บทที่ 7 EP 6 ประลอง

EP 6

ประลอง

…………………

ปัก! 

ตุ้บ!

“อ๊าก!” 

เสียงกรีดร้องของเหล่าคู่ฝึกซ้อมให้ราฟาเอลก็คงดังอย่างต่อเนื่องคนแล้วคนเล่า แต่ตัวราฟาเอลเองกลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดการกระทำที่แสนระห่ำนี้เลย บอดี้การ์ดคนแล้วคนเล่าถูกเขาจับทุ่มและล็อกคอจนเกือบตาย ซึ่งไม่รู้ว่าเขาไปโมโหอะไรมา ถึงได้เอาความโกรธนั้นมาลงกับเหล่าบอดี้การ์ดที่แสนน่าสงสาร

“คนที่แข็งแกร่ง และ ป่าเถื่อนขนาดนี้จำเป็นต้องมีบอดี้การ์ดจริงหรอเนี่ย” 

ฉันพึมพำเบา ๆ พร้อมกับส่ายหน้าไปมา จริง ๆ แล้วราฟาเอลไม่จำเป็นต้องมีบอดี้การ์ดเลยสักนิด เพราะเขาน่ะแข็งแกร่งจนไม่มีใครสามารถทำอะไรเขาได้ เขาทั้งแข็งแกร่ง ป่าเถื่อน แถมยังโหดเหี้ยมจนน่าขนลุกเลยล่ะ

“อึก!.....”

“...................” เสียงครวญครางเบา ๆ ของใครบางคนทำให้ฉันเผลอปรายตาไปมอง ก่อนจะพบว่าเป็นอีริกค์นั่นเอง ตอนนี้เขากำลังนั่งจับแขนตัวเองพร้อมกับนิ่วหน้าเล็กน้อย ซึ่งภาพที่เขากำลังพยายามขยับแขนตัวเองไปมาก็ทำให้ฉันรู้ได้ทันทีว่าแขนของเขามีปัญหาบางอย่าง

“อึก!.....”

‘อย่าไปยุ่ง ๆ มันไม่ใช่เรื่องของฉัน (￣~￣) ’ ฉันพยายามที่จะไม่สนใจ แต่ทว่าเสียงครวญครางที่แสนแผ่วเบาของใครบางคนก็เอาแต่เรียกความสนใจจากฉันไม่หยุด 

“อึก!.....”

“แขนเป็นอะไร.....” ในที่สุดนิสัยแม่พระที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านของฉันที่พยายามซ่อนเอาไว้ก็หลุดออกมาจนได้สินะ ฉันละเกลียดตัวเองจริง ๆ / (>﹏<) 

“..................” อีริกค์ปรายตามองฉันเล็กน้อย วูบหนึ่งสายตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนระคนแปลกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดและเบนหน้าหนีไปทางอื่นทันที

“จิ๊” ฉันจิ๊ปากออกมาเบา ๆ ตอนนี้รู้สึกเสียหน้าเล็กน้อยที่ถูกอีฝ่ายเมินอย่างเปิดเผยแบบนี้ ก่อนจะรู้สึกอยากจะเอาชนะเขาขึ้นมา

หมับ! กึด

“เฮ้ย! ยัยบ้า”

“เธอจะทำอะไรฉัน”

 อีริกค์มีท่าทางตกใจกับการจู่โจมของฉัน เพราะจู่ ๆ ฉันก็เข้าล็อกคอเขาอย่างกะทันหัน ซึ่งพอเห็นว่าเขาใช้แขนข้างเดียวพยายามจะจับฉันออก ฉันก็รู้ได้ทันทีว่าแขนเขาคงหลุดตอนที่เป็นคู่ซ้อมให้ราฟาเอล

“ไหล่หลุดสินะ” 

ฉันพึมพำพร้อมกับลูบคลำแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของอีริกค์เบา ๆ ตอนนี้ใบหน้าของฉันและอีริกค์ห่างกันไม่ถึงคืบ ฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของเขาที่กำลังเป่ารดใบหน้า อีริกค์ชะงักไปเล็กน้อยกับความชิดใกล้นี้ 

“ปะ ปล่อยนะ”

 อีริกค์ที่ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางลนลาน ซึ่งท่าทางของเขามันเหมือนกับพวกหนุ่มซึนเดเระปากร้ายที่ชอบทำปากเสียใส่คนที่ตัวเองชอบไม่มีผิด หรือที่จริงแล้วเขาไม่ได้เกลียดเกรซจริง ๆ ไหนลองแหย่ดูหน่อยดีไหมนะ  (￢‿￢) 

“อยู่เฉย ๆ ซะถ้าไม่อยากถูกจับกิน” เพราะนึกสนุกฉันเลยกระซิบที่ข้าง ๆ หูของอีริกค์เบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วขนลุกซู่ ก่อนจะฉวยโอกาสตอนที่เขาหันมามองฉันด้วยดวงตาที่เบิกโพลงทำการจัดไหล่ให้เขาทันที

กึด!

“อะ อึก!” อีริกค์นิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับส่งเสียงร้องออกมาเบา ๆ ก่อนที่ใบหน้าที่เจ็บปวดของเขาจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าตกตะลึงเพราะหายเจ็บแขนแล้ว

“ธะ เธอ.....”

ทว่ายังไม่ทันที่อีริกค์จะได้พูดอะไรต่อ เสียงร้องโหยหวนของใครบางคนก็ดังขึ้นเรียกความสนใจของฉันให้หันไปมอง

“อ๊าก!” เสียงร้องนั้นมาจากคู่ซ้อมคนล่าสุดของราฟาเอล ซึ่งตอนนี้เขากำลังถูกราฟาเอลจับหักแขนอยู่นั่นเอง

“อึก!” 

จู่ ๆ ร่างกายของฉันก็รู้สึกหนาวสั่นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด หลังจากเผลอไปสบตาของราฟาเอลเข้า ถึงใบหน้าของเขาจะราบเรียบและเย็นชาเหมือนเคย แต่ทว่าแววตาของเขากลับดูน่ากลัวจนทำเอาคนถูกมองแทบหยุดหายใจ ฉันเหมือนกำลังจ้องตาอยู่กับสัตว์ร้ายกระหายเลือดไม่มีผิด

กึด!

ฉันที่ยังไม่ได้ผละตัวไปไหนเผลอกำเสื้อของอีริกค์แน่นด้วยความกดดัน เพราะราฟาเอลยังคงจ้องมองฉันไม่วางตา

“เป็นอะไรไป” อีริกค์เหมือนจะสัมผัสถึงความผิดปกติของฉันได้เอ่ยขึ้น แต่ทว่าคำถามของเขากลับไม่ได้รับคำตอบ

“205”

“มาตรงนี้สิครับ ผมอยากประลองกับบอดี้การ์ดอันดับหนึ่งซะหน่อย”

ราฟาเอลเอ่ยจบก็ผลักคู่ซ้อมที่เขาเพิ่งจับหักแขนไป ออกห่างจากตัว ก่อนที่เขาคนนั้นจะถูกหามไปห้องพยาบาลทันที

“อึก!” 

ฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ หัวใจก็พลันเต้นโครมครามด้วยความหวาดกลัว เผลอยกมือขึ้นลูบแขนตัวเองเบา ๆ และคิดว่าคนต่อไปที่ต้องถูกหามไปห้องพยาบาลอาจเป็นฉัน

“เกรซ.....” เป็นครั้งแรกที่อีริกค์เรียกชื่อฉัน สายตาที่เขาจ้องมองมามันเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย

“ทุกคนออกไปให้หมด เหลือไว้แค่ 205 คนเดียว” 

ราฟาเอลเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้น ซึ่งเมื่อเขาเอ่ยจบทุกคนที่อยู่ในห้องซ่อมก็รีบกุลีกุจอออกจากห้องไปทันที รวมถึงอีริกค์ที่ยังคงจ้องมองฉันเหมือนต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง