บทที่ 41 ขอติดรถ

ลมดึกพัดอบอ้าวหอบเอากลิ่นความชื้นของฝนที่เพิ่งขาดเม็ดมาปะทะใบหน้า เจนจิราก้าวออกจากโถงปรับอากาศของโรงแรมหรูด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบก้าวขาไม่ออก งานเลี้ยงสมาคมจบลงแล้ว เธอต้องปั้นหน้ายิ้มแย้มตอบคำถามนักข่าวเรื่องข่าวลือจนเจ็บแก้มไปหมด

รองเท้าส้นสูงเหยียบลงบนพื้นคอนกรีตลานจอดรถวีไอพี หญิงสาวล้วง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ