บทที่ 88 บทที่ 88.

“เรียกเขาว่าพ่อสิลูกรัก คุณพ่อคือพ่อของลูก และเราก็รักลูกมาก” เหมือนเสียงมารดาล่องลอยอยู่ในสายลม น้ำใสๆ ที่จวนจะหยดก็ค่อยไหลรินออกมาจากหน่วยตางาม

“เป็นอะไรไปลูกพ่อ” คุณไพศาลหยุดเดินและหันมาประคองใบหน้าสวยใสที่ถอดแบบเขามาไม่ผิดเพี้ยน หากแต่วาวหวานงดงามเยี่ยงสตรี

“เปล่าค่ะ ดิฉัน เอ่อ หนูบัวไม่เป็นอะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ