บทที่ 107 บทส่งท้าย

บทส่งท้าย

เสียงอ้อแอ้ของเด็กหญิง ‘ฟ้าพราวพรรณ’ เรียกความสนใจของผู้เป็นแม่ที่เผลอหลับไปในทันที แต่เพียงแค่ดุจดวงดาวหยัดกายจะลุกขึ้นเพื่อดูลูก ฝ่ามือหนาก็วางบนศีรษะเธอและลูบเบา ๆ

“นอนต่อเถอะผมดูลูกเอง” หญิงสาวทิ้งศีรษะนอนลงไปบนหมอนใบโต นาฬิกาดิจิตอลขนาดใหญ่ที่ถูกแขวนไว้บนผนังปลายเตียงบ่งบอกเวลาตอนนี้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ