บทที่ 47 มื้อเย็นที่ไม่มีใครรอ

บทที่ 47 มื้อเย็นที่ไม่มีใครรอ

----------------------------------

หนึ่งทุ่มสี่สิบสามนาที พิมพ์ดาวเปิดประตูบ้านพร้อมคำขอโทษที่ซ้อมมาตลอดทาง

“ขอโทษค่ะ ที่หอผู้ป่วยมีเคสฉุกเฉิน ฉัน”

“คุณอยากพักก่อน หรือกินข้าวเลยครับ”

คำพูดที่เหลือหายกลับลงคอ

ธาวินรับแฟ้มจากเธอแล้วชี้ไปทางครัว กลิ่นแกงจืดลอยมา โต๊ะถู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ