บทที่ 40 ปกป้อง

เจนจิราส่ายหน้าช้าๆ สายตาทอดมองออกไปในความมืด “ฉันไม่มีวันยอมหรอก แต่ฉันก็เหนื่อย... เหนื่อยที่ต้องคอยวิ่งตามเช็ดตามล้างปัญหาที่เขาขยันก่อ ยิ่งต้องมาคอยระแวงว่าเขาจะแทงข้างหลังบริษัทตอนไหน ฉันแทบไม่ได้พักเลย”

เธอเงียบไปอึดใจหนึ่ง ความรู้สึกอัดอั้นที่เก็บซ่อนไว้เริ่มเอ่อล้นออกมาเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ