บทที่ 105 105

105

“ผมไม่เคยดื่มน้ำเหยาะน้ำยาอุทัยแบบนี้มานานมากเลยครับป้าแป้ง” ก่อนจะส่งน้ำที่เหลือต่อไปให้ตะวันวาดอย่างมีความหมาย ซึ่งอีกฝ่ายยื่นมือมารับไปดื่มโดยไม่คิดอะไร

“ชื่นใจจังเลยค่ะป้าแป้ง” ตะวันวาดเอ่ยชมหลังจากดื่ม

“น้ำยาอุทัยของโบร่ำโบราณ” นางแป้งตอบโดยไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม

“นั่นสิเนย ฉันไม่เคย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ