บทที่ 68 บทที่ 68.

มือหนาค่อยๆ เปิดประตูเข้าและปิดลงอย่างแผ่วเบา ร่างสูงเดินเซน้อยๆ มายืนมองร่างบางที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงกว้าง มาร์คัสทรุดนั่งลงเอื้อมมือไปเกลี่ยแก้มใสที่เลอะด้วยคราบน้ำตาอย่างอ่อนโยน คราบน้ำตาบนแก้มใสนี้โยกคลอนทิฐิในใจแกร่งให้ไหวสะเทือน ความแปลบร้าวแผ่ซ่านไปทั้งใจ

“หนูบัว..” ชายหนุ่มเอ่ยชิดแก้มนวล ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ