บทที่ 9 EP 8 ลอบกัด
EP 8
ลอบกัด
…………………
ซ่า.....ซ่า.....ซ่า
“อึก!.....อ๊ะ” ความเจ็บแสบที่กลางกายทำเอาฉันถึงกับนิ่วหน้า ทุกครั้งที่ใช้นิ้วล้วงทำความสะอาดภายในเพื่อเอาสิ่งที่ราฟาเอลหลงเหลือไว้หลังจากเสร็จกิจแล้วก็สะบัดตูดไปทันทีออก มันก็รู้สึกเจ็บร้าวไปหมด
ฟึบ.....แจ๊ะ
“คนบ้าเอ๊ย! ทำไมไม่สวมถุงยางเนี่ย” ฉันได้แต่ก่นด่าเขาเบา ๆ ด้วยความหงุดหงิด เพราะว่าไม่ว่าฉันจะล้วงมันออกมาเท่าไหร่มันก็ไม่ยอมหมดเสียที นี่เขาปล่อยมันเข้ามาในตัวฉันเท่าไหร่กันแน่เนี่ย
ปึง!
ในขณะที่ฉันกำลังง่วนอยู่กับการทำความสะอาดร่างกาย จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงปิดประตูห้องน้ำเสียงดังลั่น ตอนนี้ห้องน้ำที่ฉันกำลังใช้อยู่ก็คือห้องน้ำของโรงฝึกซ้อม เป็นห้องอาบน้ำรวมของบอดี้การ์ดหญิงประจำตระกูลมิลเลอร์ที่โอ่อ่า และ หรูหราพอสมควร
ตึก
ตึก
เสียงฝีเท้าของคนหลายคนเดินเข้ามาด้านใน ฉันเหลียวมองพวกเขาเล็กน้อยก็พบว่าเป็นเหล่าบอดี้การ์ดสาวที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี แต่ไม่ได้มีไมตรีต่อกันเท่าไหร่นัก ก่อนจะหันมาทำความสะอาดร่างกายต่ออย่างไม่สนใจ เพราะไม่ว่าใครในกลุ่มนี้ก็ไม่ได้ญาติดีกับเกรซเท่าไหร่นัก เพราะงั้นก็ต่างคนต่างอยู่ไปดีกว่า ทว่า.....
หมับ!
ฉันที่ตั้งหน้าตั้งตาทำความสะอาดเนื้อตัวของตัวเองที่เต็มไปด้วยรอยจูบ และ รอยกัดของราฟาเอล จู่ ๆ ก็ถูกกลุ่มคนกรูกันเข้ามาจับล็อกแขนทั้งสองข้างเอาไว้กะทันหันจนทำให้ไม่ทันตั้งตัว
“อ๊ะ!”
ฉันขมวดคิ้วมุ่นในขณะมองเหล่าคนที่กำลังยืนจ้องหน้าฉันด้วยสายตารังเกียจชิงชัง พวกบอดี้การ์ดสาวคู่อริกวาดสายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ฉันพอจะรู้ว่าสภาพของฉันตอนนี้มันดูแทบไม่ได้ แต่ที่รู้แน่ ๆ ก็คือสายตาของพวกเธอนั้นไม่ใช่แค่รังเกียจเฉย ๆ แต่เป็นรังเกียจและอิจฉา พวกคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันนี้กำลังอิจฉา เพราะไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่มีทางได้ยืนอยู่ในที่ของเกรซ ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งบอดี้การ์ดมือหนึ่ง หรือ สถานะคู่นอนของราฟาเอลก็ตาม แต่ว่าอะไรทำให้พวกเธอกล้ามาหาเรื่องกันแบบนี้ ในต้นฉบับที่ฉันอ่านมามันไม่มีฉากนี้เลยนี่ หรือว่านักเขียนลืมบรรยายไว้งั้นหรอเนี่ย
“คิดว่าตัวเองจะได้เป็นนายหญิงของตระกูลมิลเลอร์จริง ๆ หรอ”
“อย่าฝันสูงไปหน่อยเลย”
‘จ้า ๆ ฉันก็ไม่ได้อยากเป็นจ้า พระเอกธงดำแบบนั้นให้มันฟินแค่ในนิยายก็พอแล้ว ในชีวิตจริงขอบายดีกว่า ถ้านางเอกมาเมื่อไหร่ฉันก็จะรีบไสหัวไปทันทีเลยจ้า’
ฉันอยากจะพูดตอบกลับเอลี่บอดี้การ์ดฝีมือดีอันดับสามไปแบบนี้ให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทว่าก็กลัวจะขัดกับบุคลิกตัวละครของเกรซที่เป็นคนเงียบขรึม และ เย็นชา เพราะงั้นเลยได้แต่ตีหน้าเรียบเฉย และมองเหล่าคนตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชาเหมือนอย่างเคยทั้ง ๆ ที่ตอนนี้กลัวจนแข้งขาสั่น
“หมั่นไส้ชะมัดเลยว่ะ เอาแต่เชิดคอทำเป็นสูงส่งอยู่ได้”
“แกมันก็เป็นได้แค่ของเล่นเท่านั้นแหละ”
เอลี่ยังคงก่นด่าฉันด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความริษยา แต่ทว่ายิ่งพูดเท่าไหร่ก็ยิ่งดูออกว่าเธอกำลังระบายความในใจถึงสิ่งที่ตัวเองต้องการทุกอย่างออกมา และ นั่นก็คือสาเหตุที่เธอเกลียดชังเกรซขนาดนี้ หากเป็นเกรซในต้นฉบับถ้าเจอแบบนี้เธอจะทำยังไงกันนะ แต่ถ้าเป็นฉันละก็.....
“คิดจะรุมกันงั้นหรอ”
“ช่วยด้วยค่า พวกขี้อิจฉากำลังจะรุมทำร้ายฉันแล้ว!”
ถ้าเป็นเกรซจะทำยังไงฉันก็ไม่รู้หรอก แต่ในเวลานี้สำหรับฉันที่เพิ่งจะเข้ามาสวมร่างได้ไม่กี่วันก็ต้องขอความช่วยเหลือสิ! ก็ฉันไม่ชอบเจ็บตัวนี่นา เล่นมากันซะหลายคนขนาดนี้ ถึงเกรซจะเก่งแค่ไหนก็สู้ไม่ไหวหรอก
“เฮ้ย! อุดปากนั่งนั่นไว้เซ่” เอลี่มีท่าทางเลิกลัก รีบสั่งลูกสมุนของตัวเองทันที
“ฉันกันจับมันไว้เร็วเข้า!”
“อื้อ!”
ฉันพยายามดีดดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุมของเหล่าหญิงสาวที่เข้ามารุมจับฉันไว้แน่น รวบรวมเรี่ยวแรงที่มีทั้งถีบท้อง ทั้งสะบัดฝ่ายตรงข้าม แต่เพราะก่อนหน้านี้ถูกราฟาเอลเล่นงานซะอ่วมไปทั้งตัว เลยทำให้เรี่ยวแรงที่มีน้อยกว่าที่เคย เลยทำให้เหล่าหญิงสาวที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อร่วมกันรุมทึ้งฉันที่ร่างกายเปลือยเปล่าราวกับหมาที่กำลังฟัดตุ๊กตา
ปัก! ปัก! ตุ้บ
"อื้อ!" ฉันที่ถูกเอามือปิดปากอยู่ได้แต่ส่งเสียงครางอู้อี้ออกมาเมื่อถูกหนึ่งในสมุนของเอลี่ถีบเข้าที่ท้องน้อยอย่างแรง ทำเอาจุกจนน้ำตาซึม ร่างก็ทรุดลงไปกองกับพื้น ซึ่งพอเห็นแบบนั้นพวกนั้นก็ยังไม่ยอมหยุดทำร้ายฉัน
ปัก! ปัก! ตุ้บ
"อึก! อื้อ" เจ็บเหลือเกิน ทำไมคนที่ไม่เคยมีปากเสียงกับใครอย่างฉันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย แค่เพราะฉันชอบอ่านนิยายที่มีตัวละครเป็นพระเอกธงดำ ฉันเลยต้องมาเจอเรื่องแบบนี้งั้นหรอ ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด
ปัก! ปัก! ตุ้บ
ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่าง ตอนนี้ฉันขยับตัวไม่ได้เลยสักนิด อาจเพราะเหนื่อยล้าสะสมด้วย จึงทำให้ตอนนี้ฉันรู้สึกง่วงเหลือเกิน และภาพสุดท้ายที่ได้เห็นก็คือฝ่าเท้าของใครบางคนที่เตะเสยเข้าที่คางฉันอย่างจัง อ่า นี่ฉันต้องตายเพราะผู้หญิงพวกนี้ ไม่ใช่ตายเพราะราฟาเอลจริง ๆ หรอเนี่ยตายทั้ง ๆ ที่ยังอยู่ในร่างเปลือยเนี่ยนะ.....น่าขายหน้าชะมัดเลย
