บทที่ 34 ไม่มีใคร

เจนจิราไม่ได้ด่าสวนกลับไปเหมือนทุกที เธอมองใบหน้าหล่อเหลาที่พยายามสร้างเสียงหัวเราะกลบเกลื่อนความเจ็บปวดในอดีต หญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบส้อม จิ้มเบคอนชิ้นกรอบเข้าปาก รสชาติเค็มมันกำลังดีผสมกับความนุ่มของอะโวคาโด มันอร่อยอย่างที่เขาคุยโวไว้จริงๆ

“อร่อยไหมครับ” เขาเท้าคางมองตาแป๋ว รอคอยคำชมเหมือนหมาเด็ก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ