ภรรยามาคนเดียว” อีกคนถามด้วยความสงสัย
“คุณศรัณย์ติดงานค่ะ เดี๋ยวคงตามมา” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบร้อย
“เพิ่งแต่งงานกันแท้ ๆ ยังจะทำงานหนักอีกเหรอ” แขกคนหนึ่งพูดพร้อมหัวเราะเบา ๆ
“ตาศรัณย์ก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ บ้างานจนแม่ปวดหัว” คุณหญิงอรัญญิการีบพูดแทรกเพื่อไม่ให้ลูกสะใภ้ลำบากใจ
“คุณแม่คะ อัญขอตัวไปห้องน้ำสักครู่นะคะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นหลังจากนั่งพูดคุยกับผู้ใหญ่ได้พักใหญ่
“ไปเถอะลูก เดี๋ยวแม่อยู่ตรงนี้” คุณหญิงตอบพร้อมรอยยิ้ม
“ขอบคุณค่ะ” อัญชิสาลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องจัดเลี้ยงไปตามทางเดินยาวของบ้านใหญ่
“ทำไมยังไม่มาอีกนะ” เธอพึมพำขณะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา เกือบหนึ่งทุ่มแล้ว แต่ยังไม่มีข้อความจากสามีแม้แต่ข้อความเดียว
“อัญ อย่าเพิ่งคิดมากสิ” หญิงสาวบอกตัวเองก่อนเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋า แล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่อจัดแต่งทรงผมเล็กน้อย
“คุณอัญใช่ไหมคะ” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังขณะที่เธอกำลังล้างมือ ทำให้อัญชิสาหันกลับไปมอง
“ใช่ค่ะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มสุภาพ ก่อนชะงักไปเมื่อเห็นใบหน้าของผู้หญิงตรงหน้า
“จำรัญได้ไหมคะ ศิรัญญาไง” หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งในชุดราตรีสีแดงเข้มยิ้มหวานให้เธอ ใบหน้าสวยคมแต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีต ผมยาวดัดลอนสวยตกลงบนไหล่
“จำได้ค่ะ” อัญชิสาตอบเบา ๆ แม้หัวใจจะเต้นแรงขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม
“ดีใจจังเลยค่ะที่ได้เจอกัน รัญเห็นรูปงานแต่งของคุณกับศรัณย์แล้วนะคะ สวยมากเลย” ศิรัญญาพูดด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร
“ขอบคุณค่ะ” อัญชิสาตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
“แล้วศรัณย์ล่ะคะ ยังไม่มาเหรอ” ศิรัญญาถามพร้อมมองไปทางประตู
“คุณศรัณย์ติดงานค่ะ” เธอตอบตามที่บอกคนอื่น
“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง” ศิรัญญาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนยิ้มอย่างมีความหมาย
“คุณศิรัญญามางานนี้ด้วยเหรอคะ” อัญชิสาถามอย่างสุภาพ
“ค่ะ คุณหญิงเชิญคุณแม่ของรัญมา รัญก็เลยมาด้วย” เธอตอบพร้อมหยิบลิปสติกออกมาเติมหน้ากระจก
“ค่ะ” อัญชิสาตอบสั้น ๆ ก่อนเตรียมเดินออกจากห้องน้ำ
“คุณอัญคะ” ศิรัญญาเรียกขึ้นอีกครั้ง ทำให้เธอหยุดเดิน
“มีอะไรเหรอคะ” อัญชิสาหันกลับมาถาม
“รัญขอพูดอะไรตรง ๆ ได้ไหมคะ” ศิรัญญาถามพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน
“ได้ค่ะ” เธอตอบอย่างระมัดระวัง
“รัญกับศรัณย์เคยรักกันมากนะคะ มากจนแทบจะแต่งงานกันอยู่แล้ว” คำพูดนั้นทำให้อัญชิสารู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบแน่นอยู่ในอก
“อัญทราบค่ะ” เธอตอบเบา ๆ
“แล้วคุณอัญรู้ไหมคะว่าทำไมเราถึงเลิกกัน” ศิรัญญาถามพร้อมจ้องหน้าเธอ
“ไม่ทราบค่ะ” อัญชิสาตอบตามความจริง
“เพราะตอนนั้นรัญต้องไปต่างประเทศค่ะ เราไม่ได้เลิกกันเพราะหมดรัก” ศิรัญญาพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย
“ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้ารับ แม้ไม่อยากฟังเรื่องราวเหล่านี้เลยก็ตาม
“รัญแค่อยากให้คุณอัญเข้าใจว่า บางครั้งการแต่งงานก็ไม่ได้หมายความว่าจะได้หัวใจของผู้ชายคนนั้นมาครอบครอง” ศิรัญญาพูดพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่ดูเหมือนเห็นใจ แต่กลับทำให้คนฟังเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก
“อัญเข้าใจค่ะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงพยายามให้มั่นคง
