บทที่ 30 ทวงคืน

 “เดี๋ยวเฮียไปส่ง ขึ้นรถสิ”

อลิชาเงยหน้าขึ้นมอง ขณะกำลังนั่งร้องไห้อยู่ที่ป้ายรถเมล์ ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาแบบลวกๆ รีบสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมไม่ยอมให้เขาสัมผัสตัว

“ไม่ต้องมาจับ ไม่ต้องมาแตะตัวชา”

“บอกว่าจะไปส่ง” ย่อตัวนั่งลงตรงหน้าคนตัวเล็ก เขาตั้งใจตามมาง้อโดยไม่แคร์สายตาคนอื่น 

“เฮียจะตามชามาอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ