บทที่ 22 ความหวั่นไหว
เจนจิราอ้าปากค้างเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างขึ้นอย่างแปลกใจ
“แล้วเวลาพี่เจนสั่งต้มยำ ต้องสั่งน้ำใส เพราะพี่ไม่ชอบกลิ่นกะทิเลี่ยนๆ” เขายังคงร่ายยาวต่อไป น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความใส่ใจ “เวลาเครียดชอบนวดขมับตัวเอง เวลาเขินชอบเผลอกัดริมฝีปากล่าง แล้วก็... ชอบแกล้งทำเสียงดุ ทั้งที่ในใจไม่ได้โกรธจริง...
เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ
บท
1. บทที่ 1 คนแปลกหน้ากลางฝน
2. บทที่ 2 ไม่อยากเป็นน้อง
3. บทที่ 3 เด็กเส้นฝึกงานหน้าคุ้น
4. บทที่ 4 ขอรางวัล
5. บทที่ 5 ไม่ใช่ลูกหมา
6. บทที่ 6 ก็ดีเหมือนกัน
7. บทที่ 7 หมาเด็ก
8. บทที่ 8 ปกป้อง
9. บทที่ 9 เริ่มหวั่นไหว
10. บทที่ 10 พีเจนครับ
11. บทที่ 11 ก็แค่คิดมากไป
12. บทที่ 12 อาการคนหึง
13. บทที่ 13 ไม่รู้ตัว
14. บทที่ 14 วันที่หมาเด็กเลิกกวน
15. บทที่ 15 ขอบคุณ
16. บทที่ 16 คนที่ไม่ต้องการ
17. บทที่ 17 ขออ้อนหน่อย
18. บทที่ 18 เหมือนจะรู้ใจตัวเอง
19. บทที่ 19 ความอบอุ่น
20. บทที่ 20 อาหารมื้อแรก
21. บทที่ 21 เดตแรกของเรา
22. บทที่ 22 ความหวั่นไหว
23. บทที่ 23 หมวกกันน็อกใบที่สอง
24. บทที่ 24 ที่มีเจ้าของแล้ว
25. บทที่ 25 คนที่ทำอะไรก็ผิด
26. บทที่ 26 กำลังใจ
ย่อ
ขยาย
