บทที่ 1 ตอนที่ 1 หนี้ที่ไม่ได้ก่อ
ตอนที่ 1
หนี้ที่ไม่ได้ก่อ
“ลลิน...”เสียงอ่อนแรงของผู้เป็นแม่ดังมาจากห้องข้าง ๆ
หญิงสาวรีบวิ่งเข้าไปหา“แม่คะ”
“พวกนั้นมาอีกแล้วใช่ไหม”ดวงตาของนางนวลพรแดงก่ำและเต็มไปด้วยความกังวล
ลลินฝืนยิ้ม แม้ตัวเองจะกลัวไม่ต่างกัน“ไม่มีอะไรค่ะ เดี๋ยวหนูจัดการเอง”
“แม่ขอโทษ...”คำพูดนั้นทำให้ลลินเจ็บในอก
แม่ของเธอไม่ควรต้องมาขอโทษเลย คนที่ควรขอโทษต่างหากคือโชคชะตาที่เล่นตลกกับครอบครัวนี้
หลังจากพ่อเสียชีวิตเมื่อปีก่อน ทุกอย่างก็พังทลายลง
ทั้งหนี้สิน ทั้งบ้านทั้งอนาคตลลินสูดลมหายใจลึก ก่อนเดินออกไปหน้าบ้าน
ทันทีที่เปิดประตูชายร่างใหญ่สามคนก็ยืนอยู่ตรงนั้น คนหนึ่งเคี้ยวหมากฝรั่งอย่างอารมณ์เสีย
อีกคนถือเอกสารอยู่ในมือ
“พวกพี่จะเอายังไงอีกคะ”
“เอาเงิน”คำตอบสั้น ๆ ทำให้ลลินเม้มริมฝีปากแน่น
“หนูขอเวลาอีกหน่อยค่ะ”
“เวลา?”ชายคนเดิมหัวเราะเยาะ“นี่กี่เดือนแล้วสิบล้านนะน้อง ไม่ใช่สิบบาท”หนี้สิบล้านบาทเหมือนค้อนหนักที่ฟาดลงกลางหัวใจ
ลลินไม่เคยก่อหนี้ก้อนนี้ แม่ของเธอก็ไม่เคยก่อ
แต่หลังพ่อเสียชีวิต กลับมีเอกสารหนี้จำนวนมหาศาลโผล่ขึ้นมาเจ้าหนี้ผลัดกันตามทวงโทรศัพท์ดังทั้งวัน
จดหมายทวงหนี้ส่งมาทุกสัปดาห์จนชีวิตไม่เหลือความสงบอีกเลย
“หนูจะหาเงินมาจ่ายค่ะ”
“หา? ฮึ”ชายคนหนึ่งแค่นหัวเราะ“ถ้าหาได้จริง ป่านนี้คงจ่ายไปแล้ว”
ลลินกำมือแน่น แต่ยังพยายามรักษาน้ำเสียง
“หนูขอเวลาอีกสามเดือน”
“ไม่ได้”
ชายร่างใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้“ถ้าไม่จ่าย พวกพี่จะดำเนินการตามกฎหมาย แล้วบ้านหลังนี้ก็ต้องถูกยึด”คำพูดนั้นทำให้เลือดในกายลลินเย็นเฉียบ
บ้านหลังนี้คือทุกอย่างที่เหลืออยู่ คือที่อยู่ของแม่
คือความทรงจำของครอบครัว
“อย่านะคะ”
“งั้นก็หาเงินมา”ชายคนนั้นคว้าข้อมือเธอแรงจนลลินสะดุ้ง
“โอ๊ย!”
“พี่ให้เวลาอีกไม่นานหรอกถ้ายังไม่ได้คำตอบ พวกพี่จะกลับมาใหม่”เขาผลักมือเธอออกก่อนเดินจากไป
รถกระบะสีดำคันเก่าค่อย ๆ แล่นออกจากหน้าบ้าน เหลือเพียงความเงียบอันหนักอึ้ง
“บ้านเราจะถูกยึดไหมลูก”
ลลินรีบเข้าไปกอดผู้เป็นแม่“ไม่ค่ะ”
“หนูไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น หนูสัญญา”แม้ไม่รู้ว่าจะเอาอะไรมาสัญญาปแต่เธอก็จำเป็นต้องพูดเพราะหากแม้แต่เธอยังหมดหวังแล้วแม่จะเหลืออะไร
สำนักงานใหญ่กลุ่มวัฒนากร ตึกสูงระฟ้ากลางกรุงเทพฯ สะท้อนแสงแดดยามเช้าอย่างสง่างาม
ลลินเดินผ่านประตูอัตโนมัติด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ราวกับไม่ได้เพิ่งถูกเจ้าหนี้ข่มขู่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน
นี่คือสิ่งที่เธอทำมาตลอด เก็บทุกความเจ็บปวดไว้ข้างใน แล้วเดินหน้าต่อ“พี่ลลิน”เสียงพนักงานสาวเรียก
“ประชุมเก้าโมงนะคะ”
“ขอบใจจ้ะ”
ลลินยิ้มบาง ๆ ก่อนเดินตรงไปยังชั้นผู้บริหาร
ในฐานะเลขาส่วนตัวของประธานบริษัท เธอต้องพร้อมก่อนทุกคน
หญิงสาววางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ ตรวจสอบกำหนดการ เช็กอีเมล ประสานงานการประชุม ทุกอย่างเป็นระเบียบจนแทบไร้ที่ติกระทั่งเสียงเปิดประตูดังขึ้น
ลลินเงยหน้าทันที ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำก้าวเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ดวงตาคมเข้มเย็นเฉียบทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยอำนาจและความน่าเกรงขาม
คีรินทร์ ประธานบริหารหนุ่มวัยสามสิบห้าปี
ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าไร้หัวใจที่สุดคนหนึ่งในวงการธุรกิจ
“สวัสดีค่ะท่านประธาน”
“อืม”เขารับคำสั้น ๆก่อนเดินผ่านเธอไป
แต่แล้ว คีรินทร์กลับหยุดฝีเท้าดวงตาคมกริบจับอยู่ที่ข้อมือของเธอ
“แขนคุณไปโดนอะไรมา”น้ำเสียงของเขาเกือบดูเหมือนถามเพราะความเป็นห่วง
ลลินชะงักก่อนรีบดึงแขนซ่อนไว้“ไม่มีอะไรค่ะ”
“ผมถามว่าไปโดนอะไรมา”น้ำเสียงเรียบนิ่ง
แต่แฝงแรงกดดันมหาศาล
ลลินหลบสายตา“อุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ”
คีรินทร์จ้องเธออยู่ครู่หนึ่งเหมือนจะไม่เชื่อ
แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถามต่อ
“เอกสารประชุมอยู่ไหน”
“บนโต๊ะค่ะ”
เขาพยักหน้าแล้วเดินเข้าห้องทำงานส่วนลลินก็ปล่อยลมหายใจออกมาเบา ๆ ไม่รู้ทำไมทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้เธอมักรู้สึกเหมือนตัวเองถูกมองทะลุเข้าไปถึงข้างใน
ช่วงบ่ายหลังการประชุมต่อเนื่องหลายชั่วโมง
ลลินกำลังจัดเอกสารอยู่ที่โต๊ะ โทรศัพท์มือถือกลับดังขึ้น ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เลือดในกายเย็นวาบ
เจ้าหนี้ เธอรีบกดตัดสายแต่ปลายสายโทรกลับมาอีกครั้งและอีกครั้งจนมือเริ่มสั่น
“มีปัญหาอะไร”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง
ลลินสะดุ้ง ไม่รู้ว่าคีรินทร์ออกมาจากห้องตั้งแต่เมื่อไร
“ไม่มีค่ะ”
“โกหก”ทั้งน้ำเสียงและหน้าคาดคั้นหวังคำตอบ
หญิงสาวเม้มริมฝีปาก“ฉันจัดการเองได้ค่ะ”
ดวงตาคมเข้มจ้องเธอนิ่งก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้เธอใจหาย
“หลังเลิกงาน เข้ามาพบผมที่ห้องผมมีเรื่องจะคุย”พูดจบ เขาก็เดินกลับเข้าไปทันที ทิ้งให้ลลินยืนงุนงงอยู่ตรงนั้น หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่รู้ว่าเรื่องที่คีรินทร์ต้องการคุยคืออะไรแต่สัญชาตญาณกลับบอกว่ามันกำลังจะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล
หกโมงเย็น ลลินยืนอยู่หน้าห้องทำงานของประธานก่อนยกมือเคาะประตู
“เข้ามา”
หญิงสาวผลักประตูเข้าไปภายในห้องเงียบสงบ คีรินทร์นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ สีหน้าอ่านไม่ออก
“นั่ง”
ลลินนั่งลงอย่างระมัดระวังจากนั้นคีรินทร์จึงเปิดลิ้นชักหยิบแฟ้มเอกสารสีดำออกมาวางตรงหน้าเธอ
“เปิดดู”
ลลินมองเขาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนเปิดแฟ้มตามคำสั่ง เมื่อเห็นเนื้อหาด้านในเธอก็หน้าซีดทันที เป็นข้อมูลหนี้ทั้งหมดของเธอ ทุกบัญชี ทุกยอดเงิน ทุกเจ้าหนี้ ละเอียดจนน่าตกใจ
“คุณ...”
“ผมรู้ทุกอย่างแล้ว”
หัวใจลลินเต้นแรง“ทำไมถึง...”
“นั่นไม่สำคัญ”
คีรินทร์เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ดวงตาคมกริบมองเธอโดยตรง“สิ่งสำคัญคือ ผมช่วยคุณได้”
ลลินนิ่งงัน“หมายความว่ายังไงคะ”
คีรินทร์วางเอกสารอีกชุดลงตรงหน้า“ผมจะใช้หนี้ทั้งหมดให้คุณ”
หญิงสาวเบิกตากว้างแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
แต่ประโยคต่อมาของเขา กลับทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน
“แลกกับการแต่งงานกับผม”
