บทที่ 18 เหมือนจะรู้ใจตัวเอง
เจนจิราเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลตีกันวุ่นวาย ใจหนึ่งอยากจะเดินสะบัดหน้าหนีกลับไปนั่งเก้าอี้ประธาน แต่อีกใจกลับรั้งเท้าเอาไว้ไม่ให้ขยับไปไหน เมื่อปะทะกับสายตาเว้าวอนของคนที่อุตส่าห์อดหลับอดนอนทำงานเพื่อเธอ เธอจะใจดำทิ้งให้เขานั่งกินข้าวคนเดียวก็ดูจะไร้น้ำใจเกินไป
“แค่ในฐานะที่นายเป็นพนักงานที่น่...
เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ
บท
1. บทที่ 1 คนแปลกหน้ากลางฝน
2. บทที่ 2 ไม่อยากเป็นน้อง
3. บทที่ 3 เด็กเส้นฝึกงานหน้าคุ้น
4. บทที่ 4 ขอรางวัล
5. บทที่ 5 ไม่ใช่ลูกหมา
6. บทที่ 6 ก็ดีเหมือนกัน
7. บทที่ 7 หมาเด็ก
8. บทที่ 8 ปกป้อง
9. บทที่ 9 เริ่มหวั่นไหว
10. บทที่ 10 พีเจนครับ
11. บทที่ 11 ก็แค่คิดมากไป
12. บทที่ 12 อาการคนหึง
13. บทที่ 13 ไม่รู้ตัว
14. บทที่ 14 วันที่หมาเด็กเลิกกวน
15. บทที่ 15 ขอบคุณ
16. บทที่ 16 คนที่ไม่ต้องการ
17. บทที่ 17 ขออ้อนหน่อย
18. บทที่ 18 เหมือนจะรู้ใจตัวเอง
19. บทที่ 19 ความอบอุ่น
20. บทที่ 20 อาหารมื้อแรก
21. บทที่ 21 เดตแรกของเรา
22. บทที่ 22 ความหวั่นไหว
23. บทที่ 23 หมวกกันน็อกใบที่สอง
24. บทที่ 24 ที่มีเจ้าของแล้ว
25. บทที่ 25 คนที่ทำอะไรก็ผิด
26. บทที่ 26 กำลังใจ
27. บทที่ 27 ของขวัญ
28. บทที่ 28 ความใส่ใจ
29. บทที่ 29 คนที่อยู่ข้างกาย
30. บทที่ 30 เชื่อใจ
31. บทที่ 31 ขอเป็นแฟน
32. บทที่ 32 จูบแรก
33. บทที่ 33 ไรเดอร์ตอนเช้า
34. บทที่ 34 ไม่มีใคร
35. บทที่ 35 ใต้โต๊ะ
36. บทที่ 36 ไอ้หมาเด็กตัวแสบ
37. บทที่ 37 จะไม่ยอมอีก
38. บทที่ 38 ขอไปด้วย
39. บทที่ 39 ในงานเลี้ยง
40. บทที่ 40 ปกป้อง
41. บทที่ 41 ขอติดรถ
42. บทที่ 42 ลูกอ้อน
ย่อ
ขยาย
