บทที่ 33 คนที่รอจนอาหารเย็น

บทที่ 33 คนที่รอจนอาหารเย็น

“งานสำคัญกว่าเรื่องกินข้าวแค่มื้อเดียว”

พิมพ์ดาวหยุดตักข้าวเมื่อธาวินทวนประโยคนั้นออกมา

“เมื่อคืนผมจำได้ว่าพูดแบบนี้” เขาบอก “แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรอีก”

เธอวางช้อนลงข้างจาน กลิ่นซุปเห็ดบนโต๊ะอาหารเช้ายังอุ่นอยู่ ต่างจากชามในความทรงจำซึ่งเธอต้องยกไปอุ่นถึงสองครั้ง

...