บทที่ 8 บทที่ 8.
“แดนเชื่อว่าคุณยายมาศกับคุณน้าบุษคงไม่สบายใจแน่ๆ หากหนูบัวคิดถึงพวกท่านแต่ต้องมานั่งเจ็บช้ำและเสียน้ำตาแบบนี้”
“หนูบัวขอโทษที่ทำให้เสียบรรยากาศ ดูสิทุกคนอุตส่าห์จัดงานวันเกิดที่ดีที่สุดเพื่อหนูบัวแต่หนูบัวกลับมานั่งน้ำตาซึม” บัวบุษราเอ่ยเสียงอ่อย
“ไม่เป็นไรเราเข้าใจ มาเถอะเรามาตัดเค้กกัน” ตวิษาเอ่ยปลอบและยกเค้กแสนสวยมาวางตรงหน้าทุกคนก็ร้องเพลงและอวยพรวันเกิดให้สาวน้อยแสนสวยท่ามกลางบรรยากาศที่แสนอบอุ่นในคอนโดสุดหรูแห่งนี้
“เรื่องที่ให้จัดการไปถึงไหนแล้ว” เสียงห้าวทรงอำนาจดังออกมาจากริมฝีปากหยักหนาได้รูปของชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหารตัวโตซึ่งกำลังหันหน้าออกไปยังเบื้องนอกห้องทำงานของตน ซึ่งมองเห็นเวิ้งอ่าวที่งดงามของ ริโอ เดอจาเนโร (Rio De Janeiro) และมองเห็น ยอดเขาชูการ์โลฟ (Sugaloaf Mountaion) ที่ตั้งเด่นตระหง่านอยู่บนปลายแหลมปากอ่าว กวานาบารา และชายหาดชื่อกระฉ่อน โคปา คาบาน่า (CopaCabana) ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะลุกขึ้นยืดตัวเต็มความสูง 188 เซนติเมตร หันมามองคนที่เข้ามารายงานด้วยประกายตาดุดันอย่างเคยชิน
มาร์คัส คริสเตียนโน่ มาเวลส์ ชายหนุ่มลูกครึ่งอเมริกัน บราซิลเลี่ยน วัยสามสิบสามปี ที่แสนจะสมบูรณ์แบบ ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างสูงใหญ่และสีผิวที่บ่งบอกเชื้อชาติสีแทนออกแดงนั้น ใบหน้าเรียวยาวได้รูปที่ประดับด้วยคิ้วหนายาวจรดหางตา ดวงตาคมใหญ่สีน้ำตาลคมเข้มที่หากเจ้าตัวมีอารมณ์ฉุนเฉียวหรือโกรธกร้าว ดวงตาคู่นั้นจะมืดดำราวราตรีที่ไร้ดาวเลยทีเดียว จมูกโด่งเป็นสันสวย รับกับริมฝีปากหยักหนาสีเข้มได้รูป และเรือนผมสีดำมันเงาตัดเล็มอย่างประณีตรับกับใบหน้าหล่อเหลานั้น เขาดูงามสง่าราวเทพบุตร และหญิงสาวทั้งบราซิลต่างก็ใฝ่ฝันอยากเป็นหญิงสาวผู้โชคดีได้ครอบครองชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล และร่ำรวยมหาศาล แม้เพียงแค่ได้เป็นคู่นอนชั่วคราวเพียงแค่ข้ามคืนก็ตาม
“เรียบร้อยครับ เธอจะเดินทางมาริโอ ในอีกสามวันนี้” เสียงรายงานจากปากของเลขาส่วนตัวทำให้ชายหนุ่มพยักหน้าน้อยๆ อย่างพอใจ และหันกลับไปมองเวิ้งอ่าวที่งดงามและคลาคล่ำด้วยผู้คนด้วยแววตาที่วับวาว กับแผนในใจที่เขาเตรียมไว้เพื่อใครบางคน
“อีกไม่นาน เราก็จะได้เจอกันแล้ว แม่ผีเสื้อแสนสวยของฉัน...” แล้วความคำนึงของเขาก็หวนไปเมื่อหลายเดือนก่อนที่เขาพบเธอ ที่เมืองไทย
“ว้าย ขอโทษค่ะ” เสียงใสๆ ของสาวน้อยดังขึ้นอย่างตกใจเมื่อเธอถอยหลังเดินมาชนกับร่างสูงใหญ่ของใครคนหนึ่งซึ่งกำลังยืนชมบรรยากาศพระอาทิตย์ตกดินอยู่บนชายหาดของเกาะแสนสวยแห่งท้องทะเลไทยฝั่งภาคตะวันออกที่ไม่แพ้ที่ใดในโลกเช่นเกาะหมาก ที่ในช่วงนี้ค่อนข้างเงียบสงบแม้ไม่ใช่ฤดูท่องเที่ยวแต่ก็มีนักท่องเที่ยวพอสมควร
“ไม่เป็นไรครับคุณเป็นอะไรรึมากเปล่า” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นเหนือศีรษะเล็กๆ ที่ปกคลุมด้วยเรือนผมสีน้ำตาลเข้มยาวสลวยประบ่าบอบบาง
“เอ่อ มะ ไม่เป็นไรค่ะ” สาวน้อยรูปร่างอ้อนแอ้นอรชรเอ่ยติดๆ ขัดๆ เพราะหัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำเมื่อมองเห็นใบหน้าและรูปร่างของคนที่ยื่นมือมาเพื่อช่วยดึงเธอลุกขึ้นจากผืนทรายนุ่มที่เธอล้มกองลงไปต่อหน้าเขาชัดเจน และแม้ว่าเขาจะยังคงสวมแว่นกันแดดยี่ห้อดัง และทั้งเนื้อทั้งตัวของเขาก็มีเพียงกางเกงว่ายน้ำตัวจิ๋วอยู่บนเรือนกายแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามงดงาม
บัวบุษรารู้สึกสั่นไหวไปทั้งตัว เมื่อคิดว่าเขาต้องมองสำรวจไปทั่วตัวเธอแน่นอน เธอรู้สึกได้ถึงความร้อนแรงที่ทอดผ่านมายังร่างบอบบางของตน เพราะตอนนี้เธอสวมเพียงบิกินี่สีหวานสองชิ้นที่แสนเซ็กซี่เพราะทรวงอกตูมเต่งผลิพุ่งนั้นเกินกว่าเจ้าผ้าชิ้นน้อยจะปิดมิด
“ขอบคุณค่ะ” สาวน้อยเงยหน้าขึ้นคนที่สูงกว่าตนมากมายแล้วเอ่ยขอบคุณ และก็รีบผละออกห่างร่างแกร่งของเขาทันที เมื่อระลึกได้ถึงความชิดใกล้ของเขาและเธอแต่เธอก็ยังคงร้อนและสั่นไหวไปทั้งกายอย่างประหลาด ดวงตากลมโตกวาดมองคนร่างสูงใหญ่ตรงหน้าเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะวิ่งฉิวเมื่อได้ยินเสียงร้องเรียกของใครอีกคน ปล่อยให้ชายหนุ่มมองตามไปจนลับตา
ดวงตาคมเก็บรายละเอียดของสาวน้อยผ่านเลนส์สีเข้มคุณภาพเยี่ยมอย่างรวดเร็ว และแม่นยำในความรู้สึก ภาพใบหน้าสวยหวานน่ารัก เรือนร่างอรชรที่เต็มไปด้วยส่วนโค้งส่วนเว้าแสนเย้ายวน ยิ่งทรวงอกขาวผ่องตูมเต่งที่ล้นทะลักนั้นยิ่งทำให้เลือดร้อนๆ ของวัยหนุ่มของเขาเดือดพล่านเพียงแค่ได้ยลโฉมสะคราญของสาวน้อยนิรนาม ทั้งๆ ที่คนอย่าง มาร์คัส คริสเตียนโน่ มาเวลส์ นั้น พบเจอหญิงสาวแสนสวยมามากมายหลากหลายเชื้อชาติ และแต่ละนางนั้นก็มิใช่เพียงแค่สวยอย่างเดียว แต่พวกเธอนั้นต้องมีระดับ ไม่นางแบบดังก็นางเอกเด่นหรือไม่ก็ลูกหลานผู้มีอันจะกินจากวงสังคมชั้นสูงของอเมริกา และบราซิล และข้างกายเขาไม่เคยขาดแคลนสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า ผู้หญิง
