บทที่ 104 บทที่ 47 เจ็บแล้วจำคือคน

บทที่ 47 เจ็บแล้วจำคือคน

“ผมไม่เห็นว่าคุณจะต้องไปญาติดีกับแม่นั่นเลย”

ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเช้าวันนี้ศรศิลป์ก็ยังคงไม่หยุดพูดเรื่องเดิม แม้กระทั่งในขณะที่เธอกำลังแต่งตัวอยู่หน้ากระจกเพื่อเตรียมตัวไปทำงาน เขาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดบ่นเรื่องที่เธอไปนัดเจอขวัญเอยที่ร้านกาแฟ

“ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องเป็นศัต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ