บทที่ 5 EP 4 หนทางเอาตัวรอด

EP 4 

หนทางเอาตัวรอด

…………………

“อึก! อื้ออ” 

ฉันส่งเสียงครวญครางในลำคอออกมาเบา ๆ หลังจากความปวดเมื่อยตามตัวปลุกให้ฉันตื่นจากนิทรา และเมื่อลืมตาตื่นขึ้นสิ่งที่ได้ภาวนาให้เป็นเพียงฝันก็ได้รู้ว่ามันไม่สัมฤทธิผลจริง ๆ พอมาถึงตอนนี้ก็ได้แต่ทำใจยอมรับว่าไม่อาจหลุดไปจากฝันร้ายนี้ได้ ฉันทำได้แค่เดินหน้าต่อไปถ้ายังอยากมีชีวิตรอด 

สวบ สาบ

ฉันเหลียวมองใบหน้าหล่อของราฟาเอลที่กำลังหลับตาพริ้มอย่างไร้การป้องกันเล็กน้อย พอเห็นแล้วก็อยากจะเอาหมอนกดหน้าเขาให้ขาดอากาศหายใจจริง ๆ เขามันไอ้คนใจร้ายที่พรากความบริสุทธิ์ของฉันไปอย่างป่าเถื่อน แต่ทว่าฉันก็ได้แค่คิด เพราะหากทำแบบนั้นลงไปจริง ๆ นั่นไม่เท่ากับการเร่งธงตายของตัวเองให้เร็วขึ้นหรอกหรอ

“ไหนในนิยายบอกว่าไอ้มาเฟียหน้าหล่อนี่ไม่เคยไร้การป้องกันแม้ยามกำลังหลับไง”

“แต่ไหงดันหลับเป็นตายสบายใจเฉิบแบบนี้ล่ะเนี่ย” 

ฉันพึมพำเบา ๆ เมื่อเห็นว่าคำบรรยายของราฟาเอลมีหลายอย่างที่ไม่เป็นไปตามที่นิยายกล่าว ก่อนจะรวบรวมเรี่ยวแรงน้อยนิดที่มีประคองร่างกายที่แสนระบมขึ้นจากเตียงคิงไซซ์ และกุลีกุจอใส่เสื้อผ้าออกจากห้องของราฟาเอลตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่าง

ปึง!

หลังจากที่พาตัวเองกลับมาถึงห้องได้อย่างปลอดภัยฉันก็รีบเข้าไปอาบน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายทันที แต่ทว่าพอได้เห็นสภาพตัวเองที่สะท้อนอยู่ในกระจกเงาฉันก็ผงะตกใจทันที

“นะ นี่มันบ้าไปแล้ว!” 

ฉันเอามือทาบอกตัวเองด้วยความตกใจ ตอนนี้ตามร่างกายของฉันมันเต็มไปด้วยรอยดูดเม้ม และ รอยขบกัดจนไม่มีที่ว่าง เห็นแบบนี้แล้วก็น่าขนลุกสุด ๆ ไปเลย

“โรคจิตที่สุด ชักจะสงสารนางเอกที่จะได้เจอกับเขาในอนาคตซะแล้วสิ” 

ฉันพึมพำเบา ๆ แต่แล้วบางอย่างที่นอกจากรอยดูดเม้ม และ รอยฟันก็ทำให้ฉันหลุดโฟกัสจากพระเอกจอมโรคจิตไปชั่วขณะ เพราะรอยแผลเป็นที่มีร่องรอยไม่ซ้ำกันบนตัว ฉันหมุนตัวไปมาที่หน้ากระจก เพราะก่อนหน้านี้ยังตั้งสติไม่ได้เลยทำให้ไม่ทันสังเกต แต่ทว่าในตอนนี้ภาพที่ได้เห็นก็ทำเอาฉันรู้จุกแน่นในอกขึ้นมา

“เธอก็เจอมาหนักเลยสินะเกรซ” 

ฉันพึมพำเสียงแผ่ว ตอนนี้ฉันรู้สึกผิดเหลือเกิน เพราะคิดว่าเธอเป็นแค่ตัวละครในนิยาย เป็นแค่ตัวร้ายเลยไม่ได้สนใจที่จะมองในมุมของเธอมาก่อนเลยว่าเธอผ่านอะไรมาบ้าง เธอต้องเจ็บปวดและหวาดกลัวแค่ไหนกันกว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ ถูกทำให้พลัดพรากจากครอบครัวที่รัก ถูกทรมานสารพัดเพื่อทำให้แข็งแกร่งและกลายเป็นเครื่องจักรสังหาร ไม่เคยมีใครเห็นใจเธอเลย จนกระทั่งลมหายใจสุดท้ายก็ตายไปโดยไม่มีใครเหลียวแล

“ขอโทษนะเกรซ ขอให้เธอไปสู่สุคติและมีแต่ความสุข”

ฉันยืนสงบนิ่งอยู่หลายนาทีเพื่อไว้อาลัยให้กับเกรซ เพราะนั่นคงเป็นสิ่งเดียวที่ฉันสามารถทำให้เธอได้ในตอนนี้

เช้าวันต่อมา

หลังจากเรียบเรียงสติและคิดทบทวนต้นฉบับมาตลอดทั้งคืน ฉันก็สามารถสรุปหนทางเอาตัวรอดให้ตัวเองได้ทั้งหมด 5 วิธี

1.ฉันต้องไม่ทำตัวให้ใครจับได้ว่าฉันไม่ใช่เกรซ

2.ฉันต้องไม่แสดงออกถึงความอ่อนแอเด็ดขาด และจะต้องเข้มแข็งเพราะโลกมืดที่เกรซอาศัยอยู่การอ่อนแอเท่ากับความตาย

3.ไม่ผูกมิตร แต่ก็อย่างสร้างศัตรู เพราะอดีตเจ้าของร่างอย่างเกรซนั้นไร้ซึ่งเพื่อนสนิท หรือ คนที่ไว้ใจได้อย่างสิ้นเชิง เพราะนิสัยสุดโต่งของเธอ จึงทำให้มีคนหมั่นไส้เป็นจำนวนมาก เพราะงั้นถึงจะไม่มีเพื่อนเลยแต่ก็อย่ามีศัตรูจะดีกว่า 

4.อย่าขวางทางรักของพระเอกและนางเอก และ ปลีกตัวออกมาทันทีเมื่อพวกเขาได้เจอกัน

5.ฉันจะต้องไม่ต้องหลุมรักราฟาเอล

“เอาล่ะ หลังจากนี้เราก็มาใช้ชีวิตเงียบ ๆ เก็บเงินเยอะ ๆ แล้วรอวันที่นางเอกกับพระเอกจะได้เจอกันดีกว่า!” 

อีกด้าน

สวบ สาบ

ร่างสูงกำยำในสภาพร่างกายเปลือยเปล่าพลิกตัวเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น เมื่อปรับโฟกัสการมองเห็นเรียบร้อยดวงตาคมก็กวาดตามองรอบห้องราวกำลังมองหาใครบางคน แต่ทว่าก็ไร้ซึ่งวี่แววของสิ่งมีชีวิต

พรึ่บ

ราฟาเอลหยัดกายลุกขึ้นจากที่นอนด้วยท่าทางสบาย ๆ ไม่ได้เร่งร้อนอะไร เขาบิดตัวเล็กน้อยวันนี้เขารู้สึกสดชื่นและอารมณ์ดีกว่าทุกวัน ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่คนอย่างราฟาเอลได้นอนหลับสนิทเช่นเมื่อคืน 

ตึก.....ตึก.....ตึก

เท้าหนาเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าต่างห้องนอนบานใหญ่ ดวงตาคมจ้องมองออกไปนอกหน้าตาที่มองเห็นท้องฟ้าสีสันสดใส และ ต้นไม้เขียวชอุ่มในสวนที่ได้รับการดูแลอย่างดี ก่อนที่ปากหนาจะพึมพำชื่อใครบางคนออกมาเบา ๆ 

“เกรซ โคปา”