บทที่ 17 ขออ้อนหน่อย

เสียงคลิกเมาส์จากโต๊ะหน้าห้องทำงานดังเชื่องช้า ขัดกับจังหวะรัวแป้นคีย์บอร์ดที่เคยได้ยินเป็นประจำ เจนจิราละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ มองลอดผ่านมู่ลี่ออกไปด้านนอก แสงแดดยามสายส่องทะลุกระจกบานใหญ่ทาบทับลงบนร่างของเด็กฝึกงาน

จิรายุฟุบหน้าลงกับท่อนแขนตัวเองบนโต๊ะ ไหล่กว้างสั่นไหวน้อยๆ ตามแรงไอที่ดังลอดอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ