บทที่ 16 วาระซ่อนเร้น

“บ้าเอ๊ย...”

นคเรศรีบเข้าไปในลิฟต์อีกตัวที่อยู่ข้างกัน กดลงไปชั้นล่าง ซึ่งก็ทันได้เห็นแผ่นหลังขาวผ่องของเจ้าหล่อนเดินออกประตูโรงแรมไป

“คุณ!”

เสียงเข้มเรียก พร้อมกับก้าวมาดึงแขนอย่างถือวิสาสะ ทำให้เริงเดือนชะงักและหันไปมองด้วยแววตาขุ่นเขียวไม่พอใจ เธอกระชากแขนออกจากมือใหญ่ เขายอมปล่อยแต่โดยดี พร้อมกั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ