บทที่ 4 สิบสี่วันเท่านั้น
บทที่ 4 สิบสี่วันเท่านั้น
ธาวินถูกย้ายออกจากห้องผู้ป่วยวิกฤตในเช้าวันที่พิมพ์ดาวตั้งใจว่าจะไม่กลับไปพบเขาอีก
ศศิส่งข้อความมาตอนเธอกำลังเปลี่ยนผ้าปิดแผลให้ผู้ป่วย เมื่อเห็นคำว่าไม่มีเลือดออกในสมองเพิ่ม พิมพ์ดาวก็ปิดหน้าจอและคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ
อย่างน้อยเขาก็พ้นช่วงอันตรายแล้ว
“คุณพิมคะ แน่นไปหรือเปล่า”
เสียงผู้ป่วยทำให้เธอหยุดมือ พิมพ์ดาวตรวจสายรัดพยุงอีกครั้ง ก่อนคลายออกเล็กน้อย
“แบบนี้ดีขึ้นไหมคะ”
“ดีขึ้นค่ะ”
เธอสอนวิธีสังเกตอาการบวมและทบทวนข้อควรระวังจนจบ ระหว่างอยู่กับคนไข้ ความคิดเรื่องอื่นถูกกันออกไปตามความเคยชิน แต่ทันทีที่เดินพ้นประตู โทรศัพท์ก็สั่นอีกครั้ง
คราวนี้ธาราส่งเอกสารแผนรักษามาให้
ธาวินยังสับสนเรื่องวันเวลา เดินได้ไม่มั่นคง และมักคิดว่าตัวเองทำอะไรได้มากกว่าความเป็นจริง แขนขวาใช้งานลำบากเพราะกระดูกไหปลาร้าร้าว หมอแนะนำให้มีคนดูแลใกล้ชิดในช่วงแรก ควบคู่กับกายภาพบำบัดและการประเมินความจำ
ข้อความท้ายสุดธาราเขียนว่า
‘พี่วินไม่ยอมให้พยาบาลที่คุณแม่หามาเข้าใกล้เลยค่ะ เขาบอกว่าพิมจะดูแลเอง’
พิมพ์ดาวอ่านจบแล้วล็อกหน้าจอ
“โทรศัพท์ไปทำอะไรให้”
กิ่งแก้ววางกาแฟเย็นไว้ข้างแฟ้ม มองมือเธอ
“เปล่า”
“เห็นบีบอยู่ตั้งนาน ไปกินข้าวได้แล้ว”
ที่โรงอาหาร กิ่งแก้วกินไปได้หลายคำ ขณะที่พิมพ์ดาวยังเขี่ยถั่วฝักยาวอยู่ข้างจาน
“ธาวินเป็นยังไงบ้าง”
“ออกจากไอซียูแล้ว แต่ยังต้องมีคนดู กลัวจะลุกเดินเองแล้วล้ม”
“ทางบ้านเขาหาคนได้หรือยัง”
“หาแล้ว เขาไม่เอา”
กิ่งแก้วชะงักช้อน “จะเอาเธอ?”
พิมพ์ดาวไม่ตอบ หยิบสมุดมาเปิดหารายชื่อศูนย์ฟื้นฟูที่จดไว้สามแห่ง พร้อมเบอร์โทรศัพท์และระยะทางจากบ้านธาวิน กิ่งแก้วก้มมองตาม
“นี่หาไว้ตั้งแต่เมื่อไร”
“เมื่อคืน จะส่งให้ธารา”
“เขามีทั้งแม่ทั้งน้องนะพิม ให้สองคนนั้นจัดการบ้างก็ได้”
“ฉันแค่ช่วยหาข้อมูล”
“เมื่อก่อนก็เริ่มแบบนี้”
พิมพ์ดาวปิดสมุด
“ครั้งนี้เขาเจ็บจริง ๆ”
“ฉันรู้” กิ่งแก้วลดเสียง “ไม่ได้บอกว่าเขาแกล้งเจ็บ แต่เธอจะกลับไปอยู่ตรงนั้นอีกจริงเหรอ”
“เขายังสับสน ถ้าไม่ยอมให้ใครช่วยแล้วลุกเองขึ้นมา...”
“ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล มีคนดูอยู่”
“แล้วตอนกลับบ้านล่ะ”
“ก็ลองให้แม่เขาโทรคุยกับศูนย์พวกนี้ก่อน” กิ่งแก้วชี้สมุด
ถ้าเป็นครอบครัวคนไข้อื่น เธอคงแนะนำให้หาผู้ดูแลที่มีประสบการณ์ ปรับบ้านให้ปลอดภัยและเข้าระบบฟื้นฟู คนไข้ยังไม่คุ้นกับผู้ดูแลก็ค่อย ๆ ปรับกันไป
แต่พอเป็นธาวิน เธอกลับนั่งคิดว่าถ้าตัวเองอยู่ด้วย ทุกอย่างคงง่ายกว่านี้
“ถ้าเธอจะไปจริง ๆ ก็อย่าทิ้งงานอีกแล้วกัน”
“ฉันไม่ได้จะทิ้งงาน”
“คราวก่อนเธอก็บอกว่าจะแลกเวรแค่ครั้งเดียว”
พิมพ์ดาวเถียงไม่ออก
ครั้งนั้นธาวินต้องเดินทางกะทันหัน เธอแลกเวรไปจัดกระเป๋าให้เขา หลังจากนั้นมีครั้งที่สอง ครั้งที่สาม จนบางครั้งเขายังไม่ทันขอ เธอก็โทรหาเพื่อนร่วมงานเสียแล้ว
เธอพลิกสมุดไปยังหน้าว่าง หยิบปากกาออกมา
หลังพักเที่ยง พิมพ์ดาวติดต่อขอคุยกับหมอเจ้าของไข้ เมื่อได้รับสาย เธอหยิบกระดาษที่จดคำถามขึ้นมาดู
หมอแจ้งว่าธาวินยังต้องอยู่โรงพยาบาลอีกหลายวัน หากผลตรวจคงที่จึงจะประเมินว่าจะส่งต่อศูนย์ฟื้นฟูหรือให้กลับบ้านพร้อมผู้ดูแล
“ธาราบอกว่าเขาไม่ยอมรับพยาบาลที่ครอบครัวหาไปค่ะ”
“ทางทีมกำลังช่วยกันอยู่ครับ ช่วงนี้เขายังสับสน ต้องให้เวลาหน่อย”
“ถ้าฉันไปช่วยช่วงแรกได้ล่ะคะ”
“คุณจะช่วยส่วนไหนบ้างครับ”
“จัดตารางยาตามที่หมอสั่ง พามาตามนัดฟื้นฟู แล้วช่วยสังเกตอาการค่ะ แต่ฉันมีเวร ต้องมีพยาบาลคนอื่นสลับด้วย”
“ฉันกับธาวินหย่ากันแล้วนะคะ หมอทราบหรือยัง”
“ทราบครับ ก่อนกลับบ้านคงต้องนัดคุยพร้อมครอบครัว ว่าคุณสะดวกช่วยแค่ไหน”
“สิบสี่วันหลังออกจากโรงพยาบาลค่ะ”
เธอขีดเส้นใต้ตัวเลขบนกระดาษ
“ฉันจะไม่ลาออก และอยู่เฝ้าตลอดวันไม่ได้ เรื่องการรักษาให้ทีมดูแลกับญาติตัดสินใจตามเดิมนะคะ”
“ครับ ผมจะให้ทีมประสานนัด”
“แล้วเราต้องบอกเขาเรื่องหย่าด้วยค่ะ ถ้ายังบอกตอนนี้ไม่ได้ ขอให้มีแผนว่าจะคุยเมื่อไร”
หมอรับปากว่าจะหารือร่วมกันก่อนกลับบ้าน รวมถึงเตรียมคนรับช่วงต่อเมื่อครบกำหนด เธอจึงวางสาย
เธอมองตัวเลขบนกระดาษอยู่ครู่หนึ่ง
เกือบเจ็ดปีที่อยู่กับธาวิน แม้แต่วันลาพักร้อนเธอยังต้องเก็บไว้ เผื่อเขาจะว่างตรงกัน
พิมพ์ดาวเขียนเพิ่มใต้ตัวเลขนั้นว่า ‘นับจากวันออกโรงพยาบาล’ แล้วพับกระดาษเก็บ
เมื่อจัดการเรื่องเวรเรียบร้อย เธอจึงโทรหาศศิ
“พิมจะช่วยช่วงแรกค่ะคุณแม่”
“ขอบใจนะลูก แม่...”
“สิบสี่วันหลังออกจากโรงพยาบาลนะคะ” เธอพูดแทรก “วันที่พิมเข้าเวรต้องมีพยาบาลคนอื่นมาอยู่ด้วย พิมคุยกับหมอแล้ว เดี๋ยวจะนัดทุกคนอีกที”
“ได้ลูก แม่จะจัดการให้”
“แล้วเรียกพิมว่าคุณดาวเหมือนเดิมนะคะ อย่าบอกเขาว่าพิมแค่ติดงาน หรือกำลังจะกลับมาอยู่ด้วย เรื่องหย่าเราต้องคุยกับหมอว่าจะบอกเขาเมื่อไร”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง “แม่เข้าใจ แต่ตอนนี้มีปัญหาแล้วลูก”
พิมพ์ดาวยืดตัวขึ้น “เขาเป็นอะไรคะ”
“วินไม่ยอมทำกายภาพ ไม่ให้พยาบาลช่วยเช็ดตัว พอแม่เข้าไปพูดก็จะลุกจากเตียงเอง”
“มีเจ้าหน้าที่อยู่ไหมคะ”
“อยู่จ้ะ ช่วยกันดูอยู่ เขาบอกว่าจะไม่ทำอะไรทั้งนั้นจนกว่าพิมจะมา”
เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ ปลายนิ้วแตะถูกกระดาษที่เพิ่งพับเก็บ
ศศิพูดต่อเบา ๆ
“วินว่าเขาจะรอภรรยาของเขา”
