บทที่ 3 รอยยิ้มที่ซ่อนบางอย่าง
หลังจากมีนาเข้ามาอยู่ในบ้านได้เพียงสามวัน ชีวิตที่เคยเรียบง่ายของพิมพ์ดาวก็เริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย ห้องนอนที่เคยเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเธอถูกแบ่งให้มีนาใช้ โต๊ะอาหารที่เธอเคยนั่งประจำก็มีคนอื่นเข้ามานั่งแทน แม้กระทั่งเวลาที่เธอพูดคุยกับพ่อ ก็มีมีนาเข้ามาอยู่ตรงกลางเสมอ แต่พิมพ์ดาวพยายามบอกตัวเองว่า...ไม่เป็นไร
เพราะอย่างน้อยเธอก็ยังมีภาคิน ชายหนุ่มที่เป็นเหมือนที่พึ่งทางใจเพียงคนเดียวของเธอ
ทว่าเธอไม่รู้เลยว่า...
มีนากำลังจับตามองทุกอย่างอยู่ และสิ่งที่มีนาสนใจมากที่สุดก็คือความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับภาคิน
---
“พี่ดาวคะ”
เสียงหวานดังขึ้นจากด้านหลัง
พิมพ์ดาวที่กำลังรดน้ำต้นไม้หันกลับไป ก่อนพบว่ามีนากำลังยืนอยู่ตรงประตูสวน
มีนายิ้มบาง ๆ ขณะเดินเข้ามาหา
“มีอะไรเหรอ?”
พิมพ์ดาวถามด้วยสีหน้าแปลกใจ ก่อนวางสายยางลง
มีนาก้มหน้าลงเล็กน้อย สีหน้าดูเหมือนลังเลที่จะพูด
“หนูอยากถามอะไรพี่อย่างหนึ่งค่ะ”
“ถามสิ”
พิมพ์ดาวตอบพร้อมยิ้มอ่อนโยน แม้จะรู้สึกว่าท่าทีของอีกฝ่ายแปลก ๆ
มีนาเงยหน้าขึ้นมองเธอ
“พี่กับพี่ภาคิน...สนิทกันมากใช่ไหมคะ?”
คำถามนั้นทำให้พิมพ์ดาวชะงักไปเล็กน้อย
หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว
“ก็...สนิทกันตั้งแต่เด็กน่ะ”
เธอตอบพลางหลบสายตาเล็กน้อย ใบหน้าเริ่มแดงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
มีนาสังเกตเห็นทุกอย่าง รอยแดงบนแก้ม แววตาที่เปลี่ยนไป
และรอยยิ้มที่พิมพ์ดาวพยายามซ่อน มีนายิ้มบาง ๆ
“พี่ชอบพี่ภาคินหรือเปล่าคะ?”
พิมพ์ดาวเบิกตากว้างทันที
“มีนา!”
เธอเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนผ่าวจนต้องหันหนี
มีนาหัวเราะเบา ๆ พลางยกมือปิดปาก
“หนูล้อเล่นค่ะ”
เธอพูดด้วยท่าทีขี้เล่น แต่ดวงตากลับนิ่งผิดกับรอยยิ้มบนใบหน้า
“หนูแค่คิดว่าพี่สองคนเหมาะสมกันดี”
พิมพ์ดาวถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนยิ้มออกมา
“อย่าพูดแบบนี้สิ พี่กับพี่คินไม่ได้เป็นอะไรกัน”
เธอพูดพลางก้มหน้าลง นิ้วมือขยับไปมาอย่างประหม่า
มีนามองท่าทางนั้นเงียบ ๆ ก่อนถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“ถ้าอย่างนั้น...ถ้าวันหนึ่งหนูชอบพี่ภาคิน พี่จะโกรธหนูไหมคะ?”
พิมพ์ดาวเงียบไปทันที คำถามนั้นเหมือนมีบางอย่างกรีดลงกลางหัวใจ
แต่เธอก็ฝืนยิ้มออกมา
“ไม่หรอก”
เธอตอบทั้งที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบ
“ถ้าพี่คินชอบมีนา...พี่ก็ยินดีด้วย”
มีนาจ้องหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มกว้างขึ้น
“จริงนะคะ?”
“จริง”
พิมพ์ดาวพยักหน้า แม้ในใจจะเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก
มีนาก้าวเข้ามากอดเธอ
“พี่ดาวใจดีที่สุดเลยค่ะ”
เธอพูดด้วยเสียงอ่อนหวาน พร้อมซบหน้าลงบนไหล่ของพิมพ์ดาว
พิมพ์ดาวยกมือขึ้นลูบหลังอีกฝ่ายเบา ๆ
“เราเป็นพี่น้องกันแล้วนี่”
เธอพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน แต่ทันทีที่พิมพ์ดาวหันหน้าหนี...รอยยิ้มของมีนาก็ค่อย ๆ จางลง แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นเย็นชา
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีค่ะ...”
มีนาพึมพำเบามากจนพิมพ์ดาวไม่ได้ยิน
“เพราะต่อจากนี้...พี่คินจะต้องเป็นของฉัน”
---
ช่วงเย็น
ภาคินเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกล่องขนมจากร้านดัง
พิมพ์ดาวที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาของเธอเป็นประกาย
“พี่คิน!”
เธอลุกขึ้นอย่างดีใจ ก่อนเดินเข้าไปหา
“ซื้ออะไรมาคะ?”
ภาคินยกกล่องในมือขึ้นเล็กน้อย
“ขนมร้านที่เธอชอบ”
เขาพูดพร้อมยิ้มบาง ๆพิมพ์ดาวรับกล่องมาด้วยรอยยิ้มกว้าง
“พี่จำได้ด้วยเหรอ?”
น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความดีใจจนปิดไม่มิด
ภาคินหัวเราะเบา ๆ
“เรื่องของเธอ พี่จำได้หมดแหละ”
คำพูดธรรมดาเพียงประโยคเดียวกลับทำให้หัวใจของพิมพ์ดาวเต้นแรง
เธอมองเขาด้วยแววตาอ่อนโยน ในขณะเดียวกัน มีนาที่กำลังเดินลงบันไดหยุดชะงัก
เธอมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป นิ้วมือกำราวบันไดแน่นความหึงหวงเริ่มปรากฏขึ้นในแววตา
มีนาเดินลงมา ก่อนฝืนยิ้ม
“พี่ภาคินซื้อขนมมาเหรอคะ?”
ภาคินหันไปมองเธอ
“ใช่”
มีนาทำหน้าผิดหวังเล็กน้อย ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“น่าเสียดายจังค่ะ หนูยังไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เที่ยงเลย”
เธอลูบท้องเบา ๆ พร้อมทำสีหน้าเหมือนอ่อนแรง
ภาคินขมวดคิ้วทันที
“ทำไมไม่กิน?”
“หนูไม่ค่อยหิวน่ะค่ะ”
มีนาตอบพร้อมก้มหน้า
พิมพ์ดาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองเธอ ก่อนเปิดกล่องขนมออก
“ถ้ามีนาอยากกิน กินด้วยกันสิ”
เธอพูดพร้อมยื่นกล่องให้ด้วยรอยยิ้ม
มีนาเงยหน้าขึ้น
“พี่ดาวให้หนูจริง ๆ เหรอคะ?”
“จริงสิ”
พิมพ์ดาวพยักหน้า
มีนารับขนมไป ก่อนยิ้มหวาน
“ขอบคุณนะคะ”
ภาคินมองทั้งสองคน แล้วพูดขึ้นอย่างเอ็นดู
“พี่ดีใจนะที่พวกเธอเข้ากันได้”
พิมพ์ดาวยิ้มแต่มีนากลับกำกล่องขนมแน่นขึ้นเล็กน้อย
เพราะคำพูดของภาคินทำให้เธอรู้ว่า...หากต้องการให้เขาหันมามองเธอ
เธอต้องทำให้พิมพ์ดาวกลายเป็นคนที่เขาไม่อยากอยู่ใกล้
และแผนแรก...กำลังจะเริ่มขึ้นในคืนนี้
---
คืนนั้น
เสียงของบางอย่างตกกระแทกพื้นดังขึ้นจากชั้นล่าง
เพล้ง!
พิมพ์ดาวสะดุ้งตื่น ก่อนรีบเปิดประตูห้องออกมา
“เกิดอะไรขึ้น?”
เธอถามด้วยสีหน้าตกใจ ก่อนรีบวิ่งลงบันได แต่ทันทีที่มาถึง...
พิมพ์ดาวก็ต้องหยุดนิ่ง แจกันราคาแพงของแม่เธอแตกกระจายอยู่บนพื้นและมีนายืนอยู่ข้าง ๆ พร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
ที่สำคัญ...
ภาคินกำลังยืนอยู่ตรงนั้น เขามองพิมพ์ดาวด้วยสีหน้าประหลาดใจ
มีนาหันมามองเธอ ก่อนพูดด้วยเสียงสั่น
“พี่ดาว...”
พิมพ์ดาวชะงัก
“มีนา?”
มีนากัดริมฝีปากแน่น ก่อนพูดทั้งน้ำตา
“หนูขอโทษค่ะ...หนูไม่คิดว่าพี่ดาวจะโกรธขนาดนี้”
พิมพ์ดาวเบิกตากว้าง
“เธอพูดอะไร?”
มีนาส่ายหน้าทั้งน้ำตา ก่อนถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“ไม่มีอะไรค่ะ...”
ภาคินขมวดคิ้วทันที
“มีนา เธอหมายความว่ายังไง?”
มีนามองภาคินด้วยแววตาหวาดกลัว ก่อนพูดเบา ๆ
“หนูแค่...เผลอทำแจกันของคุณแม่ตก แล้วพี่ดาวก็...”
เธอหยุดพูดกลางประโยค
ภาคินมองพิมพ์ดาวทันที
“ดาว?”
พิมพ์ดาวส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว
“ดาวยังไม่ได้ทำอะไรเลย”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่น สีหน้าตกใจเมื่อเริ่มรู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น
แต่มีนากลับรีบพูดขึ้น
“พี่ดาวไม่ได้ทำอะไรค่ะ”
เธอฝืนยิ้มทั้งน้ำตา
“หนูคงทำของตกเอง”
คำพูดนั้นฟังเหมือนการปกป้องพิมพ์ดาว แต่กลับทำให้สถานการณ์ดูเหมือนมีบางอย่างซ่อนอยู่ ภาคินมองพิมพ์ดาวด้วยแววตาสงสัย
ส่วนพิมพ์ดาวได้แต่ยืนนิ่ง
เธอไม่รู้เลยว่า...นี่เป็นเพียง ครั้งแรกของแผนการที่มีนากำลังจะใช้ทำลายเธอ
และครั้งต่อไป...สิ่งที่ถูกทำลายอาจไม่ใช่แค่แจกัน
แต่อาจเป็น ความไว้วางใจของภาคินที่มีต่อเธอ
