บทที่ 3 EP 2 ทำใจไม่ง่ายอย่างที่คิด

EP 2 

ทำใจไม่ง่ายอย่างที่คิด

…………………

 ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก!

ที่หน้าประตูบานใหญ่ ฉันที่อยู่ในชุดนอนไม่ได้นอนแสนวาบหวิวได้แต่ยืนหัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด ฉันก้มมองสภาพตัวเองอีกครั้งด้วยใบหน้าเห่อร้อน และได้แต่บ่นพึมพำในใจว่าทำไมชุดนอนของอดีตเจ้าของร่างถึงมีแต่แบบนี้ทั้งตู้ ชุดนอนที่เหมือนกับเศษผ้าเอามาเย็บต่อกัน

“เฮ้อ.....” ฉันถอนหายใจออกมาเบา ๆ ด้วยความสับสนใจ เพราะยังไม่ทันจะได้ตั้งตัวดี ๆ เลย พอทะลุเข้ามาปุ๊บก็จะได้ขึ้นเตียงกับพระเอกจอมยึดติดเลยหรอเนี่ย ทั้ง ๆ ที่ฉันยังไม่เคยทำเรื่องอย่างว่ามาก่อนเลย แล้วถ้าเกิดทำไม่ดีจนโดนจับได้ขึ้นมาฉันจะไม่ถูกเขาฆ่าตายหรอกใช่ไหม ก็อดีตเจ้าของร่างน่ะในนิยายบรรยายเอาไว้ว่าลีลาเด็ดเหลือเกินนี่นา

แกร๊ก!

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้คิดอะไรต่อ จู่ ๆ ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกด้วยฝีมือของเจ้าของห้อง ร่างสูงที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีดำแหวกลึกจนเห็นหน้าอก และ ซิกแพคแกร่งเป็นลอนสวย เส้นผมสีดำขลับที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำ ดวงตาคมแสนลึกลับจ้องมองฉันหัวจรดเท้าทำเอาฉันหัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเต้นเพราะกลัว หรือ เพราะคนตรงหน้าดูดีเกินไป พระเอกก็คือพระเอกจริง ๆ สินะ

แอ๊ดด.....

ประตูถูกเปิดอ้ากว้างขึ้น ก่อนที่ร่างสูงของราฟาเอลจะหมุนตัวหันหลังให้ฉันและเข้าไปด้านในห้องโดยไม่พูดอะไร เพราะอย่างนั้นฉันจึงทำได้แค่เดินเข้ามาด้านในห้องที่เปิดแอร์จนเย็นเฉียบด้วยสองเท้าที่สั่นเทา ในใจตอนนี้มันสับสนไปหมด 

พรึ่บ!

ทันทีที่ฉันปิดประตูห้อง เสื้อคลุมอาบน้ำที่ราฟาเอลสวมอยู่ก็ถูกปลดออกและเขาก็โยนมันทิ้งลงบนพื้นอยู่ไม่ไยดี และทันทีที่เขาหันหน้ามามองฉันด้วยสายตาราบเรียบ ฉันก็เผลอทำตาโตออกมาด้วยความตกใจ ไม่ช่วยไม่ได้จริง ๆ เมื่อสายตาไปหยุดอยู่ที่ส่วนต่ำกว่าใต้สะดือของเขา และได้แต่คิดว่าเหมือนที่บรรยายเอาไว้ในนิยายไม่ผิดเลย ไอ้นักเขียนบ้าเอ๊ย! นี่เธอเขียนเอามันใช่ไหม ถึงแม้ฉันจะรู้สึกว่าตอนอ่านจะวูบวาบดีที่นักเขียนบรรยายขนาดของพระเอกเอาไว้ซะใหญ่โต แต่พอคิดว่าตัวเองจะต้องถูกสิ่งนั้นกระแทกเข้ามาในตัวก็ขนลุกซู่แล้ว

วาบ!

จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาเมื่อเห็นว่าราฟาเอลกำลังจ้องมองฉันที่เอาแต่ยืนตัวแข็งทื่อนิ่ง ยิ่งเขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยในยามที่มองฉันก็ยิ่งลนลานในใจ เพราะรู้ดีเลยว่าเขาขี้หงุดหงิดแค่ไหน แค่เพราะหงุดหงิดเขาก็สามารถลงมือฆ่าคนได้โดยไม่ต้องกะพริบตาเลยสักนิด

‘อย่าทำตัวเหมือนพวกอ่อนหัดสิถ้าไม่อยากตาย’ 

ฉันพึมพำเบา ๆ เพื่อเรียกสติตัวเอง ก่อนจะทำใจดีสู้เสือก้าวเดินเข้าไปหาคนตรงหน้าอย่างเชื่องช้า ตอนนี้ฉันคือ เกรซ ฉันไม่ใช่สีน้ำอีกแล้ว ถ้าฉันอยากจะมีชีวิตรอด ฉันก็ต้องทำให้ได้ ร่างกายนี้ไม่ใช่ของฉัน แค่คิดว่ามันเป็นแค่ความฝัน และก้มหน้าก้มตาทำ ๆ ให้มันผ่านไปก็พอ ฉันได้แต่ย้ำเตือนตัวเองแบบนี้ ถึงแม้จริง ๆ มันจะยากเหลือเกินก็ตาม

พรึ่บ!

มือฉันที่แสนสั่นเทาค่อย ๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากร่างกาย ถึงแม้จะอับอายจนแทบอยากจะร้องไห้ แต่พอได้สบเข้ากับดวงตาที่แสนเย็นชาของราฟาเอล ก็ทำให้ได้รู้ว่าความกลัวตายกลับมากกว่าความอายที่มี พอได้เข้ามาอยู่ในนิยายจริง ๆ ก็ได้รู้ว่าคำบรรยายในหน้ากระดาษที่อ่านมันเทียบไม่ได้กับความจริงในตอนนี้เลยสักนิด แค่เพียงเขาปรายตามองก็สามารถทำให้คนหยุดหายใจได้ แค่เพียงเขาขยับตัว ก็สามารถทำให้อีกฝ่ายหวาดหวั่นสั่นสะท้านไปทั้งตัว