บทที่ 21 บทที่ 21.

“สาวน้อยตาคมของนายขี้ระแวงเกินไปนะซานโดร” มาร์คัสเอ่ยอย่างเกียจคร้านพลางจิบวิสกี้รสเลิศในมือ

“เป็นฉัน ฉันก็ระแวงว่ะมาร์คัส ก็นายเล่นให้ลูกน้องไปคอยเฝ้าและก็ตามติดซะขนาดนั้น เป็นใครก็รู้สึกได้ก็มีแต่แม่กระต่ายน้อยของนายนั่นแหละที่เพลินจนลืมนึกระแวง” ซานโดรเอ่ยยิ้มๆ และส่ายศีรษะเบาๆ เมื่อนึกถึงพฤติกร...