บทที่ 12 บทที่ 12.

มาร์คัสมองตามร่างบางที่วิ่งฉิวจากไปด้วยดวงตาคมกร้าว กรามหนาบดหันดังกรอบด้วยความพลุ่งพล่านและแสนจะเจ็บใจที่ถูกสาวน้อยที่ไม่ประสาแม้แต่การจุมพิตลบเหลี่ยมเอาง่ายๆ มือหนาลูบใบหน้าคมของตนที่เริ่มรู้สึกตึงนิดๆ ขึ้นมา นี่ถ้าหากเขาผิวขาวกว่านี้ รอยฝ่ามือบางที่แรงไม่เบานั้น คงโชว์หราอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาของเข...