บทที่ 45 อ้อมกอดของวราลิน

รถยนต์ส่วนตัวสีดำแล่นเข้ามาจอดเทียบยังหน้าบันไดเรือน ธารา ก้าวลงมาจากรถในชุดสูทสากลสีเทาชุดเดิม ใบหน้านวลเรียบนิ่งทว่าแฝงไว้ด้วยความอิดโรยที่ปิดไม่มิด นัยน์ตาสุกใสจ้องมองเรือนไม้ที่เธอเติบโตมาด้วยสายตาสั่นระริก ก่อนจะสะกดข่มความอ่อนแอทิ้งไป เหลือไว้เพียงรอยยิ้มบาง ๆ และเกราะแห่งความเด็ดเดี่ยว

ฝี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ