บทที่ 21 บทที่ 19 ความไม่ห่วงใยของคนร้าย ๆ

บทที่ 19 ความไม่ห่วงใยของคนร้าย ๆ

ภายในห้องอาหารชั้นล่างเสียงหัวเราะกะหนุงกะหนิงหยอกล้อดังออกมายังห้องโถงด้านนอก ไทสันมองไปที่ประตูห้องอาหารบ่อยครั้ง แต่คนที่เฝ้ารอให้ลงมาทานข้าวด้วยกันก็ยังไม่โผล่มาเสียที

“อิ่มแล้วเราไปข้างนอกกันดีไหมคะ?”

มิวนิค เป็นเด็กที่ไทสันเลี้ยงไว้ตั้งแต่อายุสิบแปดตอนนี้ยี่ส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ