บทที่ 4 EP 3 วิธีเรียกร้องความสนใจแบบใหม่?

EP 3 

วิธีเรียกร้องความสนใจแบบใหม่?

…………………

 “แฮ่ก ๆ ๆ อึก!” 

ฉันหอบหายใจแรงออกมา ตอนนี้ภายในปากของฉันเต็มไปด้วยของเหลวที่มีกลิ่นคาวนิด ๆ หลังจากที่พยายามกลืนกินความใหญ่โตของร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างเอาเป็นเอาตายพักใหญ่จนหัวเขาที่ชันอยู่บนพื้นตอนนี้มันชาไปหมดแล้ว ฉันรู้ดีว่าการกระทำของตัวเองมันเงอะงะหากเทียบกับอดีตเจ้าของร่างอย่างเกรซ ซึ่งตอนนี้ราฟาเอลก็นิ่งเอาเสียมาก ๆ ทั้ง ๆ ที่ปลดปล่อยบางอย่างออกมาจนเต็มปากของฉัน แต่ทว่าฉันก็พยายามทำดีที่สุดแล้วแท้ ๆ แต่ฉันต้องตายจริง ๆ หรอเนี่ย โถ่เว้ย! อยากจะร้องไห้ชะมัดเลย (T^T) 

พรึ่บ.....ตุ้บ!

ในขณะที่ฉันยังจมอยู่ในความสับสนและกลัวตาย จู่ ๆ ก็ถูกมือหนาของราฟาเอลช้อนตัวขึ้นและโยนลงบนเตียงนุ่มอย่างแรง

“อ๊ะ!” 

ฉันนิ่วหน้าเล็กน้อยเพราะความจุก ก่อนจะต้องตกใจเมื่อจู่ ๆ ร่างสูงก็ตามมาคร่อมทับร่างของฉันอย่างรวดเร็ว ข้อมือทั้งสองข้างของฉันถูกตรึงเอาไว้จนแน่นทำเอาขยับไม่ได้เลยสักนิด และ เมื่อได้สบเข้ากับนัยน์ตาของคนบนตัว หัวใจดวงน้อยก็พลันกระตุกวูบ ท้องน้อยก็พลันรู้สึกวูบวาบแปลก ๆ

สวบ สาบ

ราฟาเอลตอนนี้ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจ้องมองเหยื่อไม่วางตา นัยน์ตาที่แสนลึกลับตอนนี้วาววับราวกับกำลังตื่นเต้นกับการล่า ลมหายใจร้อนของเขาที่กำลังเป่ารดใบหน้าฉัน ทำเอาขนลุกชันไปทั่วตัว และเพราะได้อ่านนิยายมาแล้ว จึงรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้เขากำลังตกอยู่ในอาการตื่นเต้น 

ตึกตัก!

เป็นไปได้ยังไงกัน จากที่อ่านในนิยายมาไม่มีบทไหนเลยที่เขาจะรู้สึกตื่นเต้นเวลาที่ได้นอนกับเกรซเลยนี่ ปกติเขาจะนอนกับเธอเพื่อสนองความต้องการของตัวเองด้วยใบหน้าเฉยเมยเท่านั้น และคนที่ทำให้ราฟาเอลรู้สึกตื่นเต้นได้ ในนิยายบรรยายเอาไว้ว่ามีแค่นาตาลี หรือบางอย่างในตัวของฉันไปกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของเขาเข้ากันแน่เนี่ย

“อ๊ะ.....เจ็บค่ะ”

ความเจ็บทำให้ฉันเผลอส่งเสียงครวญครางในลำคอออกมา และลืมที่จะสวมบทบาทของเกรซไปซะสนิท เกรซเป็นคนที่ต่อให้เจ็บก็ไม่ร้องไห้ ต่อให้กลัวก็ยังคงเยือกเย็นอยู่เสมอ เพราะถูกปลูกฝังเอาไว้มาตั้งแต่ตอนถูกฝีกให้เป็นนักฆ่า แต่นั่นไม่ใช่ฉันสีน้ำ คนที่กลัวเจ็บ กลัวตายจนขึ้นสมอง

“ฮ่าห์.....” ใบหน้าหล่อของราฟาเอลที่เคยเรียบนิ่งและเย็นชา จู่ ๆ ก็คลี่รอยยิ้มที่แสนน่าขุนลุกขึ้นมาเมื่อเห็นใบหน้าที่แสดงออกถึงความเจ็บปวดของฉัน ทำเอาฉันเผลอหอบหายใจแรงที่ด้วยหวาดกลัว หัวใจก็สั่นระรัวไปหมด ตอนนี้สัญชาตญาณการเอาตัวรอดมันบอกให้ฉันหนี ต้องหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่ทำได้

สวบ สาบ กึด!

ฉันพยายามดีดดิ้นไปมา ความหวาดกลัวทำให้ฉันหายใจติดขัดและแสดงออกถึงความหวาดกลัวอย่าชัดเจน

หมับ

“นี่วิธีเรียกร้องความสนใจแบบใหม่ของคุณงั้นหรอ205” 

ราฟาเอลก้มลงมากระซิบที่ข้างหูของฉันด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ก่อนจะใช้มือจิกผมฉันเอาไว้อย่างหลวม ๆ แต่มันก็ยังทำให้รู้สึกเจ็บอยู่ดี

“อึก!” เจ็บจัง กะ กลัว น่ากลัวเหลือเกิน ยิ่งราฟาเอลเบียดตัวใส่ฉันมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งตัวสั่นระริกราวกับลูกนกมากเท่านั้น ฝัน ฉันอยากให้ตอนนี้ทุกอย่างเป็นแค่ความฝันจริง ๆ ฉันอยากจะตื่นขึ้นจากฝันร้ายนี้แล้ว ฉันภาวนาให้มันเป็นแบบนั้น ถึงแม้จะรู้ว่าทำได้แค่ปลอบใจตัวเองก็ตาม

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

“อ๊ะ ๆ อื้ออ ดะ ได้โปรดค่ะ.....ฉันไม่ไหวแล้ว” ฉันอ้อนวอนร่างสูงด้านหลังที่เอาแต่กระแทกกระทั้นใส่ฉันไม่ยั้งด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนทั้งน้ำตา ครั้นจะพยายามคลานหนีก็ถูกราฟาเอลจับล็อกกดเอาไว้กับเตียงจนไม่สามารถขยับไปไหนได้ ความรู้สึกนี้มันทรมานเหลือเกิน เจ็บแสบ แต่ทว่าก็เสียวซ่านจนสติแทบพร่าเลือน ความเร่าร้อนที่ไม่เคยได้สัมผัสทำเอาฉันแทบจะเป็นบ้า

ปึก ๆ ๆ ๆ เอี๊ยด ๆ ๆ ๆ

“คนที่ปกติทำตัวเหมือนผู้หญิงขายบริการ”

“แต่วันนี้กลับเอาแต่คลานหนีเหมือนพวกอ่อนหัด แถมยังส่งเสียงครางหวานออกมา ด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา.....ลูกไม้ใหม่ของคุณช่างน่าสนใจจริง ๆ” 

ปึก ๆ ๆ ๆ เอี๊ยด ๆ ๆ ๆ

ราฟาเอลว่าพลางลากไล้มือไปตามแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นของคนใต้ร่าง ผิวกายขาวนวลเนียน แต่ทว่าไม่มีตรงไหนเลยที่จะไร้แผลเป็น เธอคือคนที่ถูกฝึกให้เป็นเครื่องจักรสังหาร และ อยู่ข้างกายเขามานานหลายปี แต่ทว่าวันนี้เขากลับประหลาดใจกับท่าทางที่ดูแปลกไปของเธอ คนที่ทุกคนต่างเรียกว่ายัยตัวร้าย

“ไม่ไหวแล้วค่ะ.....” ฉันพึมพำด้วยความเหนื่อยอ่อน ก่อนที่สติของฉันก็พลันมืดดับลงทันทีด้วยความอ่อนเพลีย