บทที่ 22 ความในใจของสารภาพ

“ลิชา…”

“…..” คนถูกเรียกขยับพลิกตัวไปมา ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมอง เห็นคะนิ้งยืนจ้องหน้าอยู่ตรงปลายเตียง

“แกเป็นยังไงบ้าง ลุกขึ้นมากินข้าวไหวมั้ย”

“ปวดหัว” ยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ เธอรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนจะไม่สบาย ขอบตาของลิชาบวมเป่งจากการร้องไห้อย่างหนัก ใบหน้าอิดโรยซีดเซียวดูไม่ค่อยมีเรียวแรง

“ง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ