บทที่ 3 วงแหวนที่ไม่ไร้รสนิยม
หลังจากวันเซ็นสัญญาข้อตกลงอันตึงเครียด ธารินก็ไม่ได้ติดต่อหาธาราโดยตรงอีกเลยแม้แต่ครั้งเดียว สิ่งเดียวที่ยืนยันว่าการแต่งงานครั้งใหญ่กำลังจะเกิดขึ้นจริงในวันรุ่งขึ้น คือการติดต่อจากผู้ช่วยส่วนตัวของธารินที่โทรหาเธอในเช้าวันถัดมา เพื่อแจ้งนัดหมายสำหรับการเลือกแหวนแต่งงาน
“คุณธารินติดประชุมด่วนกับบอร์ดบริหารช่วงเช้าครับ แต่ท่านกำชับให้ผมพาคุณธาราไปที่ร้านเพชรประจำตระกูลก่อน แล้วคุณธารินจะรีบตามไปสมทบให้ไวที่สุดครับ” น้ำเสียงของชัยนอบน้อม สุภาพ และเป็นงานเป็นการตามแบบฉบับมืออาชีพ
“ขอบคุณค่ะ คุณเลขา ไม่เป็นไรค่ะ” ธาราตอบรับเรียบๆ เธอไม่ได้รู้สึกแปลกใจหรือน้อยใจเลยสักนิดที่ว่าที่สามีในนามจะเห็นเรื่องงานสำคัญกว่าการมาเลือกแหวนแต่งงาน เพราะเธอรู้อยู่แล้วว่าสำหรับเขา การแต่งงานครั้งนี้ก็เป็นเพียงงานชิ้นหนึ่งเท่านั้น
ช่วงสายของวัน ร้านเครื่องเพชรระดับไฮเอนด์ใจกลางเมืองหลวงถูกปิดเป็นการส่วนตัวเพื่อต้อนรับว่าที่เจ้าสาวของตระกูลอัครวาริน ธารานั่งรออยู่ในห้อง VIP บรรยากาศเงียบสงบ ตกแต่งด้วยโทนสีครีมและทองหรูหรา เธอจิบชาร้อน ๆ อย่างใจเย็น จนกระทั่งประตูห้องถูกเปิดออก พร้อมกับร่างสูงในชุดสูททำงานที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อนเล็กน้อย
ธารินมองตรงมาที่ธารา เขาไม่แม้แต่จะเอ่ยคำขอโทษที่ปล่อยให้เธอรอ แต่กลับเดินตรงเข้ามานั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ เธอ กลิ่นหอมสะอาดและทรงเสน่ห์ของน้ำหอมเคาน์เตอร์แบรนด์ลอยมาแตะจมูกของธาราเบาๆ
“ขอโทษที งานลากยาวกว่าที่คิดไว้” ธารินพูดเสียงเรียบขณะปลดนาฬิกาเรือนหรูออกจากข้อมือมาวางบนโต๊ะ
"เลือกไว้บ้างหรือยัง”
“ยังค่ะ ฉันรอคุณอยู่... นึกว่าคุณจะยุ่งจนปล่อยให้ฉันเลือกคนเดียวเสียอีก” ธาราตอบพลางส่งยิ้มตามมารยาทให้
“การเลือกแหวนแต่งงานของอัครวารินต้องไม่มีคำว่าผิดพลาด นักข่าวและสังคมจ้องมองทุกรายละเอียด ผมคงปล่อยให้คุณเลือกแหวนส่งเดชคนเดียวไม่ได้” คำพูดของเขายังคงจี้แทงใจและไร้ความรักษาน้ำใจเสมอ
พนักงานของร้านเดินเข้ามาพร้อมกับถาดแหวนเพชรเลอค่าหลากหลายรูปแบบ เพชรเม็ดโตหลากหลายกะรัตเปล่งประกายวับวามใต้แสงไฟในห้อง VIP ธารินชี้นิ้วไปที่แหวนเพชรเม็ดเดี่ยวทรงเรียบ ๆ ขนาดกำลังพอดีวงหนึ่งทันทีโดยไม่เสียเวลาคิดหรือพิจารณาแม้แต่วินาทีเดียว
“เอาวงนี้ครับ จัดการวัดขนาดและปรับตามนิ้วของคุณธาราได้เลย”
ธาราขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย มองแหวนที่เขาเลือกอย่างรวดเร็วราวกับเลือกซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ต
“คุณเลือกง่ายขนาดนี้เลยเหรอคะ ใช้เวลาไม่ถึงห้าวินาทีด้วยซ้ำ”
“มันเป็นแบบที่เรียบที่สุด ไม่ฉูดฉาด เหมาะกับงานพิธีการ” ธารินตอบโดยไม่หันมามองหน้าเธอด้วยซ้ำ
“หรือคุณมีปัญหาอะไรกับแหวนวงนี้”
“ฉันแค่คิดว่า การแต่งงานทั้งที... ถึงมันจะเป็นเพียงข้อตกลงทางธุรกิจ แต่แหวนก็ควรจะมีความหมาย หรืออย่างน้อยใส่แล้วรู้สึกสบายใจกว่านี้ ไม่ใช่เลือกเพียงเพราะมันเรียบและเสร็จไวเพื่อตัดปัญหา”
ธาราพูดพลางเอื้อมมือไปหยิบแหวนอีกวงในถาดขึ้นมาดู มันเป็นแหวนทองคำขาวดีไซน์สลักลายคลื่นเรียบหรู ทว่ามีความละเมียดละไมและมีดีเทลซ่อนอยู่ด้านในตัวเรือนธารินมองการกระทำของเธอแล้วขมวดคิ้วมุกแน่นขึ้น
“เราไม่ได้แต่งงานเพราะความรัก คุณธาราจะเอาความหมายอะไรมากมายจากแหวนโลหะราคาแพงพวกนี้”
คำพูดขวานผ่าซากของธารินทำให้อากาศภายในห้อง VIP เย็นชืดลงไปอีกหลายดีกรี พนักงานร้านเพชรถึงกับต้องก้มหน้าหลบสายตา ทำตัวให้เล็กที่สุดเพื่อหลีกเลี่ยงอารมณ์ตึงเครียดของลูกค้ารายใหญ่
ธาราหันหน้าไปมองธารินตรง ๆ ความถือดีและไม่ยอมคนในดวงตาของเธอเปล่งประกายท้าทายเขาอย่างเปิดเผย
“ถึงมันจะไม่ใช่ความรัก แต่มันคือสิ่งที่เราต้องสวมไว้บนนิ้วทุกวันต่อหน้าสายตาคนอื่นค่ะ คุณธาริน” ธาราน้ำเสียงหนักแน่นและจริงจัง
“หรือคุณอยากให้คนอื่นหัวเราะเยาะเอาได้ว่า ตระกูลอัครวารินอันยิ่งใหญ่ เลือกแหวนแต่งงานได้ไร้รสนิยมและแห้งแล้งขนาดไหน"
“คุณกำลังจะบอกว่ารสนิยมของผมมีปัญหาอย่างนั้นเหรอ” ธารินเลิกคิ้วขึ้น น้ำเสียงเริ่มมีแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด
“ฉันไม่ได้บอกว่ารสนิยมคุณมีปัญหา ฉันแค่กำลังบอกว่า คุณมองทุกอย่างเป็นแค่ตัวเลข ตัวอักษร และกลยุทธ์ จนลืมไปว่าการใส่ใจรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ มันคือสิ่งที่มนุษย์ปกติเขาทำกัน” ธาราสวนกลับทันควัน ไร้ซึ่งความเกรงกลัวในอำนาจของเขา
ธารินจ้องหน้าเธอนิ่ง ดวงตาคมกริบฉายแววไม่พอใจอย่างไม่คิดจะปิดบัง ปกติแล้วไม่เคยมีใครกล้าเถียง หรือกล้ามาสั่งสอนเขาแบบนี้มาก่อน โดยเฉพาะผู้หญิงที่กำลังจะมาพึ่งพาบารมีและเงินทองของตระกูลเขา แต่ธารากลับทำมันอย่างลื่นไหล ไม่มีแววลังเล และไม่มีวันถอยหลังให้เขาสักก้าวเดียว
“คุณนี่ประชดประชันเก่งกว่าที่ผมคิดไว้เยอะนะ” ธารินหัวเราะในลำคอเบา ๆ
“ฉันไม่ได้ประชดค่ะ ฉันแค่พูดความจริง” ธาราวางแหวนวงที่เธอเลือกลงบนถาด
“ถ้าคุณอยากได้งานที่สมบูรณ์แบบตามที่คุณต้องการ คุณก็ควรรับฟังความคิดเห็นของคนที่ต้องใส่แหวนวงนี้ร่วมกับคุณด้วย ไม่ใช่เอากลยุทธ์ทางธุรกิจมาตัดสินทุกอย่าง”
ทั้งคู่นั่งจ้องหน้ากันข้ามโต๊ะกระจก เกิดความเงียบอันกดดันและอึดอัดขึ้นชั่วขณะ ธารินมองลึกลงไปในดวงตาของธารา เขาสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่ง ความเฉลียวฉลาด และความพยศที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางนุ่มนวลภายนอก หญิงสาวคนนี้ไม่ได้อ่อนแอ และเธอไม่มีวันยอมเป็นหุ่นเชิดให้เขากดหัวได้ง่ายๆ แน่นอน
ธารินถอนหายใจออกมาเบา ๆ เพื่อดับอารมณ์กรุ่นในอก เขาส่งสัญญาณมือให้พนักงานนำถาดแหวนชุดใหม่ออกมาเพิ่ม
“นำแบบที่มีดีไซน์กึ่งคลาสสิกและมีรายละเอียดมากกว่านี้มาให้ดูหน่อย” ธารินสั่งเสียงเรียบ
พนักงานรีบยกถาดแหวนชุดใหม่ออกมาวางทันที ธารินกวาดสายตามองแหวนนับสิบวงในถาดด้วยความนิ่งเงียบ ทันใดนั้น สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับแหวนทองคำขาววงหนึ่งที่ตั้งอยู่ตรงมุมถาด มันเป็นแหวนที่มีตัวเรือนเรียบเก๋ แอบซ่อนเพชรเม็ดเล็ก ๆ น้ำงามไว้ด้านในฝังเนียนไปกับตัวเรือน เป็นงานแฮนด์เมดที่มีความละเมียดละไมและทรงพลังอย่างประหลาด
โดยไม่ทันรู้ตัว ธารินเอื้อมมือไปหยิบแหวนวงนั้นขึ้นมาพิจารณาใกล้ ๆ เขาหมุนมันไปมาในมือ ก่อนจะยื่นมันไปตรงหน้าธารา
“ลองวงนี้ดูสิ” น้ำเสียงของเขานุ่มลงเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวก็อาจจะไม่ทันสังเกต
ธาราแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นเขายอมถอยและตั้งใจเลือกแหวนวงใหม่ด้วยตัวเอง เธอเอื้อมมือไปรับแหวนวงนั้นมาลองสวมที่นิ้วนางข้างซ้าย... ราวกับจับวาง แหวนสวมเข้ากับนิ้วของเธอได้อย่างพอดีเป๊ะ ตัวเรือนทองคำขาวช่วยขับผิวเนียนผ่องของเธอให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น และดีไซน์ของมันก็ตรงกับรสนิยมความเรียบหรูของเธออย่างน่าประหลาด
ธารามองแหวนบนนิ้วตัวเองอย่างลืมตัว รอยยิ้มพอใจเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่นั่งข้าง ๆ
“คุณเลือกวงนี้... เพราะอะไรคะ” ธาราถามขึ้นด้วยความสงสัย สายตาจับจ้องใบหน้าคมคายของเขาเพื่อค้นหาคำตอบ
ธารินมองภาพแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของธาราอยู่ชั่วครู่ วินาทีนั้น หัวใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้เย็นชากลับกระตุกแปลก ๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ภาพของแหวนวงนั้นบนมือเธอช่างดูลงตัวและเข้ากันได้อย่างน่าประหลาด... ราวกับมันถูกสร้างมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ
ทว่า เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา ธารินก็รีบดึงความเย็นชาและเกราะป้องกันตัวเองกลับคืนมาทันที เขาปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงตามเดิม เอนหลังพิงเก้าอี้และหลบสายตาสงสัยของเธอ
“ไม่มีเหตุผลอะไรพิเศษหรอก” ธารินตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไร้ความรู้สึก
“แค่คิดว่ามันเข้ากับคุณ... แล้วก็ดูไม่น่ารำคาญตาเวลาต้องใส่ไปออกงานกับผม”
ธาราฟังคำตอบแล้วแอบหลุดหัวใจกระตุกไปเล็กน้อยกับประโยคแรก ‘แค่คิดว่ามันเข้ากับคุณ’ แต่เมื่อเจอประโยคหลังตามมา เธอก็เหยียดยิ้มประชดกลับทันที
“ขอบคุณสำหรับคำชมนะคะ คุณธาริน” ธาราลูบแหวนบนนิ้วเบา ๆ
“อย่างน้อยเราก็มีความเห็นตรงกันสักเรื่องหนึ่งแล้วในชีวิตคู่ของเรา”
ธารินมองหน้าเธอนิ่ง ไม่ได้ตอบคำถามอะไรอีก เขาลุกขึ้นยืนแล้วหันไปสั่งพนักงาน
“เอาวงนี้ครับ สลักชื่อข้างในให้เรียบร้อย แล้วส่งไปที่บ้านผมก่อนเย็นวันนี้”
เขาก้าวออกจากห้อง VIP ไปทันทีโดยไม่รอเธอ ธารามองตามแผ่นหลังหนาและมั่นคงของสามีในนามที่กำลังเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มบาง ๆ บนริมฝีปาก
เขาอาจจะคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายควบคุมเกมทั้งหมด แต่สำหรับเธอแล้ว... การแต่งงานครั้งนี้ จะไม่มีใครได้รับการยอมอ่อนข้อให้อย่างแน่นอน!
