บทที่ 11 ตัดใจ
“พอแล้วค่ะ หนูดื่มต่อไม่ไหว” ลิชายกมือห้าม ทำท่าทางพะอืดพะอมเมื่อลูกค้าพยายามจะยัดเยียดให้เธอดื่มเหล้าที่เหลืออยู่
สติสัมปชัญญะที่หลงเหลือมีเพียงน้อยนิดหลังจากดื่มแอลกอฮอล์มึนเมาเข้าไปเป็นจำนวนมาก
สายตาพร่าเบลอ โลกเริ่มหมุนรอบตัวช้าลงจนยืนทรงตัวแทบไม่ไหว
“อะไรกัน กินแค่นิดหน่อยก็เมาแล้วเหรอ” ลูกค้าหนุ่มรั้งเอวบางให้ขยับเข้ามาแนบชิดจนเกือบจะดึงหญิงสาวลงมานั่งตักอยู่ร่อมร่อ
“หนูดื่มไม่เก่งค่ะ”
“เอาอีกสักแก้วสิ เดี๋ยวพี่ให้ทิปสองพัน” วางฝ่ามือลงบนต้นขาขาวเนียน ลูบไล้ไปมาจนลิชาสะดุ้งอยู่หลายครั้ง โดยที่ไม่ทันสังเกตว่ามีสายตาของใครบางคนกำลังจ้องมองทุกการกระทำ
หญิงสาวเริ่มมีท่าทางลังเลเมื่อได้ยินข้อเสนอจากลูกค้า เงินก็อยากได้ แต่ถ้าจะให้ดื่มอีกคงไม่ไหว “หนูไม่ไหวแล้วจริงๆ”
“งั้นไปต่อกับพี่มั้ย ถ้าเป็นน้องเรียกเท่าไหร่ว่ามาเลย”
“หนูไม่ได้รับงานน่ะค่ะ”
“คิดจะเล่นตัวเพื่ออัปราคาเหรอ”
“หนูไม่ได้รับงานแบบนั้นจริงๆ ขอโทษด้วยนะคะ”
ดวงตากลมโตสอดส่องไปมาด้วยความกลัว ลิชาถูกลูกค้าโอบไหล่ไว้แน่นไม่ให้ขยับหนีไปได้
เคยเจอมาก็หลายคน แต่คนนี้กลับรับมือยากกว่าที่คิด
“ก็บอกแล้วไงว่าถูกใจ เรียกเท่าไหร่ก็จ่าย” ไม่พูดเปล่าแต่ยังถือวิสาสะหอมแก้มของเธอหลายครั้ง
พลั่ก! ร่างเล็กถูกกระชากอย่างแรงให้ลุกขึ้น จนเกือบเสียหลักล้มลงไปกองอยู่ที่พื้น
“เฮียแฟรงก์!”
“ทำอะไรกัน” ดวงตาเฉี่ยวคมฉายแววเรียบนิ่งมองคนทั้งสองด้วยอารมณ์ที่ยากจะคาดเดา
“ก็แค่จะดิลเด็กมันออกไปเที่ยวด้วย”
“…..” ลิชารีบส่ายหน้าปฏิเสธ ไม่คาดฝันว่าจ้านายจะเข้ามาช่วยได้ทันเวลาพอดี
“ก็เห็นอยู่ว่าเด็กมันไม่เต็มใจ”
“เด็กที่คลับก็ไปกับแขกทุกคนไม่เห็นจะมีปัญหาอะไร” หยัดตัวลุกขึ้นยืนประจันหน้า จ้องหน้าชายหนุ่มกลับอย่างไม่ยอม “แล้วมึงเป็นใคร มายุ่งอะไรด้วย เป็นผัวมันหรือไง!”
“ไม่ใช่ผัว…แต่ก็เคยได้กันแล้ว”
“เฮียแฟรงก์…” ลิชารีบเดินเข้าไปหลบอยู่ทางด้านหลัง จับชายเสื้อของบุรินทร์ภัทรไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
“มึงมาทางไหน กลับไปทางนั้น”
สถานการณ์เริ่มตึงเครียด ลูกน้องคนสนิทจึงรีบเข้ามาสอดส่อง เมื่อผู้คนเริ่มแตกตื่นให้ความสนใจ “มีเรื่องอะไรหรือเปล่าเฮีย”
“ลากคอมันออกไป ถ้ามันมีปัญหานักพวกมึงกระทืบสั่งสอนมันได้เลย เดี๋ยวกูเคลียร์เอง” ออกคำสั่งเสียงเรียบ ก่อนจะหยิบมวนบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบด้วยอารมณ์หงุดหงิด พ่นควันจนลอยคละคลุ้งไม่สะทกสะท้านต่อสายตาคนรอบข้าง
“ครับเฮีย”
“ไม่ต้องมายุ่งกับกู กูเดินเองได้”
“…..” ลิชาถอนหายใจลากยาว ได้แต่ยืนก้มหน้า ถ้าไม่มีบุรินทร์ภัทรเข้ามาช่วยไว้เหตุการณ์คงแย่ลงไปกว่านี้
“อวดเก่งดีนัก แล้วสุดท้ายเป็นไง”
“หนูผิดเอง หนูขอโทษที่ทำให้วุ่นวายกันไปหมด”
“แล้วอย่าให้เห็นว่าใส่ชุดทุเรศแบบนี้อีก ไม่งั้นฉันจะเล่นงานเธอด้วยอีกคน”
“…..”
“ยังจะทำหน้าโง่อยู่อีก หรือจะยืนรอให้มันกลับมาลากไปข่มขืนก็เลือกเอา” สิ้นประโยคนั้นจึงรีบเดินเลี่ยงออกมา แต่กลับต้องหยุดชะงัก เมื่อยัยเด็กซื่อบื้อเอาแต่เดินตามเขาต้อยๆ ไม่ยอมให้ห่างไปไหน “แล้วจะเดินตามฉันทำไม มีอะไรก็ไปทำสิ”
“อยากอยู่กับเฮีย”
“พูดบ้าอะไรของเธอ” เรียวคิ้วหนาขมวดจ้องมองอย่างสงสัย
“หนูขออยู่กับเฮียก่อนได้ไหม” ดวงตาคู่สวยหวานเยิ้ม ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้กล้าพูดในสิ่งที่อยู่ในใจ
“วุ่นวายจริง!”
“…..”
“ฉันไม่ชอบเวลาได้กลิ่นผู้ชายคนอื่นติดอยู่บนตัวเธอ ไปล้างออกให้หมดแล้วรีบตามมา”
แกร๊ก…บานประตูห้องทำงานถูกเปิดออก อลิชาเดินตามหลังชายหนุ่มเข้ามาอย่างว่าง่าย
“นั่งรอ อย่าทำตัววุ่นวายให้ฉันรำคาญ ถ้าทำงานเสร็จแล้วจะไปส่ง”
พยักหน้ารับ หย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกัน เผลอจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาอยู่นานสองนาน
“มีอะไรก็พูดมา มัวแต่นั่งจ้องหน้าอยู่นั่นแหละ”
“เฮียเบื่อหนูหรือยัง”
“ถามทำไม” แฟรงก์เอ่ยถาม สายตายังคงจดจ่ออยู่กับแฟ้มเอกสารกองโตไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองคนตัวเล็กแต่อย่างใด
“อย่าเพิ่งเบื่อหนูเลยนะคะ”
“ถ้าเธอยังทำตัวโง่เง่าไม่เชื่อฟังฉันอยู่แบบนี้ อีกไม่นานก็คงเบื่อ”
“แล้วต้องทำยังไงเฮียถึงจะไม่บะ…” เสียงหวานกลืนหายลงไปในลำคอเมื่อบุรินทร์ภัทรรั้งท้ายทอยบอบบางให้เข้ามาประกบจูบแนบชิดแบบที่ไม่ทันได้ตั้งตัว
ดูดกลืนย้ายลูกอมรสหวานจากโพรงปากเล็กเข้ามาไว้ในปากของตัวเอง
“พูดมาก น่ารำคาญ!”
“ชาอยากให้เฮียจูบชาอีก จูบเหมือนวันนั้น”
“เมาแล้วคิดจะร่านเหรอ”
“ก็แค่รักเฮีย”
“ฉันไม่ใช่คนที่เธอควรรัก”
“ถ้าเลือกได้ก็คงไม่รัก แต่มันรักไปแล้วให้ทำยังไง”
“…..” แฟรงก์สบถหัวเราะในลำคอเบาๆ ใช้ลิ้นดันกระพุงแก้มอย่างนึกหงุดหงิด
สถานะไม่มี!
ไม่คิดจะให้!
ถ้าผิดก็คงเป็นเธอ ที่ห้ามความรู้สึกไม่ได้เอง
“ขอเวลาให้หนูหน่อยได้ไหม หนูกำลังจะตัดใจจากเฮีย”
หัวใจดวงน้อยเต้นแรง พ่นลมหายใจหนัก เนื้อตัวสั่นเทาเมื่อร่างสูงเดินเข้ามาประชิดจากทางด้านหลัง
“ถ้าคิดว่าทำได้ก็เอาสิ” แผงอกแกร่งสัมผัสกับแผ่นหลังขาวเนียน ลมหายใจเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เป่ารดต้นคอทำเอาสติของเธอเตลิดไปไกล
“เฮียจะทำอะไร” เล็บสวยจิกลงบนขอบโต๊ะไว้แน่น
“ผู้ชายกับผู้หญิง เวลาเขาอยู่ด้วยกันสองต่อสอง ควรทำอะไรดีล่ะ” ล็อกคอคนตัวเล็กไว้แน่นไม่ให้เธอขยับหนีไปได้ “ให้ฉันทำแบบคืนนั้นอีกดีมั้ย…”
“ถ้าให้เฮียทำแบบนั้นอีก หนูคงไม่ไหว”
“ครั้งที่แล้วเธอก็พูดแบบนี้ แต่ก็รับของฉันได้ทั้งคืน ลืมไปแล้วเหรอ”
“ครั้งที่แล้วหนูไม่ตั้งใจ”
“อีกทีซิ…เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไร?”
“ชาไม่ได้ตั้งใจที่จะมีอะไรกับเฮีย” กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เม็ดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นตามกรอบหน้าเมื่อเห็นรอยยิ้มเย้ยหยันของคนด้านหลังผ่านเงาสะท้อนกระจกบานใหญ่ในห้องทำงาน
เธอผิดเองที่หักห้ามใจตัวเองไม่ได้ เผลอปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาทำในสิ่งที่ต้องการ กว่าจะคิดได้มันก็สายเกินไป
“พูดว่าไม่ตั้งใจ แต่ก็นอนอ้าขาให้ฉันกระแทกจนน้ำแตกไปตั้งกี่รอบ”
“…..”
“คำพูดย้อนแย้งเหลือเกินนะอลิชา”
“…..”
“อยากรู้เหมือนกัน…ว่าระหว่างที่รอเธอตัดใจกับโดนฉันปล่อยใน อะไรมันทำง่ายกว่ากัน”
