บทที่ 102 งานของฉันก็สำคัญ

บทที่ 102 งานของฉันก็สำคัญ

“เดี๋ยวก่อนค่ะ! ยังไม่ได้สอนให้ญาติลองทำเลย!”

เสียงเดือนดังขึ้นพร้อมกับนาฬิกาจับเวลาที่ส่งเสียงเตือน

พิมพ์ดาวเงยหน้าจากแบบบันทึกในมือ ก่อนหันไปมองอรที่กำลังแสดงบทบาทเป็นพยาบาลประจำหอผู้ป่วย

“หมดเวลาแล้วเหรอ”

“หมดแล้วค่ะ” เดือนตอบ “สิบห้านาทีพอดี”

“แต่ฉันยังไม่ได้ให้ญาติทว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ