บทที่ 8 EP 7 กลางห้องซ้อม NC18+
EP 7
กลางห้องซ้อม NC18+
…………………
“มานี่สิครับ มัวทำอะไรอยู่”
เสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความทรงอำนาจเอ่ย ทำเอาฉันที่ยืนทำใจอยู่ถึงกับสะดุ้ง เพราะสัมผัสได้ถึงความหงุดหงิดในน้ำเสียง ก่อนจะตั้งสติและรีบเดินเข้าไปหาราฟาเอลที่เอาแต่มองฉันอยู่ด้วยสายตาเข้มดุ ได้แต่ภาวนาขออย่าให้เขาหักแขนฉันแรงเกินไป เพราะฉันไม่อยากกลายเป็นคนพิการก่อนจะได้ลาออกจากงานนี้
ตึก.....ตึก.....ตึก
ฉันเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของราฟาเอลพร้อมกับก้มหน้ามองพื้นเตรียมรับชะตากรรมเต็มที่ ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตากับเขาเลยสักนิด
หมับ! ตุ้บ
เพียงเสี้ยววินาทีฉันก็ถูกราฟาเอลจับกดลงกับพื้นพร้อมกับล็อกตัวฉันเอาไว้จนแน่นไม่สามารถขยับไปไหนได้ แต่ทว่า.....กลับไม่ได้รู้สึกเจ็บอย่างที่คิด
“อึก!.....”
“ทำไมไม่สู้ล่ะ ปกติคุณยอมให้ผู้ชายนอนทับง่าย ๆ งั้นหรอ”
คงเพราะเห็นว่าฉันเอาแต่ทำตัวแข็งทื่อเหมือนต้นไม้ นายพระเอกมาเฟียโรคจิตจึงก้มลงกระซิบที่ข้างหูของฉันด้วยเหยียดหยันทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว
สวบ สาบ
พอได้ฟังดังนั้นฉันก็พยายามจะตอบโต้กลับบ้าง แต่ทว่าไม่ว่าจะทำยังไงก็ขยับไปไหนไม่ได้เลยสักนิด
“ผมบอกให้สู้กลับไง”
ราฟาเอลเอ่ย ก่อนจะกอดรัดฉันแน่นขึ้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็อึดอัดแทบตายแล้วแท้ ๆ ไอ้บ้าเอ๊ย เล่นทับกันขนาดนี้ด้วยแรงหมีควายแล้วใครจะไปขยับตัวได้กันล่ะ! ฉันได้แต่ก่นด่าเขาในใจ
กึด!
“อึก.....อ๊ะ!”
‘เขาไปโมโหอะไรมาเนี่ย’
ฉันพึมพำในใจเพราะไม่รู้ว่าพระเอกนิยายที่นักเขียนบรรยายเอาไว้ว่ามักจะเก็บซ่อนอารมณ์ได้ดี ทำทุกอย่างแบบใจเย็น มีแบบแผน และทำตัวเป็นสุภาพบุรุษอยู่เสมอถึงแม้จะป่าเถื่อนก็ตาม แต่ทำไมตอนนี้ดูเหมือนหลุดคาแรคเตอร์เกินไปหน่อย หรือมีปัจจัยอะไรที่ฉันไม่รู้เพิ่มมางั้นหรอ
“ไม่มีสมาธิเลยนะครับ”
“แม้แต่ในเวลาแบบนี้ก็คิดถึงเรื่องอื่น.....คิดถึงคนอื่นได้งั้นหรอ”
“อึก อื้อ.....” คำพูดแปลก ๆ ของราฟาเอลทำเอาฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ทว่าเขาก็ไม่เปิดโอกาสให้ฉันมีเวลาคิดอะไรนาน
“ดูท่าบอดี้การ์ดอันดับหนึ่งจะมือตกซะแล้วสินะ”
“ผมควรจะทำยังไงกับคนที่ไร้ประโยชน์แล้วดีนะ?”
คำพูดของราฟาเอลทำฉันขนลุกซู่ เพราะเรื่องแค่นี้เขาคิดอยากจะกำจัดฉันเลยงั้นหรอเนี่ย
‘ไอ้บ้าเอ๊ยเอาแต่ขู่คนอื่นอยู่ได้ กลัวคนไม่รู้ว่าเป็นพระเอกโรคจิตหรือไง!’
ฉันก่นด่าราฟาเอลในใจอีกครั้ง และพอความกลัวตายพุ่งสูงขึ้นจนถึงขีดสุด อะดรีนาลีนในร่างกายก็หลั่งไหลท่วมท้นขึ้นมาเพื่อใช้ในการเอาตัวรอด
หมับ! กึด!
ในที่สุดความกลัวตายก็ทำให้ฉันสามารถพลิกตัวขึ้นมาอยู่บนร่างของราฟาเอลได้สำเร็จ ซึ่งเหมือนว่าก่อนหน้านี้ฉันจะถูกความเครียดและความกลัวตายเล่นงานมากเกินไป เลยเผลอระบายความโกรธแค้นใส่คนใต้ร่างในตอนนี้อย่างไม่ตั้งใจ
กึด!
ฉันที่นั่งคร่อมอยู่บนร่างกายแกร่งใช้ท่อนแขนที่เหมือนจะเพรียวบางแต่กลับมีกล้ามเนื้อกดเข้าไปที่ลำคอของคนที่นอนอยู่เต็มแรง เสี้ยววินาทีก็เผลอแสดงความเกรี้ยวกราดออกไปทางสีหน้าและแววตา ก่อนจะเพิ่งรู้ตัวว่าอาจทำเรื่องที่ส่งผลให้ชะตาชีวิตตัวเองสั้นลงไปเสียแล้ว
‘ตายแน่ ไอ้สีน้ำแก่เพิ่งจะปักธงตายให้ตัวเองไปสินะ (T_T) ’
ฉันได้แต่ร่ำไห้ในใจ ได้แต่คิดว่าไม่น่าเอาอารมณ์เป็นที่ตั้งเลยจริง ๆ แต่ทว่าในขณะที่ฉันกำลังจะบอกลาชีวิตน้อย ๆ ของตัวเอง เพราะคิดว่าคนอย่างราฟาเอลไม่มีทางปล่อยให้คนที่หยามเกียรติเขามีชีวิตรอดต่อไปแน่ ๆ ฉันกลับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่อยู่ใต้ก้น กำลังค่อย ๆ ขยายใหญ่โตขึ้นเรื่อย ๆ
“ (￢＿￢メ) ” ฉันรีบก้มลงมองไปยังจุดเกิดเหตุทันทีด้วยความงุนงง และ คิดว่าตัวเองเข้าใจผิดไป แต่พอได้เห็นจริง ๆ ก็รู้ว่าเข้าใจไม่ผิดเลยสักนิด นี่เขาเป็นไอ้บ้าที่ไอ้นั่นตั้งเพราะโดนกดคองั้นหรอเนี่ย!
“ฮ่าห์.....”
เสียงแหบพร่าระคนกระเส่าดังขึ้นทำให้ฉันเลื่อนสายตากลับมามองใบหน้าหล่อเต็ม ๆ ตา ก่อนจะพบว่าตอนนี้ราฟาเอลกำลังสีหน้าเร้าอารมณ์ และมันก็ดูโรคจิตสุด ๆ ไปเลย
“อึก!” พอเห็นดังนั้นฉันก็รีบผละออกจากร่างกายแกร่งทันที แต่ทว่าก็ไม่ทันได้ไปไหนไกลก็ถูกราฟาเอลจับกดลงบนพื้นอีกครั้ง
ปัก!
แผ่นหลังฉันกระแทกลงบนพื้นอย่างแรงโดยมีร่างสูงใหญ่ของราฟาเอลคร่อมทับเอาไว้ แต่การกระทำนั้นยังไม่น่ากลัวเท่ากับการที่เขาปลดเชือกที่เอวของตัวเองออก และ เอามามัดข้อมือของฉันเอาไว้แทน
ฟึบ!
ทันทีที่ราฟาเอลมัดข้อมือฉันเสร็จ เขาก็ทำการใช้สองมือหนาแหวกกระชากคอเสื้อของฉันออกจนหน้าอกอวบอิ่มของฉันออกมาปรากฏแก่สายตาเขา ซึ่งเขาก็จ้องมองมันไม่วางตาเลยทีเดียว ทำเอาหน้าฉันเห่อร้อนไปหมด
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ปึก! ปึก! ปึก!
พับ! พับ! พับ!
“อึก! อ๊ะ.....แฮ่ก ๆ อื้ออ” ฉันได้แต่ส่งเสียงครวญครางในลำคอออกมาด้วยความทรมานระคนเสียวซ่าน ทุกครั้งที่สะโพกหนากระแทกเข้ามาอย่างแรงจนสุดความยาวปลายเท้าของฉันก็เผลอจิกเกร็งจักจี้ ลำตัวที่โยกคลอนทำเอาเวียนหัวตาลายไปหมด
ปึก! ปึก! ปึก!
พับ! พับ! พับ!
“สนิทกันดีนะครับ…..กับผู้ชายคนนั้น”
ราฟาเอลที่ยังคงกระแทกสะโพกใส่กันไม่ยั้งเอ่ยขึ้น แต่ทว่าฉันกลับไม่มีสมาธิที่จะสนใจฟัง เนื่องจากตอนนี้ท้องน้อยของฉันมันรู้สึกเสียววาบ และ จุกแน่นไปหมด ซึ่งฉันไม่รู้เลยว่าการที่ฉันไม่ได้สนใจจะฟังคำพูดนั้นจะส่งผลอะไรตามมาในอนาคต
“อ๊ะอ๊ะ.....แฮ่ก ๆ อื้อออ”
ปึก! ปึก! ปึก!
พับ! พับ! พับ!
“รู้ไหมว่านี่เป็นครั้งแรกที่ผมมีความปรารถนาอยากจะฆ่าใครบางคนขึ้นมาอย่างแรงกล้าขนาดนี้”
