บทที่ 9 ภรรยาที่เขาไม่ยอมรับ 4.2
“ดีแล้วค่ะ รัญไม่อยากให้คุณอัญต้องเสียใจทีหลัง” ศิรัญญาพูดพร้อมเดินผ่านเธอออกจากห้องน้ำไป ทิ้งให้อัญชิสายืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง
“ทำไมต้องมาพูดกับอัญแบบนี้ด้วยนะ” หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง ก่อนยกมือขึ้นแตะหน้าอกที่กำลังเจ็บแปลบ เธอพยายามสูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อควบคุมอารมณ์ แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงด้วยรอยยิ้มฝืน ๆ
“หนูอัญ มานี่เร็วลูก” คุณหญิงอรัญญิกาเรียกเมื่อเห็นลูกสะใภ้เดินกลับมา
“ค่ะคุณแม่” เธอรีบเดินเข้าไปหา
“ตาศรัณย์โทรมาบอกว่าจะมาถึงอีกสิบนาทีแล้วนะ” คุณหญิงพูดพร้อมรอยยิ้ม
“จริงเหรอคะ” อัญชิสาถามด้วยความดีใจโดยไม่ทันคิด
“จริงสิลูก เห็นไหม แม่บอกแล้วว่าเขาต้องมา” คุณหญิงตอบพร้อมลูบแขนเธอเบา ๆ
“ค่ะ” หญิงสาวยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนนั่งลงข้างมารดาสามี
“คุณศรัณย์มาแล้วค่ะ” เสียงสาวใช้คนหนึ่งดังขึ้นจากหน้าห้องจัดเลี้ยงหลังจากเวลาผ่านไปไม่นาน ทำให้หลายคนหันไปมอง
“สวัสดีครับคุณแม่” ศรัณย์ธรเดินเข้ามาในชุดสูทสีดำหรูหรา ใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มสุภาพขณะยกมือไหว้มารดา
“กว่าจะมาได้นะตาศรัณย์ ปล่อยให้หนูอัญมาคนเดียวได้ยังไง” คุณหญิงอรัญญิกาต่อว่าบุตรชายทันที
“ผมติดประชุมครับ” เขาตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนเหลือบมองภรรยาที่นั่งอยู่ข้างมารดา
“อัญไม่เป็นไรค่ะคุณแม่” หญิงสาวรีบพูดแทรก
“เห็นไหม หนูอัญเข้าข้างลูกตลอด” คุณหญิงพูดพร้อมส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ
“ขอบคุณนะครับ” ศรัณย์ธรหันมาพูดกับภรรยาเบา ๆ แต่สีหน้ายังคงเรียบเฉย
“ไม่เป็นไรค่ะ” อัญชิสาตอบพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน หัวใจพองโตขึ้นเล็กน้อยเพียงเพราะได้ยินคำขอบคุณจากเขา
“ศรัณย์!” เสียงหวานของศิรัญญาดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ชายหนุ่มหันไปมองทันที
“รัญ มาได้ยังไงครับ” เขาถามด้วยความประหลาดใจ ก่อนรอยยิ้มจริงใจจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า
“มากับคุณแม่ค่ะ ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่ด้วย” ศิรัญญาตอบพร้อมเดินเข้ามาใกล้
“บังเอิญจริง ๆ” เขาพูดพร้อมหัวเราะเบา ๆ
“คุณดูเหนื่อย ๆ นะคะ วันนี้ทำงานหนักเหรอ” ศิรัญญาถามด้วยความเป็นห่วง
“นิดหน่อยครับ แต่เห็นรัญแล้วก็หายเหนื่อย” ชายหนุ่มตอบอย่างคุ้นเคย ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป
“ปากหวานเหมือนเดิมเลยนะคะ” ศิรัญญาหัวเราะอย่างมีความสุข
“ตาศรัณย์” คุณหญิงอรัญญิกาเรียกบุตรชายด้วยน้ำเสียงเตือน ทำให้เขาหันกลับมามอง
“ครับคุณแม่” เขาตอบอย่างไม่เข้าใจ
“พาหนูอัญไปทักทายแขกบ้างสิลูก อย่ามัวยืนคุยอยู่ตรงนี้” คุณหญิงพูดพร้อมมองไปยังลูกสะใภ้ที่นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ
“ครับ” ศรัณย์ธรตอบอย่างจำใจ ก่อนหันมาหาภรรยา
“ไปสิ” เขาพูดสั้น ๆ แล้วเดินนำออกไปโดยไม่รอให้เธอลุกขึ้น
“ค่ะ” อัญชิสารีบลุกตาม ก่อนเดินเคียงข้างเขาอย่างระมัดระวัง
“เดินให้เร็วหน่อยได้ไหม” ชายหนุ่มกระซิบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเมื่อเห็นภรรยาเดินช้ากว่า
“ขอโทษค่ะ รองเท้าส้นสูงนิดหน่อย” เธอตอบเบา ๆ ก่อนพยายามก้าวให้เร็วขึ้น
“ถ้าเดินไม่ถนัดแล้วจะใส่มาทำไม” เขาถามอย่างไม่พอใจ
“อัญอยากให้ดูเหมาะกับชุดค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้มฝืน ๆ
“เรื่องมากจริง ๆ” เขาพึมพำก่อนเดินต่อไป
“ศรัณย์ นี่ภรรยาเหรอ” นักธุรกิจวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยถามเมื่อทั้งสองเดินเข้ามาใกล้
“ครับ” ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ
“สวยมากเลยนะ ยินดีด้วย” อีกฝ่ายพูดพร้อมรอยยิ้ม
“ขอบคุณค่ะ” อัญชิสายกมือไหว้อย่างสุภาพ
“แล้วแต่งงานกันได้ยังไง รู้จักกันมานานแล้วเหรอ” นักธุรกิจคนนั้นถามต่อด้วยความสนใจ
“ผู้ใหญ่จัดการให้ครับ” ศรัณย์ธรตอบโดยไม่ลังเล
“อ๋อ แต่งตามใจผู้ใหญ่สินะ” อีกฝ่ายหัวเราะเบา ๆ
“ประมาณนั้นครับ” ชายหนุ่มตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
“แต่ก็ดูเหมาะสมกันดีนะ” นักธุรกิจคนนั้นพูดพร้อมมองทั้งสองอย่างชื่นชม
“ขอบคุณค่ะ” อัญชิสาตอบด้วยรอยยิ้ม แม้หัวใจจะเจ็บแปลบจากคำตอบของสามีก็ตาม
“ศรัณย์คะ รัญขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม” ศิรัญญาเดินเข้ามาขัดจังหวะพร้อมรอยยิ้มหวาน
“ได้สิครับ” ชายหนุ่มตอบทันที ก่อนหันมามองภรรยา
“เธอไปนั่งกับคุณแม่ก่อน” เขาพูดสั้น ๆ
“แต่คุณแม่ให้เราไปทักทายแขกด้วยกันนะคะ” อัญชิสาตอบอย่างลังเล
“ฉันบอกให้ไปก็ไปสิ” เขากระซิบเสียงเข้มจนหญิงสาวสะดุ้ง
“ค่ะ” เธอตอบเบา ๆ ก่อนหันไปยิ้มให้แขกผู้ใหญ่แล้วเดินออกมาเพียงลำพัง
“ศรัณย์คะ ขอบคุณที่มานะคะ” ศิรัญญาพูดพร้อมจับแขนชายหนุ่มอย่างสนิทสนม
“ผมต้องมาอยู่แล้ว งานคุณแม่นี่ครับ” เขาตอบพร้อมรอยยิ้ม
“รัญดีใจที่ได้เจอคุณอีก” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
“ผมก็เหมือนกัน” เขาตอบโดยไม่ทันสังเกตเลยว่าภรรยาที่เดินจากไปเมื่อครู่กำลังหันกลับมามองภาพนั้นด้วยหัวใจที่เจ็บปวด
“หนูอัญ ทำไมกลับมาคนเดียวล่ะลูก” คุณหญิงอรัญญิกาถามเมื่อเห็นลูกสะใภ้เดินกลับมานั่งข้างตนเอง
“คุณศรัณย์เจอคนรู้จักค่ะ เลยขอคุยธุระสักครู่” อัญชิสาตอบพร้อมรอยยิ้มฝืน ๆ
“คนรู้จักที่ไหน” คุณหญิงถามด้วยความสงสัย ก่อนหันไปมองตามสายตาของลูกสะใภ้
“ศิรัญญาอีกแล้วเหรอ” คุณหญิงพึมพำด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเมื่อเห็นบุตรชายยืนคุยกับอดีตคนรักอย่างสนิทสนม
“คุณแม่คะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” อัญชิสารีบพูดเมื่อเห็นสีหน้าของผู้ใหญ่
“หนูไม่ต้องเข้าข้างเขาทุกเรื่องก็ได้ลูก” คุณหญิงตอบพร้อมจับมือลูกสะใภ้แน่น
“อัญไม่อยากให้คุณแม่ไม่สบายใจค่ะ” เธอตอบตามความจริง
“แม่ต่างหากที่ไม่อยากให้หนูเสียใจ” คุณหญิงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“อัญไม่เป็นไรค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ แต่ดวงตากลับเริ่มแดงก่ำ
“ถ้าไม่ไหวก็บอกแม่นะลูก” คุณหญิงพูดพร้อมลูบหลังมือเธอเบา ๆ
“ค่ะคุณแม่” อัญชิสาตอบก่อนก้มหน้าลงเพื่อซ่อนน้ำตาที่กำลังเอ่อล้น
“ทุกท่านคะ ขอเชิญมารวมตัวกันตรงนี้หน่อยค่ะ” เสียงคุณหญิงอรัญญิกาดังขึ้นในช่วงเวลาต่อมา เมื่อถึงช่วงกล่าวขอบคุณแขกที่มาร่วมงาน ทุกคนจึงทยอยเดินเข้ามารวมตัวกันบริเวณกลางห้องจัดเลี้ยง
“วันนี้ดิฉันดีใจมากที่ทุกท่านมาร่วมงานเลี้ยงเล็ก ๆ ของครอบครัวเรา และถือโอกาสแนะนำลูกสะใภ้คนใหม่อย่างเป็นทางการด้วยค่ะ” คุณหญิงพูดพร้อมรอยยิ้มกว้าง ก่อนหันไปมองอัญชิสาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“หนูอัญ มายืนตรงนี้สิลูก” คุณหญิงเรียกพร้อมยื่นมือออกไป
“ค่ะคุณแม่” หญิงสาวเดินเข้าไปยืนข้างมารดาสามีอย่างเรียบร้อย
“ตาศรัณย์ มายืนข้างภรรยาสิลูก” คุณหญิงเรียกบุตรชายที่กำลังยืนคุยกับกลุ่มเพื่อนอยู่ไม่ไกล
“ครับ” ศรัณย์ธรตอบก่อนเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ยืนใกล้กันหน่อยสิลูก จะได้ถ่ายรูปสวย ๆ” คุณหญิงพูดพร้อมหัวเราะเบา ๆ
“ครับ” ชายหนุ่มตอบอย่างจำใจ ก่อนขยับเข้าไปยืนข้างภรรยาโดยเว้นระยะห่างเล็กน้อย
“ใกล้อีกนิดสิคะคุณศรัณย์” ช่างภาพเอ่ยขอร้องพร้อมยกกล้องขึ้นเตรียมถ่าย
“แค่นี้พอแล้ว” เขาตอบเสียงเรียบ
“คุณศรัณย์คะ” อัญชิสาเรียกเบา ๆ พร้อมเงยหน้าขึ้นมองเขา
“อะไร” ชายหนุ่มถามโดยไม่หันมามอง
“ขยับเข้ามาอีกนิดได้ไหมคะ คุณแม่จะได้สบายใจ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนเล็กน้อย
